Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2023 r., przesłanym pocztą elektroniczną, J.K. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej o udostępnienie, na podaną skrzynkę ePUAP, informacji w zakresie:
- - ilości środków budżetowych otrzymanych na rozdział 75410 w roku 2021,
- - ilości środków budżetowych otrzymanych na rozdział 75410 § 4050 w roku 2021,
- - ilości środków budżetowych otrzymanych na rozdział 75411 w roku 2021,
- - ilości środków budżetowych otrzymanych na rozdział 75411 § 4050 w roku 2021.
Wobec nieotrzymania odpowiedzi, pismem z dnia [...] lutego 2023 r. J.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej, skargę na bezczynność tego organu w przedmiocie objętej powyższym wnioskiem informacji publicznej, zarzucając naruszenie:
- 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,
- 2) art. 10 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902 ze zm., dalej w skrócie u.d.i.p.) w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o:
- 1) stwierdzenie bezczynności organu,
- 2) stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,
- 3) na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.) o przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 34.000 zł,
- 4) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia [...] stycznia 2023 r.,
- 5) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
Uzasadniając skargę wyjaśnił, iż termin udostępnienia przedmiotowej informacji upłynął zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. po 14 dniach od złożenia wniosku. Pomimo upływu tego terminu podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek, nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wniósł o jej oddalenie wskazując, iż niniejsza sprawa była prowadzona elektronicznie przez system EZD PUW. Dnia 24 stycznia 2023 r. odpowiedź na wniosek została przygotowana, następnego dnia została podpisana i wysłana na podany przez wnioskodawcę adres ePUAP. Jak się później okazało, wystąpił błąd certyfikatu (pierwszy raz), co spowodowało, że odpowiedź nie została skutecznie doręczona wnioskodawcy.
Po otrzymaniu wskazanej wyżej skargi J.K. podjęto koleją próbę doręczenia odpowiedzi z żądanymi danymi. Zgodnie z informacją widniejącą w systemie EZD odpowiedź została skutecznie dostarczona wnioskodawcy w dniu 7 lutego 2023 r. Po otrzymaniu potwierdzenia odbioru wysłanej informacji skarżący wysłał do organu pismo z prośbą o przekazanie mu elektronicznej wersji potwierdzenia nadania. W odpowiedzi na powyższe organ pismem z dnia [...] lutego 2023 r. doręczył skarżącemu wyciąg historii niniejszej sprawy, prowadzonej w systemie Elektronicznego Zarządzania Dokumentacją oraz jednocześnie poinformował, iż z uwagi na "błąd certyfikatu" w dniu 25 stycznia 2023 r. system nie wygenerował UPD. Mając powyższe na uwadze organ zawnioskował do strony o rozważnie wycofania skargi na bezczynność. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia [...] lutego 2023 r. J.K. oświadczył, iż z racji otrzymania odpowiedzi wyraża zgodę na wycofanie skargi.
Nadto w ocenie organu błędne jest stwierdzenie skarżącego, jakoby organ nie udzielił w terminie odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Odpowiedź została sporządzona oraz wprowadzona do systemu ePUAP w terminie. Brak doręczenia tej informacji w ustawowym terminie spowodowany był błędem technicznym systemu. Niezależnie od powyższego przed złożeniem skargi na bezczynność skarżący nie dopełnił ustawowego obowiązku czyli nie złożył zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a. ponaglenia do właściwego organu, co jest podstawą do odrzucenia przez sąd skargi na podstawie art 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Niezależnie od powyższego, zgodnie z orzecznictwem sądowym ewentualne nałożenie na organ obowiązku uiszczenia kwoty pieniężnej na rzecz skarżącego powinna być stosowana jedynie w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy. Przyznanie sumy pieniężnej ma bowiem charakter przede wszystkim prewencyjny i kompensacyjny służąc zadośćuczynieniu za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie działającej administracji publicznej. W niniejszym przypadku w żadnym stopniu nie można mówić o zwłoce organu w wypełnieniu ustawowych obowiązków, a co dopiero o wyrządzeniu przez organ krzywdy wyrządzonej wskutek błędu w systemie informatycznym powodującym otrzymanie żądanej informacji po ustawowym terminie. Nałożenie grzywny odnosić należy jedynie do sytuacji, gdy oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że działania te noszą znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, co stanowi zaprzeczenie zasady demokratycznego państwa prawnego, a jednocześnie nadal pozostaje obawa, że bez tej dodatkowej sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W tej sytuacji organ udzielił odpowiedzi terminowo, natomiast ewentualne opóźnienie w dostarczeniu pisma nie wynikało z celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie a jak już wspomniano z błędu informatycznego. Stąd też w ocenie organu skarga powinna zostać odrzucona ewentualnie oddalona z uwagi na jej niezasadność.
Pismem z dnia [...] maja 2023 r. J.K. oświadczył, iż cofa wniosek w zakresie zobowiązania organu do udostępnienia informacji, natomiast w zakresie stwierdzenia bezczynności, w zakresie stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a także w zakresie przyznania od organu sumy pieniężnej w wysokości 34.000 zł w związku ze stwierdzonym rażącym naruszeniem prawa oświadczył, że wniosek podtrzymuje.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Odnosząc się do wniosku organu o odrzucenie skargi z uwagi na brak uprzedniego skierowania przez skarżącego ponaglenia należy wskazać, iż dla dopuszczalności skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, tzn. nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. czy też (w poprzednio obowiązującym stanie prawnym) uprzednie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (wyroki NSA z 30 listopada 2011 r., I OSK 1991/12, z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05; postanowienie NSA z 23 kwietnia 2010 r., I OSK 646/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). Postępowanie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie toczy się w trybie unormowanym w Kodeksie postępowania administracyjnego, poza wyjątkami wskazanymi w art. 16 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. oraz wynikającym z regulacji art. 15 ust. 2 tej ustawy.
Dlatego też skarga na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Zasady tej nie zmieniło wprowadzenie do art. 37 k.p.a. i art. 52 § 2 p.p.s.a. z dniem 1 czerwca 2017 r. – mocą ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) nowego środka zaskarżenia bezczynności lub przewlekłości postępowania organu w postępowaniu administracyjnym w postaci ponaglenia, w miejsce dotychczas stosowanego w takich przypadkach zażalenia albo wezwania do usunięcia naruszenia prawa (wyrok NSA z 21 listopada 2019 r., I OSK 4287/18). Wprawdzie dodany wówczas przez ustawodawcę art. 53 § 2b p.p.s.a. mógłby sugerować, że każda skarga na bezczynność lub przewlekłość niezależnie od rodzaju sprawy, której ona dotyczy, powinna zostać poprzedzona ponagleniem, to jednak mając na uwadze, że ponaglenie jest środkiem prawnym uregulowanym w k.p.a., przepis ten znajduje zastosowanie tylko w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłość, toczących się w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
Sprawa w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie jest natomiast sprawą administracyjną w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. Tryb udostępniania tej informacji w całości reguluje ustawa o dostępie do informacji publicznej. Zawarte w niej odesłanie do przepisów k.p.a. jest bardzo wąskie i dotyczy wyłącznie wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji i decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 2 u.d.i.p.). Stąd w sprawach z zakresu informacji publicznej nie może mieć zastosowania ta część art. 53 § 2b p.p.s.a. w której mowa, że skarga na bezczynność lub przewlekłość "może być wniesiona (...) po wniesieniu ponaglenia". Przepis ten należy interpretować w ten sposób, że ponaglenie jest wymagane wówczas, gdy sprawa objęta skargą na bezczynność lub przewlekłość prowadzona jest w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego lub przy ich zastosowaniu (por. wyrok NSA z 28 stycznia 2020 r., I OSK 2433/18).
Wobec powyższego wniesiona w niniejszej sprawie skarga, pomimo braku uprzedniego skierowania przez skarżącego ponaglenia pod adresem organu, jest dopuszczalna.
Jak wynika z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2), stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).
Przedmiot tak rozumianej kontroli stanowiła w niniejszej sprawie skarga J.K. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, opisanego szczegółowo na wstępie.
Ustawa o dostępie do informacji publicznej, znajdująca zastosowanie w przedmiotowej sprawie, stanowiąca rozwinięcie konstytucyjnego prawa do informacji publicznej określonego w art. 61 ustawy zasadniczej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. W orzecznictwie sądowym za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne, a także inne podmioty sprawujące funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Charakter informacji publicznej mają również informacje niewytworzone przez wskazane podmioty, lecz do nich się odnoszące. Informację publiczną stanowi zatem treść wszelkiego rodzaju dokumentów nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazany podmiot. Przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej zawiera przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p.
Z kolei podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji w świetle u.d.i.p. są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnym z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.).
W sytuacji powiadomienia wnioskodawcy w terminie 14 dni od złożenia wniosku o wysokości opłaty związanej z udostępnieniem informacji, udostępnienie następuje w terminie 14 dni od powiadomienia (art. 15 ust. 2 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. Ponadto, organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu.
W świetle przytoczonych przepisów stwierdzić należy, iż na gruncie u.d.i.p. bezczynność organu ma miejsce, gdy organ – będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej – nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w terminie 14 dni w postaci udostępnienia tej informacji (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.), nie informuje o wydłużeniu terminu do rozpoznania wniosku, nie wzywa do wykazania istotności udostępnienia żądanej informacji dla interesu publicznego w przypadku uznania żądanej informacji za informację przetworzoną, nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia lub umorzeniu (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że nie jest w posiadaniu informacji, że informacja dostępna jest na BIP lub że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.).
Na gruncie przepisów u.d.i.p. brak jest jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku o udzielenie informacji publicznej, poza utrwaleniem go w formie pisemnej. Przy czym za wniosek pisemny uznaje się również zapytanie przesłane pocztą elektroniczną i to nawet, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny (por. wyrok NSA z 16 marca 2009 r., I OSK 1277/08, orzeczenia.nsa.gov.pl).
W okolicznościach niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, iż J.K. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Nie było kwestionowane, iż żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. oraz że na organie, do którego skarżący skierował wniosek, spoczywa obowiązek wynikający z art. 4 u.d.i.p. Stwierdzić zatem należy, że Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej dopuścił się bezczynności, o której mowa powyżej. Bezspornie bowiem informacja została udostępniona po upływie ustawowego 14-dniowego terminu, tj. powinna zostać udostępniona do 31 stycznia 2023 r., a tymczasem została skutecznie wysłana skarżącemu dopiero w dniu 7 lutego 2023 r. – po otrzymaniu przez organ skargi.
Odnosząc się do zawartej w odpowiedzi na skargę argumentacji, iż organ udostępnił żądaną informację publiczną w terminie, gdyż odpowiedź na wniosek skarżącego została sporządzona oraz wprowadzona do systemu ePUAP w ustawowym terminie, zaś brak jej doręczenia w tym terminie wynikał z błędu technicznym systemu, należy wskazać, iż do obowiązków organu administracji publicznej należy taka konfiguracja poczty elektronicznej oraz takie zorganizowanie jej obsługi technicznej aby – wobec prawnej dopuszczalności wnoszenia pism m.in. drogą elektroniczną – zapewnić niezwłoczny i bezproblemowy odbiór przesyłanych na adres organu wiadomości, a także wysyłkę udzielanych odpowiedzi.
W sytuacji ustania bezczynności sąd orzeka biorąc za podstawę stan faktyczny sprawy w dacie wydania orzeczenia. Jeżeli w toku postępowania sądowego przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał akt lub dokonał czynności, chociażby z przekroczeniem ustawowych terminów, wówczas oznacza to, że organ nie pozostaje w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi na tzw. milczenie władzy. Nie może bowiem zobowiązać organu do określonego działania, które przed dniem orzekania zostało już podjęte. W takiej sytuacji zachodzi podstawa do umorzenia postępowania w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania czynności (art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), z którą to sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Skoro bowiem odpowiedź na wniosek została udzielona po wpłynięciu skargi, brak było podstaw do formułowania rozstrzygnięcia zobowiązującego organ do jej udzielenia. Stanowi to podstawę do umorzenia postępowania w zakresie zobowiązania organu do udostępnienia żądanej informacji publicznej na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Ponadto pismem z dnia [...] maja 2023 r. skarżący cofnął skargę w zakresie zobowiązania organu do udostępnienia objętej wnioskiem publicznej, przy czym brak jest podstaw do uznania tego oświadczenia za pozbawione skuteczności. Również ta okoliczność stanowi podstawę do umorzenia w tym zakresie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
W konsekwencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i pkt 3 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku.
Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł, że organ dopuścił się bezczynności, albowiem udzielenie odpowiedzi na w/w wniosek nastąpiło po upływie przewidzianego w tym celu ustawowego terminu. Jednocześnie Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II sentencji wyroku). Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów określonych przepisami prawa co do obowiązku rozpoznania wniosku, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. "Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne" – takie stanowisko, akceptowane w pełni przez skład orzekający, wyrażono w doktrynie (B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812).
Reasumując, Sąd uznał, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy, zwłaszcza że uchybienie ustawowemu terminowi do udostępnienia informacji publicznej wynosiło jedynie siedem dni, przy czym było ono spowodowane błędem certyfikatu, w konsekwencji czego datowana na 25 stycznia 2023 r. odpowiedź na wniosek skarżącego nie została doręczona wnioskodawcy. Dodatkowo odpowiedź ta została skutecznie doręczona niezwłocznie po otrzymaniu przez organ skargi na bezczynność. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. W niniejszej sprawie nie zachodził przypadek oczywistego lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy, bądź złej woli organu, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym.
Brak było również przesłanek do uwzględnienia w jakiejkolwiek części zawartego w skardze wniosku o przyznanie skarżącemu od organu na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. sumy pieniężnej w wysokości 34.000 zł, gdyż nie uzasadniały tego omówione wyżej okoliczności, a w szczególności nieznaczne przekroczenie ustawowego terminu do udostępnienia objętej wnioskiem informacji publicznej oraz udostępnienie tej informacji niezwłocznie po otrzymaniu przez organ skargi. Na gruncie niniejszej sprawy brak jest także podstaw do stwierdzenia zaistnienia dotkliwych skutków indywidualnych bądź społecznych, uzasadniających wydanie takiego orzeczenia. W konsekwencji, w pkt III sentencji wyroku orzeczono o oddaleniu skargi w pozostałym zakresie, w oparciu o treść art. 151 p.p.s.a.
O kosztach postępowania orzeczono w pkt IV wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł, stanowiącą równowartość uiszczonego wpisu od skargi (§ 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 535).