Uzasadnienie
Na druku rzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy H. Z. wystąpił o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. Z uzasadnienia wniosku wynika, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wraz ze swoim synem A. Z., który jest zatrudniony w przedsiębiorstwie budowlanym jako pracownik grupy dociepleń.. W skład majątku wnioskodawcy wchodzi budynek mieszkalny o pow. mieszkalnej [...] m2 oraz nieruchomość rolna o pow. [...] arów. Jedynym źródłem utrzymania się rodziny wnioskodawcy jest jego świadczenie emerytalne uzyskiwane w wysokości 850 zł miesięcznie oraz wynagrodzenie jego syna – wedle nadesłanego zaświadczenia powinno ono wynosić 1400 zł miesięcznie. W druku formularza wnioskodawca oświadczył natomiast, że syn otrzymał obecnie jedynie zaliczkę na poczet wykonanej pracy w kwocie 400 zł.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Możliwość przyznania stronie postępowania sądowoadministracyjnego prawa pomocy jest uzależniona od tego, czy wykaże ona w przekonujący sposób, iż rzeczywiście jej sytuacja materialna jest na tyle ciężka, aby uzasadnione było uczynienie wyjątku od przyjętej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) zasady odpłatności postępowania.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Oznacza to, że kryteria oceny takiego wniosku są dużo surowsze aniżeli w przypadku wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Tylko więc ten, kto nawet przy najdalej idących wysiłkach nie jest w stanie zdobyć jakichkolwiek środków pieniężnych może liczyć na ewentualne uwzględnienie takiego wniosku.
W rozpoznawanej sprawie przeciwko uwzględnieniu wniosku przemawia przede wszystkim fakt, iż skarżący i jego syn posiadają w chwili obecnej stałe źródło utrzymania. Nie można stwierdzić, że kwota 1400 zł uzyskiwana przez H. Z. jest wyjątkowo niska. Jeśli doliczyć do niej dochód A.Z., to w przeliczeniu na członka ich rodziny przypada około 900 zł miesięcznie. Nie można więc stwierdzić, że sytuacja materialna wnioskodawcy jest ekstremalnie trudna. Nie wskazał on zresztą jakichkolwiek stałych obciążeń swojego dochodu, co pozwala przyjąć, że koszty utrzymania się kształtują się na przeciętnym poziomie.
Reasumując poczynione wyżej uwagi stwierdzić wypada, że strona nie wykazała, iż jest osobą, w stosunku do której zachodzą przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.