Uzasadnienie
Z. N., reprezentowany przez adwokata, wniósł 11 lipca 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku w świadczenia pielęgnacyjnego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło o jej odrzucenie, bowiem w dniu 4 lipca 2022 roku zakończyło postępowanie, wydając decyzję nr SKO Gd/1044/22. Zatem w dniu złożenia skargi Kolegium nie pozostawało bezczynne.
Pismem z 23 sierpnia 2022 r. skarżący cofnął złożoną skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z kolei art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. stanowi, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Jednakże w niniejszej sprawie cofnięcie skargi jest niedopuszczalne.
Uwzględnić bowiem należy, że przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Przesłankami takimi są:
- - niewłaściwość sądu (pkt 1),
- - niezachowanie terminu do wniesienia skargi (pkt 2),
- - nieuzupełnienie braków formalnych skargi pomimo wezwania (pkt 3),
- - zawisłość sprawy lub prawomocne jej osądzenie (pkt 4),
- - brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5),
- - brak interesu prawnego wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. (pkt 5a) oraz
- - niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6).
Stwierdzenie wystąpienia którejkolwiek z przesłanek niedopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, a w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia.
W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd uznał, że skarga jest niedopuszczalna, co uzasadnia jej odrzucenie. Z akt administracyjnych przekazanych Sądowi wynika bowiem, że decyzją z 4 lipca 2022 r. nr SKO Gd/1044/22 Kolegium rozpatrzyło odwołanie skarżącego od decyzji Wójta z 27 stycznia 2022 r., uchylając zaskarżoną decyzję i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Wskazać w tym miejscu należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z 22 czerwca 2020 r. (sygn. akt II OPS 5/19) przyjął, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., tj. w zakresie stwierdzenia przez sąd administracyjny, że organ dopuścił się bezczynności. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił także, że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej, jak i skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności.
Natomiast tylko celem wtórnym jest uzyskanie prejudykatu w procesie odszkodowawczym. Stąd też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten, zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. NSA podkreślił również, że pogląd o dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej tj. stanu bezczynności.
W ocenie Sądu orzekającego, taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Przeszkodę merytorycznego rozpoznania skargi stanowi bowiem okoliczność jej wniesienia w dniu 11 lipca 2022 r. (nadanie przesyłki pocztowej) a zatem w momencie, w którym Kolegium nie prowadziło już postępowania, gdyż wcześniej, to jest w dniu 4 lipca 2022 r., wydało decyzję w sprawie.
W rezultacie oświadczenie skarżącego o wycofaniu skargi, złożone przed Sądem, nie może wywołać skutku, o jakim mowa w art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie, przesłanki niedopuszczalności skargi mają pierwszeństwo przed okolicznościami warunkującymi umorzenie postępowania. W razie bowiem niedopuszczalności skargi, a więc uznania, iż skarga nie została skutecznie złożona, postępowanie sądowe nie może się toczyć w ogóle, a zatem nie może zostać również umorzone (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z16 stycznia 2014 r., II OSK 3150/13, z 3 stycznia 2008 r. sygn. akt II OSK 1829/07; z 27 czerwca 2008 r. sygn. akt II OSK 923/08 oraz z 20 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 2453/10- orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W konsekwencji wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji prowadzonego postępowania (to jest po wydaniu decyzji), co miało miejsce w realiach rozpatrywanej sprawy, determinuje uznanie, że skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w postanowieniu.