Uzasadnienie
E. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Dyrektora [.] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Do skargi załączyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Następnie - pismem z dnia 23 marca 2017 r. - skarżąca cofnęła skargę wniesioną w tej sprawie w związku z udzieleniem przez organ żądanej informacji publicznej i wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Prawomocnym postanowieniem z dnia 11 maja 2017 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od kosztów sądowych.
Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 8 czerwca 2017 r., wydanym na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a."), wezwano pełnomocnika skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Przesyłkę zawierającą odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego doręczono skutecznie pełnomocnikowi skarżącej w dniu 12 czerwca 2017 r., a tym samym termin siedmiodniowy do uiszczenia wpisu sądowego upływał skarżącej w dniu 19 czerwca 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a., od skargi, jako pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym, pobiera się wpis sądowy. Z kolei w myśl przepisu art. 220 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, zaś skutkiem nieuiszczenia - pomimo wezwania - wpisu od skargi, jest jej odrzucenie przez sąd (vide art. 220 § 3 p.p.s.a.).
Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, w dniu 12 czerwca 2017 r. pełnomocnik skarżącej odebrał wezwanie do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego od skargi. Wyznaczony termin upływał w dniu 19 czerwca 2017 r., jednakże z rejestru dochodów budżetowych oraz kwitariusza przychodowego tutejszego Sądu wynika, że od dnia 9 lutego 2017 r. do dnia 17 sierpnia 2017 r. skarżąca oraz jej pełnomocnik nie uiścili wpłaty w wysokości 100 zł tytułem wpisu od skargi (vide: notatka urzędowa z dnia 18 sierpnia 2017 r. sporządzona przez Oddział Finansowo – Budżetowy WSA w Gdańsku).
W świetle powyższego, stosownie do przepisu art. 220 § 3 p.p.s.a., skargę jako nieopłaconą należało odrzucić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł w sentencji postanowienia.
Wobec tego, że przedmiotowa skarga została odrzucona z uwagi na jej nieopłacenie stosownym wpisem sądowym, pismo skarżącej o cofnięciu skargi nie podlegało rozpoznaniu. Podkreślić bowiem należy, że skarżący może cofnąć skargę wyłącznie wtedy, gdy wszczęła ona postępowanie sądowoadministracyjne, tzn. gdy sąd stwierdził, że skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków, które stałyby w opozycji do nadania jej dalszego biegu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 928/12, dostępne na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięciu skargi jest więc dopuszczalne wyłącznie wtedy, gdy skarga nie zawiera błędów lub braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu, zaś w obliczu wystąpienia takich błędów lub braków, sąd administracyjny skargę odrzuca (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1829/07, Baza Orzeczeń LEX nr 335007).
Z tych względów należało uznać, że brak było podstaw do umorzenia postępowania w sytuacji, gdy skarga nie została opłacona (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 1987 r., sygn. akt SA/Gd 537/87, publ. OSP 1990, z. 4, poz. 207; z dnia 3 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1829/07 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).