Uzasadnienie
S. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na niewykonanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 lutego 2017 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 171/16, mocą którego Sąd uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia 20 stycznia 2016r. oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 lutego 2015r.
Skarga powyższa uznana została przez sąd za skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego, albowiem w związku ze zmianą ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi od dnia 15 sierpnia 2015 r. skarga na niewykonanie wyroku jest dopuszczalna wyłącznie po wyroku stwierdzającym bezczynność lub przewlekłość.
Z dołączonych do skargi akt administracyjnych oraz z treści skargi i pism procesowych wynika następujący stan faktyczny i prawny sprawy:
Wyrokiem z dnia 28 lutego 2017 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 171/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 stycznia 2016 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 lutego 2015 r., nr [..], wydane w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego położonego na działce nr [..] w M. Skutkiem powyższego wyroku sprawa z wniosku skarżącej o wydanie nakazu rozbiórki rozpoczętej i niezakończonej przez inwestora, rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego nr 3 przy ul. W. w M. została przekazana organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania z uwzględnieniem oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania sformułowanych przez Sąd w uzasadnieniu wskazanego rozstrzygnięcia.
Odpis powyższego wyroku wraz z aktami sprawy wpłynął do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu 2 czerwca 2017 r.
Zawiadomieniem z dnia 3 lipca 2017 r. organ poinformował strony o przeprowadzeniu oględzin działki nr [..] w M., których termin wyznaczył na dzień 9 sierpnia 2017 r. Mając na uwadze wytyczne zawarte w powołanym wyżej wyroku, że wyrażenie tylko samej chęci doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem nie może być uznane za wystarczające, organ zobowiązany został do ustalenia, czy właściciel podjął kroki zmierzające do zakończenia budowy.
Wobec zadeklarowanego przez inwestora, w trakcie oględzin, zamiaru dokończenia budowy obiektu, organ pierwszej instancji uznał, że zebrany materiał dowodowy nie jest wystarczający do zakończenia sprawy i pismem z dnia 18 września 2017 r. zwrócił się do inwestora o złożenie wyjaśnień i udokumentowanie, czy i jakie kroki faktyczne i prawne zostały podjęte celem zakończenia przedmiotowej budowy.
W dniu 3 października 2017 r. J. W. dostarczył dokumenty świadczące, w ocenie organu, o podjęciu przez inwestora działań mających na celu dokończenie przerwanej rozbudowy, w związku z czym zawiadomieniem z dnia 6 października 2017 r. organ poinformował strony, w trybie art. 10 § 1 k.p.a., o zakończeniu postępowania dowodowego i o możliwości zapoznania się stron w terminie 14 dni z aktami sprawy i ustosunkowania się do nich. Z uprawnienia tego skorzystały w dniu 23 października 2017 r. S. S., L.S. i A.R. K., składając jednocześnie do akt pismo z własnym stanowiskiem w sprawie.
Pismem z dnia 6 października 2017 r. skarżąca zwróciła się do organu z wnioskiem o przyspieszenie merytorycznego rozpoznania sprawy wskazując, że pomimo upływu 4 miesięcy od uprawomocnienia się wyroku nie zostały podjęte żadne czynności w sprawie.
Decyzją z dnia 6 listopada 2017 r., nr [..], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekł o braku podstaw faktycznych i prawnych do nakazania, w oparciu o art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, właścicielowi – T. W., rozbiórki przerwanej i niezakończonej budowy stanowiącej rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [..], obr. [..] przy ul. W. w M. W skardze skarżąca wskazała, że pomimo upływu 5 miesięcy od daty dostarczenia organowi wyroku, nie podjęto żadnych działań w celu jego wykonania poza przeprowadzeniem kontroli rozpoczętej rozbudowy budynku. Zdaniem skarżącej czynności podejmowane przez organ, m.in. wezwanie w dniu 18 września 2017 r. inwestora do złożenia wyjaśnień, dowodzą, iż zarówno inwestor, jak i organ grają na zwłokę.
W odpowiedzi na skargę organ przedstawił chronologicznie cały przebieg postępowania po otrzymaniu odpisu wyroku z dnia 28 lutego 2017 r. Wskazał, że skarżąca była informowana, że z wydanego wyroku wynikał nakaz uzupełnienia przed wydaniem decyzji materiału dowodowego, tj. przeprowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego. Ponadto poinformowano stronę, że z tego względu, oraz z uwagi na niewystarczającą obsługę kadrową organu w stosunku do ilości spraw, nie ma możliwości załatwienia przedmiotowej sprawy w terminie 30 dni.
Ustosunkowując się do odpowiedzi organu skarżąca w piśmie z dnia 7 grudnia 2017 r. podniosła, że nie otrzymała ani pisemnej, ani telefonicznej odpowiedzi na swoje interwencje w organie na opieszałość w wykonaniu wyroku. Wskazała także, że niewystarczająca obsada kadrowa nie upoważnia organu do niedotrzymywania terminów określonych w art. 35 i art. 36 k.p.a. Pomimo wydania przez organ decyzji z dnia 6 listopada 2017 r. skarżąca podtrzymała swoją skargę na nieuzasadnione i przewlekłe wykonanie wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zaważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9).
W niniejszej sprawie skarżąca zwalcza przewlekłe prowadzenie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego postępowania w sprawie o wydanie nakazu rozbiórki przerwanej i niezakończonej rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [..], obręb [..] przy ul. W. w M., stanowiącej własność T. W. W ocenie Sądu skarżąca wnosząc do organu w dniu 6 października 2017 r. wniosek o przyspieszenie merytorycznego rozpoznania sprawy wypełniła wymóg z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. wyczerpania środków zaskarżenia przed złożeniem skargi. Z powyższych przepisów wynika bowiem, że warunkiem dopuszczalności skargi, jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, niezbędne jest złożenie ponaglenia. Dopiero po wyczerpaniu wskazanego trybu, strona może wnieść skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania.
Dla uznania wyczerpania powyższego toku przez stronę, wystarczające jest wykazanie, że złożyła ona stosowny środek. Przy ocenie dopuszczalności skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, nie ma znaczenia sposób rozpoznania takiego ponaglenia.
Skarżąca zarzuciła przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego po przekazaniu mu przedmiotowej sprawy do ponownego rozpoznania po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańska z dnia 28 lutego 2017r., w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 171/16, mocą którego uchylono decyzje organów obu instancji administracyjnych orzekające o braku podstaw do nakazania właścicielowi rozbiórki wskazanego obiektu w trybie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1332).
Wobec aktualnego brzmienia art. 154 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny, skarga wniesiona w niniejszej sprawie musiała zostać zakwalifikowana jako skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a nie jako skarga na niewykonanie wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 171/16, gdyż wyrok ten nie rozstrzygał o bezczynności czy przewlekłości postępowania.
Wskutek podtrzymania przez skarżącą skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, po wydaniu w dniu 6 listopada 2017 r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji merytorycznie rozstrzygającej sprawę przerwanej i niezakończonej rozbudowy budynku na działce nr [..] w M., przedmiotem rozpoznania przez Sąd pozostała aktualna kwestia przewlekłości postępowania prowadzonego przez powiatowy organ nadzoru budowlanego w celu ponownego rozpoznania sprawy w następstwie uchylenia przez Sąd poprzednich decyzji administracyjnych.
Przepisy p.p.s.a. nie definiują pojęcia "przewlekłego prowadzenia postępowania". W orzecznictwie wskazuje się, że dokonując rozgraniczenia zakresu skarg na bezczynność i przewlekłość postępowania, pojęcie "bezczynności" należy rozumieć jako niewydanie w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w p.p.s.a. Natomiast przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny przez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 maja 2016r., II OSK 1903/15, z dnia 2 czerwca 2016r., II OSK 1156/16, z dnia 5 lipca 2012r. II OSK 1031/12, dostępne na stronie https://orzecznia.nsa.gov.pl).
Zaznaczyć należy, że zmiana przepisów k.p.a. obowiązująca od dnia 1 czerwca 2017r., wprowadzona ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017r., poz. 935), spowodowała m.in. zdefiniowanie w art. 37 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. pojęć "bezczynności" i "przewlekłości" postępowania. Zgodnie z definicjami ustawowymi przez bezczynność rozumie się niezałatwienie sprawy w terminie wynikającym z przepisów prawa ani w terminie wyznaczonym dodatkowo zgodnie z art. 36 k.p.a. Natomiast stan "przewlekłości" występuje, gdy postępowanie prowadzone jest dłużej niż jest to konieczne do załatwienia sprawy. Przewlekłość obejmuje zatem przypadki, w których formalnie nie dochodzi do przekroczenia terminu załatwienia sprawy (np. w związku z zastosowaniem art. 36 § 1 k.p.a.), ale organ załatwia sprawę dłużej niż powinien w świetle zasady szybkości postępowania.
Sąd kontrolujący legalność działań administracji zobowiązany jest zatem, przy ocenie zarzutu przewlekłości postępowania rozważyć, czy możliwe było szybsze i efektywniejsze prowadzenie postępowania w danej sprawie.
Otóż przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd doszedł do wniosku, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego prowadził postępowanie w sprawie budynku na działce nr [..] w M. w sposób przewlekły.
Akta przedmiotowej sprawy po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 lutego 2017r. w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 171/16, wpłynęły do organu pierwszej instancji w dniu 2 czerwca 2017r. Od tego momentu należy rozważać terminowość podejmowanych przez organ czynności procesowych.
Przepisy rozdziału 7 działu I Kodeksu postępowania administracyjnego pod nazwą "Załatwianie spraw" regulują kwestie terminów załatwiania spraw i mają przyczyniać się do przestrzegania przez organy zasady szybkości postępowania, a także mają istotne znaczenie z punktu widzenia ochrony jednostki przed długotrwałym postępowaniem administracyjnym i odwlekaniem w czasie wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Opóźnione załatwienie sprawy może bowiem z uwagi na duży upływ czasu okazać się już działaniem bezprzedmiotowym, może też skutkować powstaniem szkody po stronie jednostki lub być pozbawione dla niej realnej wartości, którą mogło mieć, gdyby zostało wydane we właściwym czasie.
Zgodnie z ogólną wytyczną zawartą w art. 35 § 1 k.p.a. sprawy administracyjne powinny być załatwiane bez zbędnej zwłoki. Organ administracji publicznej powinien prowadzić więc postępowanie w sposób sprawny, bez nieuzasadnionego wstrzymywania i przewlekania czynności procesowych, tak by zakończenie postępowania nastąpiło w najkrótszym możliwym terminie. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że przepis ten należy rozumieć jako wskazówkę, by terminy załatwienia sprawy określone w art. 35 k.p.a. traktować jako terminy maksymalne.
Długość terminu załatwienia danej sprawy zależy od jej charakteru. Zgodnie z art. 35 § 2 k.p.a. niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (np. danych z ewidencji, rejestrów).
Stosownie do art. 35 § 3 k.p.a sprawy wymagające postępowania wyjaśniającego powinny być załatwiane przez organ pierwszej instancji nie później niż w ciągu miesiąca od dnia wszczęcia postępowania. Jeżeli natomiast sprawa ma charakter szczególnie skomplikowany, organ powinien załatwić taką sprawę nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia jej wszczęcia. O szczególnie skomplikowanym charakterze sprawy możemy mówić wówczas, gdy mamy do czynienia z zawiłym stanem faktycznym sprawy, wymagającym przeprowadzenia licznych czynności dowodowych, jak i ze złożonym, niełatwym do ustalenia stanem prawnym, wymagającym wnikliwej analizy oraz wykładni przepisów prawa. W ocenie Sądu z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
Jednocześnie w myśl art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy.
Chronologia czynności procesowych podejmowanych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w niniejszej sprawie świadczy o tym, że były one podejmowane z przekroczeniem terminów określonych w art. 35 § 3 k.p.a. Z akt sprawy wynika, że pierwszą czynność procesową, po przekazaniu akt sprawy organowi w dniu 2 czerwca 2017 r., podjął on dopiero po miesiącu od wpływu akt do organu, tj. w dniu 3 lipca 2017 r. Zawiadomił on wówczas strony o terminie oględzin nieruchomości, który wyznaczył na dzień 9 sierpnia 2017 r.
Po przeprowadzeniu oględzin w dniu 9 sierpnia 2017 r. organ nadzoru budowlanego dopiero po ponad miesiącu od tej czynności, tj. w dniu 18 września 2017 r., wezwał właściciela – T. W. do wyjaśnienia i udokumentowania podejmowanych kroków faktycznych i prawnych w celu zakończenia budowy na jej działce.
W ocenie Sądu ujawnione okoliczności sprawy nie uzasadniały takiego odwlekania przez organ podjęcia kolejnych, konkretnych czynności w sprawie, które faktycznie zmierzałyby do jej załatwienia w terminach przewidzianych w ustawie. Potwierdza to nieuzasadnione przedłużanie postępowania. Z akt nie wynika również, ażeby organ informował strony postępowania, zgodnie z dyspozycją art. 36 § 1 k.p.a., o niezałatwieniu sprawy w terminie, o przyczynach zwłoki wskazując nowy termin jej załatwienia i pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia.
Po uzupełnieniu powyższych dokumentów przez inwestora w dniu 3 października 2017r. organ w dniu 6 października 2017r., zawiadomił strony, w trybie art. 10 § 1 i art. 73 k.p.a., o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i ustosunkowania się do niego, wyznaczając na to stronom termin 14 dni od daty otrzymania zawiadomienia.
Z uprawnienia powyższego skorzystała S. S., L. S. i A. R. K. składając w dniu 23 października 2017 r. pisemnie stanowisko w sprawie.
Analizując chronologię czynności i działań procesowych Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Sąd uznał, że prowadzone przez niego postępowanie charakteryzowało się przewlekłością. Organ z uchybieniem terminów określonych w art. 35 § 1, 2 i 3 k.p.a. podejmował kolejne czynności w sprawie, w której konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego nie zwalniała z ich przestrzegania. Poszczególne czynności procesowe dzieliły zbyt długie okresy i nie były one podejmowane w sposób sprawny i zmierzający do szybkiej koncentracji materiału dowodowego.
Sąd nie znajduje uzasadnienia dla zwlekania organu najpierw z podjęciem ponownego rozpoznawania sprawy, a potem z podejmowaniem kolejnych czynności procesowych, w tym z wyznaczeniem terminu oględzin dopiero po dwóch miesiącach od przekazania akt organowi po wyroku Sądu oraz ze skierowaniem do inwestora dopiero w dniu 18 września 2017 r. wezwania do złożenia wyjaśnień i przedłożenia dokumentów.
Już z treści uzasadnienia wyroku Sądu przekazanego organowi w dniu 2 czerwca 2017 r. wynikało, jaki kierunek postępowania wyjaśniającego organ nadzoru powinien obrać. Zwlekanie z podjęciem pierwszej czynności dowodowej, a następnie ze skonkretyzowaniem wezwania inwestora do złożenia wyjaśnień ponad miesiąc po przeprowadzeniu oględzin, a trzy miesiące po przekazaniu akt sprawy po wyroku Sądu, świadczy o nieuzasadnionym odwlekaniu załatwienia sprawy i ewidentnym przekroczeniu terminów wskazanych w art. 35 § 3 k.p.a., podczas gdy te czynności mogły być podjętej wcześniej.
Zgodnie z zasadą szybkości i prostoty postępowania wyrażoną w art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Przepisy o terminach załatwiania spraw stanowią rozwinięcie wskazanej zasady i mają na celu przeciwdziałanie odwlekaniu w czasie wydania rozstrzygnięcia sprawy. Prowadzenie postępowania w sposób długotrwały poza tym, że może narazić stronę na różnego rodzaju negatywne konsekwencje natury faktycznej i prawnej, ale również podważa zaufanie jednostki do państwa i prawa oraz autorytet władzy.
W niniejszej sprawie odwlekanie podejmowania czynności zmierzających do wyjaśnienia sprawy, skutkujące długimi odstępami czasu pomiędzy nimi i naruszeniem terminów określonych w art. 35 § 3 k.p.a. są w ocenie Sądu wystarczającą przesłanką do przyjęcia, że postępowanie prowadzone było w sposób przewlekły.
Wyjaśnić przy tym należy, że dla stwierdzenia stanu przewlekłości nie mają znaczenia przyczyny organizacyjne lub kadrowe leżące po stronie organu. Właściwa organizacja zadań i zapewnienie odpowiedniej kadry należy do zdań publicznych, które nie mogą być realizowane ze szkodą dla jednostki. Przyczyny te mogą mieć natomiast znaczenie przy ocenie intensywności naruszenia prawa jako naruszenia rażącego.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., stwierdził, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, a przewlekłość ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Przy ocenie charakteru przewlekłości Sąd uwzględnił okres tej przewlekłości, która od momentu przekazania akt sprawy Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego nie przekroczyła pół roku oraz trudności w zapewnieniu odpowiedniej obsady kadrowej dla realizacji zadań w wymiarze obciążającym organ.
Podkreślić należy, że stan bezczynności albo przewlekłego prowadzenia postępowania wyczerpują znamiona rażącego naruszenia prawa tylko wtedy, gdy posiadają pewne dodatkowe (szczególne) cechy względem stanu określanego jako typowe naruszenie prawa. Nie jest zatem wystarczające samo przekroczenie (nawet jeśli jest to przekroczenie dość znaczne, np. kilkumiesięczne) przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Przekroczenie terminu musi być bowiem nie tylko znaczne, lecz nieznajdujące żadnego usprawiedliwienia w okolicznościach prawnych lub faktycznych sprawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 października 2017 r., II SAB/Gd 45/17, LEX nr 2375319). W ocenie Sądu taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca.
Z tych samych powodów Sąd uznał, na podstawie art. 149 § 3 p.p.s.a., że nie zachodzą przesłanki do wymierzenia organowi grzywny.
Na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu załatwiającego sprawę zabudowy na działce nr [..] w M., ponieważ wskutek wydania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji z dnia 6 listopada 2017r., postępowanie ze skargi S. S. w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącej kwotę 100 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi.
Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.