Uzasadnienie
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na bezczynność Rady Miejskiej w S., wskazując, że dotyczy ona nieprawidłowości rozliczenia centralnego ogrzewania, S. S. zarzucił, że nie ma ze strony tego organu żadnej reakcji na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego znak; [...]. Podniósł, że będąc najemcą mieszkania położonego w S. przy ul. M. 4/10 czuje się skrzywdzony rozliczeniem centralnego ogrzewania przez Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w S. Domagał się w związku z tym "przyjrzenia się nieprawidłowościom, jakie występują od lat i wyciągnięcia odpowiednich wniosków prawnych".
W odpowiedzi na skargę, domagając się jej oddalenia, organ wskazał, że Rada Miejska zastosowała się do rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sposób priorytetowy, albowiem już w dniu 17 grudnia 2008r. zostało do skarżącego skierowane pismo, w którym Biuro Rady Miejskiej poinformowało go o swoim stanowisku w przedmiotowej sprawie. Pismo to stanowi zarazem wyraz jedynego stanowiska, jakie mogła zaprezentować Rada Miejska w S., albowiem podziela ona stanowisko zaprezentowane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że sprawa skarżącego, która dotyczy rozliczenia należności za c.o., wynika z warunków umowy najmu, posiada cywilnoprawny charakter i nie jest załatwiana w drodze decyzji administracyjnej. Rada miejska nie posiada kompetencji do decydowania o rozliczeniu centralnego ogrzewania w lokalu wynajmowanym przez skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Ze skargi oraz dołączonych do niej dokumentów, jak i z akt nadesłanych przez organ wynika, że S. S. stara się zakwestionować wysokość opłat za centralne ogrzewanie. W skardze z dnia 24 września 2008r., jaką wystosował między innymi do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, powoływał się na brak reakcji władz miejskich na pisma dotyczące nieprawidłowości rozliczenia za 2007r. Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2008r., którego rzekome "niewykonanie" jest powodem wniesienia przez S. S. skargi do Sądu na bezczynność Rady Miejskiej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 231 w zw. z art. 229 pkt 3 kpa postanowiło przekazać skargę S. S. celem załatwienia Radzie Miasta i Gminy S., która pismem z dnia 17 grudnia 2008r. udzieliła skarżącemu odpowiedzi.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z kolei w myśl § 2 tego samego artykułu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Jak wynika z powyższego uregulowania, jeśli chodzi o skargę na bezczynność, przysługuje ona tylko w przypadkach określonych w wyżej przytoczonych punktach od 1 do 4a. Tymczasem skarga, jaką Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazało do załatwienia Radzie Miejskiej w S., nie wszczynała żadnego postępowania administracyjnego, które skutkowałoby koniecznością wydania decyzji, postanowienia, interpretacji, czy też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W orzecznictwie jak i w doktrynie utrwalony jest bowiem pogląd, że kontroli sądowoadministracyjnej nie podlegają sprawy ze skarg i wniosków, o których mowa w Dziale VIII kpa. W postępowaniu uregulowanym przepisami tego działu kpa nie rozstrzyga się żadnej sprawy administracyjnej, a jedynie informuje o sposobie załatwienia skargi (por. przykładowo wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w z dnia 27 kwietnia 2009r. sygn. I OSK 407/09).
Ponadto, na co słusznie zwrócił uwagę organ, sprawa obciążenia skarżącego jako najemcy lokalu opłatami z tytułu centralnego ogrzewania jest sprawą o charakterze cywilnoprawnym, a nie sprawą z zakresu administracji publicznej, a poza tym przed wniesieniem skargi do sądu organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego skargę z dnia 24 września 2008r.
Mając na uwadze wszystkie wyżej przytoczone okoliczności skarga podlegała odrzuceniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i pkt 6 p.p.s.a.
O zwrocie wpisu orzeczono stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a.