Uzasadnienie
"P. (dalej: "Spółka", "Strona", "Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Pomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Gdańsku (dalej: "PWKZ", "Organ") w przedmiocie wydania pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków.
Skargę wniesiono w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Pismem z 28 lipca 2021 r. (wpływ do Organu: 29 lipca 2021 r.) Spółka, na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2021 r., poz. 710 ze zm.), wystąpiła do PWKZ z wnioskiem o wydanie pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków (instalacja sześciu anten sektorowych na wspornikach kotwionych do muru [...], oraz dwóch anten radioliniowych zamontowanych na wspornikach).
Pismem z 25 listopada 2021 r. Spółka, na podstawie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) - dalej: "k.p.a.", złożyła ponaglenie do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (dalej: "MKiDN"), który postanowieniem z 13 stycznia 2022 r. stwierdził, że PWKZ dopuścił się bezczynności, zarządził wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności, nie stwierdził rażącego charakteru ww. naruszenia, wyznaczył termin załatwienia sprawy (30 dni od dnia otrzymania postanowienia).
Pismem z 7 grudnia 2021 r. (doręczonym Spółce 9 grudnia 2021 r.) Organ, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., wezwał Spółkę do skorygowania i uzupełnienia wniosku oraz dostarczenia wymienionych w piśmie dokumentów, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia.
Pismem z 14 grudnia 2021 r. (wpływ do Organu: 22 grudnia 2021 r.) Spółka odpowiedziała na wezwanie z 7 grudnia 2021 r. korygując wniosek i załączając żądane przez PWKZ dokumenty.
W dniu 26 kwietnia 2022 r. Spółka złożyła skargę na bezczynność Organu wnosząc o zobowiązanie PWKZ do załatwienia sprawy (wniosku o wydanie pozwolenia na prowadzenia robót budowlanych przy obiekcie wpisanym do rejestru zabytków, tj. [...] w terminie 30 dni od dnia doręczenia Organowi odpisu wyroku wraz z aktami sprawy; stwierdzenie, że PWKZ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, że naruszenie to miało charakter rażącego naruszenia prawa; wymierzeniu PWKZ grzywny w wysokości określonej w art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", z uwzględnieniem rażącego niewykonania obowiązku nałożonego przez inny organ; zasądzenie od PWKZ na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi podano, że 28 lipca 2021 r. Skarżąca złożyła do Organu wniosek o wydanie pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków. Z powodu przewlekłego prowadzenia postępowania Strona wystąpiła 25 listopada 2021 r. do organu nadzorczego z ponagleniem. W wyniku tego ponaglenia MKiDN wydał 13 stycznia 2022 r. postanowienie stwierdzające naruszenie terminu oraz nakazujące załatwienie sprawy w terminie 30 dni od trzymania postanowienia.
Skarżąca podniosła, że przedmiotowa sprawa nie została załatwiona w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a. Nie została również załatwiona pomimo wyznaczenia PWKZ dodatkowego terminu przez organ nadzorczy. W konsekwencji działanie Organu stanowi rażące naruszenie prawa, a ponadto stanowi podstawę do nałożenia grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a.
W odpowiedzi na skargę PWKZ wniósł o jej oddalenie w całości, niewymierzanie Organowi grzywny, stwierdzenie, że zaistniała przewlekłość nie miała charakteru rażącego i obciążenie Skarżącej kosztami niniejszego postępowania wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu Organ podał, że 7 grudnia 2021 r. wystosował pismo o uzupełnienie braków, na które odpowiedź otrzymał 14 grudnia 2021 r. PWKZ podkreślił, że jako organ administracji publicznej, zgodnie z art. 8 k.p.a., jest obowiązany prowadzić postępowanie co do zasady pogłębiające zaufanie obywateli do organów państwa, jednakże postawa wnioskodawczyni ujawnia wręcz sytuację odwrotną, w której kwestionuje ona unormowane funkcjonowanie Organu. W tym zakresie wskazano, że zarówno ponaglenie do MKiDN, jak i skarga do sądu administracyjnego, zostały złożone z pominięciem Organu. PWKZ otrzymał jedynie "do wiadomości" zawiadomienie o złożonym ponagleniu do MKiDN, pomimo tego 3 grudnia 2021 r. przekazał do organu nadzoru akta sprawy.
Organ wskazał na znaczne braki kadrowe w związku z zarażeniami COVID-19 (w grudniu 2021 r. choroba dosięgnęła niemal wszystkich pracowników, co uniemożliwiło całkowicie pracę nad wnioskami). Wymusiło to w tym czasie na Organie działania zapobiegające rozprzestrzenianiu się wirusa i przeniesienie pracowników na pracę zdalną.
PWKZ przyznał, że przedłużające się postępowania nie są dobre ani dla wzrastającej ilości spraw na danego inspektora, ani też pod względem żądań i roszczeń wnioskodawców (w 2021 r. zarejestrowano ponad 22.000 wniosków na 35 inspektorów). Podkreślono jednak, że w każdej sprawie są podejmowane kroki możliwie jak najszybszego rozstrzygnięcia sprawy. Zaznaczono, że PWKZ bazuje na pracownikach w większej mierze nowo zatrudnionych, przygotowanych merytorycznie do oceny wpływu na zabytek, ale nadal nabywających biegłość w prowadzeniu postępowań administracyjnych.
Odwołując się do orzecznictwa sądowego i poglądów doktryny Organ podniósł, że - z uwagi na złożoność materii problematyki konserwatorskiej - każdą sprawę wpływającą do organu konserwatorskiego należy uznać za skomplikowaną, co powinno skutkować przyjęciem dwumiesięcznego terminu rozpatrywania sprawy (art. 35 k.p.a.).
Końcowo wskazano, że przekroczenie ustawowych terminów wynikło z siły wyższej (epidemia wirusa COVID-19), na co Organ nie ma wpływu, mimo podjętych środków zaradczych (liczba zachorowań wśród pracowników w grudniu 2021 r. objęła ostatecznie cały stan osobowy kierowanego przez PWKZ urzędu, co spowodowało spiętrzenie zaległości). Podkreślono, że powyższe zdarzenia i sytuacje były niewątpliwie niezależne i niezawinione przez PWKZ, który mimo usilnych starań (nabory na nowo utworzone stanowiska pracy oraz wakaty nie zawsze kończą się wyłonieniem pracownika) nie jest w stanie zapobiec skutkom działania wirusa COVID-19.
Decyzją z 9 maja 2022 r. PWKZ odmówił Spółce wydania pozwolenia na umieszczenie urządzeń technicznych na zabytku - budowa telefonii komórkowej, w zakresie obejmującym m.in. montaż anten radiokomunikacyjnych na [...] w oparciu o projekt techniczny pt.: "Dokumentacja techniczno-formalna instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej [...], 28 czerwca 2021.
W piśmie procesowym z 20 czerwca 2022 r. Skarżąca podtrzymała stanowisko prezentowane w skardze, przede wszystkim w zakresie stwierdzenia, że PWKZ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, a ponadto, że naruszenie miało charakter rażącego naruszenia prawa, wymierzenia Organowi grzywny w wysokości określonej w art. 149 § 2 P.p.s.a., z uwzględnieniem rażącego niewykonania obowiązku nałożonego przez inny organ; zasądzenie od PWKZ na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wskazano, że w związku z wydaniem przez PWKZ decyzji z 9 maja 2022 r. wniosek o zobowiązanie przez Sąd Organu do wydania rozstrzygnięcia stał się oczywiście bezprzedmiotowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9).
W myśl art. 119 pkt 4 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
W sprawie będącej przedmiotem niniejszej skargi Spółka zwalcza bezczynność Organu w zakresie rozpatrzenia jej wniosku z 28 lipca 2021 r. o wydanie pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków.
Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi należy wskazać, że pismem z 25 listopada 2021 r. Skarżąca wniosła do MKiDN ponaglenie na bezczynność Organu w niniejszej sprawie, który postanowieniem z 13 stycznia 2022 r. stwierdził, że PWKZ dopuścił się bezczynności, zarządził wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności, nie stwierdził rażącego charakteru ww. naruszenia oraz wyznaczył termin załatwienia sprawy. Tym samym Spółka wyczerpała przysługujące jej środki zaskarżenia, zgodnie z wymogiem art. 52 § 1 P.p.s.a., który stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Natomiast zgodnie z art. 53 § 2b P.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W związku z czym przedmiotowy środek zaskarżenia należy uznać za dopuszczalny.
Przechodząc do meritum sprawy należy wskazać, że naczelną zasadą postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 k.p.a., jest obowiązek działania organów sprawnie, wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1). Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (§ 2). Zgodnie zaś z art. 35 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3).
Przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 (§ 4). Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (§ 5).
Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. bezczynność to stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a.
Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu albo nie podjął stosownej czynności materialnej (wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a.). Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane (zob. wyrok NSA z 25 września 2018 r. sygn. akt I OSK 1467/18, wszystkie przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia są dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Innymi słowy, obojętne jest, czy przekroczenie przez organ ustawowego terminu odnoszącego się do podjęcia lub wykonania czynności jest zawinione, czy też niezawinione (zob. wyrok NSA z 29 maja 2019 r. sygn. akt I OSK 2635/18). Przedmiotem kontroli w postępowaniu zainicjowanym złożeniem skargi na bezczynność jest zatem ocena, czy w ustalonym stanie faktycznym na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności kończących postępowanie, a następnie czy uczyniono to w przepisanym terminie, a dalej czy ewentualne opóźnienie jest usprawiedliwione.
Należy również podkreślić, że celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. Przy badaniu zasadności takiej skargi Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienie sprawy.
Jak wynika z akt sprawy, do dnia wniesienia skargi wniosek Spółki z 28 lipca 2021 r. nie został rozpoznany, jednakże 9 maja 2022 r. Organ wydał decyzję, którą odmówił wydania pozwolenia na umieszczenie urządzeń technicznych na zabytku - budowa telefonii komórkowej, w zakresie obejmującym m.in. montaż anten radiokomunikacyjnych na [...] w oparciu o projekt techniczny pt.: "Dokumentacja techniczno-formalna instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej [...], 28 czerwca 2021 (kserokopia decyzji znajduje się w aktach administracyjnych sprawy).
Sytuacja procesowa w niniejszej sprawie ukształtowała się więc w ten sposób, że po wniesieniu skargi na bezczynność PWKZ wydał decyzję odmawiającą wydania wnioskowanego pozwolenia. Biorąc pod uwagę, że przed rozpoznaniem skargi Organ załatwił wniosek Skarżącej z 28 lipca 2021 r. w przewidzianej prawem formie, bowiem wydał decyzję kończącą postępowanie, to niniejsze postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Organu do rozpatrzenia wniosku Skarżącej podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe z uwagi na brak możliwości zastosowania przez Sąd trybu przewidzianego w art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OPS 6/08 (ONSAiWSA 2009/4/63) art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Zatem mimo tego, że w dniu wniesienia skargi PWKZ pozostawał w bezczynności, wobec rozpoznania wniosku Skarżącej przed rozpoznaniem skargi zdezaktualizowała się przesłanka wydania orzeczenia na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., tj. nakazania Organowi załatwienia wniosku.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzekł o umorzeniu postępowania w zakresie zobowiązania Organu do rozpoznania wniosku Skarżącej z 28 lipca 2021 r. (pkt 1 wyroku).
Niezależnie od powyższego Sąd doszedł do wniosku, że PWKZ dopuścił się bezczynności. Nie ulega bowiem wątpliwości, że sprawa zainicjowana wnioskiem Spółki z 28 lipca 2021 r. nie została załatwiona w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a.
Jak wynika z akt sprawy, wniosek o podjęcie przez PWKZ władczych działań wpłynął do Organu 29 lipca 2021 r. Od tego momentu PWKZ miał ustawowy obowiązek zakończyć postępowanie w terminie miesiąca lub - uwzględniając nawet skomplikowany charakter sprawy - w terminie dwóch miesięcy od dnia wpływu wniosku. Tymczasem dopiero 7 grudnia 2021 r., a więc po ponad czterech miesiącach od otrzymania wniosku, Organ podjął pierwszą czynność w sprawie odzwierciedloną w aktach, tj. skierował wezwanie do Spółki o jego uzupełnienie. Podkreślić przy tym należy, że PWKZ nie skorzystał z art. 36 k.p.a. i nie zawiadomił Strony o tym, że nie załatwi sprawy w terminie, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia.
Powyższe prowadzi do niespornego wniosku, że Organ - czego w istocie sam nie kwestionuje - dopuścił się bezczynności, o czym Sąd orzekł w pkt 2 sentencji wyroku.
Z mocy art. 149 § 1a P.p.s.a. Sąd zobligowany był jednocześnie stwierdzić, czy bezczynność Organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Ze względu na to, że ustawodawca nie zdefiniował kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa, dokonanie kwalifikacji bezczynności lub przewlekłości pozostawiono uznaniu sądu orzekającego. Uznanie to zaś cechuje brak sztywnych ram wartościowania danego stanu rzeczy, opiera się ono na analizie całokształtu okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu pewnych wskazań ustawowych, zasad doświadczenia życiowego i zawodowego. Taka kwalifikacja będzie więc zasadna, gdy stan bezczynności jest oczywisty, uporczywy i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 3 lutego 2021 r. sygn. akt II SAB/Gd 107/20). Na tę ocenę rzutuje z kolei m.in. kilkukrotne przekroczenie ustawowego terminu na przeprowadzenie postępowania, długi okres oczekiwania pomiędzy poszczególnymi czynnościami, nie podejmowanie czynności bądź podejmowanie czynności nieefektywnych, dla których uzasadnienia nie znajduje sam organ (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 8 września 2021 r. sygn. akt II SAB/Gd 112/20).
Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a P.p.s.a., jest zatem stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań oraz bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. W piśmiennictwie wskazuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (zob. B. Adamiak i J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1998, s. 808-812).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, że bezczynność Organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Sąd nie kwestionuje, że zwłoka w rozpatrzeniu wniosku Skarżącej z 28 lipca 2021 r. wynikała z okoliczności częściowo niezależnych od Organu, związanych bez wątpienia ze światowym stanem pandemii COVID-19, jednakże analizując przedstawioną powyżej chronologię czynności dokonanych w sprawie przez PWKZ należy stwierdzić, że wezwanie do skorygowania i uzupełnienia wniosku mogło zostać wystosowane do Strony wcześniej aniżeli po ponad czterech miesiącach. Mając to na uwadze należy stwierdzić, że działania Organu w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem Spółki nie były podejmowane sprawnie i efektywnie. PWKZ nie rozpatrzył wniosku Skarżącej w terminie, czym naruszył postanowienia przepisów art. 35 § 1 i 3 k.p.a. oraz korespondujące z nimi art. 12 § 1 i 2 k.p.a. Oceniając prowadzone postępowanie Sąd nie tylko badał przekroczenie terminów ustawowych, lecz rozważył także, czy możliwe było szybsze i efektywniejsze prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie i w tym zakresie uznał, że było to w granicach możliwości Organu. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., orzekł jak punkcie 3 wyroku.
Powyższa ocena skutkowała wymierzeniem Organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a.
W judykaturze wskazuje się, że wymierzenie grzywny jest środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona niedopuszczalnego, celowego unikania podjęcia decyzji w sprawie (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 3 lipca 2019 r. sygn. akt II SAB/Gd 39/19). Okoliczności niniejszej sprawy, w tym długotrwałość okresu bezczynności oraz brak podejmowania jakichkolwiek czynności procesowych w okresie od dnia wpływu wniosku Spółki (29 lipca 2021 r.) do dnia podjęcia pierwszej czynności w sprawie (7 grudnia 2021 r.) potwierdzały potrzebę dyscyplinowania Organu w celu zapewnienia terminowego podejmowania rozstrzygnięć w przyszłości.
W konsekwencji Sąd uznał, że grzywna w wysokości 500 zł uwzględnia całokształt okoliczności sprawy, jest adekwatna do stopnia zaniedbania Organu oraz spełni swoją funkcję represyjno-dyscyplinującą, skutecznie oddziałując na Organ. W związku z tym, na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt 4 wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono w pkt 5 wyroku na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265), zasądzając od Organu na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł, na którą składa się uiszczony wpis sądowy od skargi (100 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł) i opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).
W niniejszej sprawie Sąd orzekał w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 119 pkt 4 P.p.s.a.[pic]