Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 24 stycznia 2011 r. J. D. został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł – zgodnie z treścią § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).
W odpowiedzi, na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych, wniosek swój motywując bardzo niskim dochodem (emeryturą), trudnościami w zaspokojeniu bieżących potrzeb (np. ponoszeniem opłat za energię elektryczną) oraz brakiem możliwości zdobycia środków na ten cel. J. D. podał, że mieszka samotnie w niewielkim budynku mieszkalnym, nie posiada żadnych oszczędności ani tez przedmiotów, których wartość przekraczałby 3.000 euro, zaś jedynym źródłem jego dochodu jest świadczenie emerytalne uzyskiwane w kwocie 627 zł miesięcznie Do wniosku skarżący dołączył kserokopię przekazu pocztowego, którego treść potwierdza podaną przez stronę wysokość dochodu.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Oceniając stan majątkowy J. D. należało uznać, że złożony przezeń wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Na powyższej ocenie zaważył przede wszystkim fakt, iż skarżący co prawda dysponuje stałym źródłem dochodu, nie mniej jednak jego wysokość wskazuje na to, że nie jest on w stanie wygospodarować środków na pokrycie kosztów postępowania sądowego. Jest to bowiem stosunkowo niski dochód i nawet zapłacenie wpisu od skargi w najniższej wysokości – czyli w kwocie 100 zł może stanowić dlań wydatek, któremu nie sprosta. Oświadczenia woli strony w tym zakresie nie budzą zaś w tym względzie żadnych zastrzeżeń odnośnie ich wiarygodności, co pozwoliło uznać złożony wniosek za zasadny.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.