Uzasadnienie
Pismem z dnia 8 lipca 2010r. M.H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosek o ukaranie Rady Miasta S. grzywną za nieprzekazanie temu Sądowi skargi na bezczynność wraz z załącznikami. Uzasadniając wniosek wskazał, że przedmiotem skargi była bezczynność Rady Miasta S. w sprawie jego wniosku o wydanie decyzji w przedmiocie umorzenia wierzytelności. Autor wniosku podkreślił, że Rada nie załatwiła wniosku mimo upływu kolejnych terminów oraz pomimo wystosowanego przez niego wezwania i złożenia skargi na bezczynność.
Uwzględniając powyższy wniosek M.H.i, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach prawomocnym postanowieniem z dnia 29 października 2010r. wymierzył Radzie Miasta S. grzywnę w wysokości 500 zł.
W dniu 11 stycznia 2011 r. M.H. ponownie złożył wniosek o ukaranie organu grzywną i rozpatrzenie skargi na bezczynność w oparciu o nadesłane przez niego dokumenty.
W odpowiedzi Rada Miasta S. przedstawiła opinię prawną, z której wynika, że nie ma możliwości umorzenia M.H. zaległości czynszowych. Wskazała, że skarżący o odmowie ich umorzenia został poinformowany pismem z dnia 10 czerwca 2010 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę niniejszą Sąd potraktował jako skargę na bezczynność, w oparciu o art. 55 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., zgodnie z którym, jeżeli organ nie przekazał sądowi skargi mimo wymierzenia grzywny, sąd może na żądanie skarżącego rozpoznać sprawę na podstawie nadesłanego odpisu skargi, gdy stan faktyczny i prawny przedstawiony w skardze nie budzi uzasadnionych wątpliwości.
Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W świetle
II SAB/Ke 2/11 art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1. decyzje administracyjne;
- 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4. inne niż wyżej określone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz
- 5. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.
Przepis art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. przewiduje natomiast możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego również bezczynności organów w wymienionych wyżej przypadkach.
Skargę na bezczynność organu gminy przewiduje nadto art. 101a ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U.01.142.1591 ze zm.) w sytuacji, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi na bezczynność, jak podnosi skarżący, jest niewydanie przez Radę Miasta S., decyzji dotyczącej umorzenia zaległości czynszowych za zajmowany lokal mieszkalny.
Podnieść należy, że wierzytelność pieniężna, której umorzenia domaga się skarżący od Rady Miasta S., wynika ze stosunku cywilnoprawnego tj. z umowy najmu lokalu, wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu gminy, zawartej pomiędzy skarżącym jako najemcą a Gminą S. jako wynajmującym. W związku z tym, umowa ta podlega w całości uregulowaniom mającym charakter cywilnoprawny, a co za tym idzie Rada Miasta S. nie jest zobowiązana ani też nie ma uprawnień do wydania indywidualnego władczego rozstrzygnięcia co do umorzenia zaległości czynszowych obciążających skarżącego. Kompetencji dla Rady do wypowiadania się w tej kwestii w jakiejkolwiek formie prawnej, nie przewiduje ani ustawa o samorządzie gminnym ani żadna inna ustawa szczególna.
W takim stanie rzeczy, skoro Rada Gminy w S. nie ma umocowania do podjęcia jakiegokolwiek aktu w przedmiocie umorzenia zaległości czynszowych skarżącego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a. i art. 101a ust.1 ustawy o samorządzie gminnym, zaskarżona w niniejszej sprawie bezczynność nie mieści się w granicach kognicji sądu administracyjnego wyznaczonej treścią art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.
Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skargę odrzucił.