Uzasadnienie
R.P. i T. K. złożyli w dniu 22.V.2013 r. urzędowy formularz PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z ich skargi na bezczynność Starosty.
Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawcy prowadzą gospodarstwo domowe wspólnie z dwoma synami. Skarżący choruje na stwardnienie rozsiane, porusza się na wózku inwalidzkim, starszy syn ma 31 lat i jest od urodzenia niepełnosprawny, młodszy trzynastoletni uczęszcza do szkoły. Cała rodzina utrzymuje się z emerytury skarżącej w wysokości 831 zł brutto (po odjęciu zajęcia komorniczego 451,58 zł), renty skarżącego w wysokości 831 zł brutto, (po odjęciu zajęcia komorniczego 451,58 zł), renty socjalnej starszego syna w wysokości 597,23 zł i alimentów dla młodszego w wysokości 603,54 zł miesięcznie. Wnioskodawcy nie wykazali innego majątku poza mieszkaniem komunalnym wielkości 72 m² i samochodem zakupionym przy udziale środków PFRON. Koszty utrzymania mieszkania wynoszą 800 zł miesięcznie, rodzina otrzymuje dodatek mieszkaniowy do czynszu w wysokości 358,77 zł miesięcznie.
Ponadto miesięcznie wydają 250 zł na leczenie skarżącego oraz przeznaczają około 250 zł na wydatki szkolne młodszego syna. Poza tym, wnioskodawców obciążają koszty sądowe z postępowania cywilnego. Skarżący oświadczyli, że osiągane dochody nie pozwalają na zaspokojenie bieżących potrzeb życiowych ich czteroosobowej rodziny.
Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz.270) przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym między innymi zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego siebie i rodziny. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych przez osobę dochodzącą swych roszczeń przed sądem.
W rozpoznawanej sprawie biorąc pod uwagę trudną sytuację majątkową i rodzinną wnioskodawców, przede wszystkim: niski dochód przypadający na cztery osoby w rodzinie, w tym dwie niepełnosprawne, zadłużenie, wydatki na leczenie oraz brak majątku poza samochodem, uznano, że nie są oni w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego siebie i dwóch synów. Zatem ich wniosek o przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie zasługuje na uwzględnienie.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.