Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 czerwca 2009 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
W motywach rozstrzygnięcia wskazano, że H. Z. wraz ze swoim synem prowadzi gospodarstwo domowe. Jedynym źródłem utrzymania wnioskodawcy jest jego świadczenie emerytalne w wysokości 850 zł miesięcznie oraz wynagrodzenie syna w wysokości 1400 zł miesięcznie. W skład majątku wnioskodawcy wchodzi budynek o powierzchni mieszkalnej 60 m² oraz nieruchomość rolna o pow. 17 arów. W ocenie referendarza sądowego okoliczność, iż skarżący i jego syn posiadają stałe źródło utrzymania, a także wysokość osiąganego dochodu pozwalają stwierdzić, że sytuacja materialna wnioskodawcy nie jest ekstremalnie trudna. Dodatkowo wnioskodawca nie wykazał jakichkolwiek stałych obciążeń swojego dochódu, co pozwala przyjąć, że koszty jego utrzymania kształtują się na przeciętnym poziomie, a zatem nie jest on osobą w stosunku do której zachodzą przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
W ustawowym terminie H. Z. wniósł sprzeciw od tego postanowienia wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu sprzeciwu skarżący wskazywał, że istota sporu sprowadza się do niewydania przez Wójta Gminy K. zaświadczenia potwierdzającego jego prawo własności nieruchomości. Skarżący podnosił również, że nigdy nie zalegał z podatkami, a organ nagle bez podania przyczyny przestał kierować do niego nakaz podatkowy, co w ocenie skarżącego jest bardzo niepokojące. Wreszcie skarżący wskazał, że jego sytuacja uzasadnia skorzystanie z prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje
Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 245 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy może nastąpić bądź w zakresie całkowitym, bądź częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przysługuje ono osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
Z kolei prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje tylko zwolnienie od opłat sądowych w całości lub części, albo tylko od wydatków, albo od opłat sądowych i wydatków, lub obejmuje tylko ustanowienie fachowego pełnomocnika, przy czym częściowe zwolnienie od opłat lub wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej. Przyznaje się je takim osobom, które wykażą, że nie są w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Jak wynika z treści powołanych przepisów, kryterium przesądzającym o przyznaniu lub odmowie przyznania prawa pomocy jest stan majątkowy wnioskodawcy. Ustawa w sposób precyzyjny określa warunki przyznania prawa pomocy, zaś kryteria te każdorazowo są odnoszone do sytuacji finansowej ubiegającego się o przyznanie prawa pomocy. Dopiero analiza podanych we wniosku okoliczności dokonywana w związku z przepisami ustawy daje odpowiedź, czy w odniesieniu do konkretnej sytuacji zachodzą przesłanki przemawiające za uwzględnieniem wniosku.
Odnosząc przywołaną wyżej regulację prawną do sytuacji majątkowej skarżącego stwierdzić należy, że przewidziana w art. 246 § 1 p.p.s.a. przesłanka przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym nie została spełniona w stopniu pozwalającym na uwzględnienie złożonego wniosku.
W ocenie Sądu skarżący nie wykazał w sposób dostateczny i przekonujący, że nie jest w stanie ponieść kosztów wynagrodzenia fachowego pełnomocnika procesowego w osobie adwokata oraz ewentualnych przyszłych kosztów sądowych - postanowieniem referendarza sądowego z dnia 27 lutego 2009 r. skarżący uzyskał już prawo pomocy w zakresie częściowym polegające na zwolnieniu go z obowiązku uiszczenia wpisu od skargi.
Wskazać należy również, że argumenty podnoszone przez skarżącego w sprzeciwie będą podlegały ocenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na etapie merytorycznego rozpatrywania skargi, a nie na etapie postępowania incydentalnego, jakim jest postępowanie wywołane złożonym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy.
Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 260 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1, w zw. z art. 245 § 2 oraz w zw. z art. 254 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.