Uzasadnienie
W dniu 23 sierpnia 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wpłynęła skarga Z.T. na bezczynność Inspektora Nadzoru Budowlanego, w której skarżący wskazał, że w związku z nowelizacją ustawy Prawo Budowlane umożliwiającą wszczęcie postępowania legalizacyjnego wnosi o spowodowanie wszczęcia takiego postępowania i "uchylenie krzywdzących decyzji".
Organ administracji -Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi.
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W przypadku skargi na bezczynność organu, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, to znaczy złożyła zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Zażalenie o którym mowa we wskazanym przepisie, równoznaczne jest tu ze środkiem zaskarżenia i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a.
Jak wynika z akt postępowania administracyjnego i wyjaśnień skarżącego złożonych w piśmie z dnia 18 października 2007 r. nazwanym "wyjaśnienie" (k.39 akt sądowych), Z. T. przed wniesieniem skargi do Sądu nie zaskarżył bezczynności Inspektora Nadzoru Budowlanego zażaleniem do organu wyższego stopnia, którym w niniejszym przypadku jest Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, a zatem wymóg dopuszczalności skargi, o jakim mowa wyżej nie został spełniony.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
O kosztach udzielonej pomocy prawnej sąd orzekł na podstawie § 19 w zw. z § 18 ust. 1 pkt c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.), w związku z art. 250 u.p.p.s.a.