Uzasadnienie
R.P. i T.K. złożyli w dniu 22.V.2013 r. urzędowy formularz PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z ich skargi na bezczynność Starosty.
Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawcy prowadzą gospodarstwo domowe wspólnie z dwoma synami. Skarżący choruje na stwardnienie rozsiane, porusza się na wózku inwalidzkim, starszy syn ma 31 lat i jest od urodzenia niepełnosprawny, młodszy piętnastoletni uczęszcza do szkoły. Cała rodzina utrzymuje się z emerytury skarżącej w wysokości 831 zł brutto (po odjęciu zajęcia komorniczego 451,58 zł), renty skarżącego w wysokości 831 zł brutto, (po odjęciu zajęcia komorniczego 451,58 zł), renty socjalnej starszego syna w wysokości 597,23 zł i alimentów dla młodszego w wysokości 603,54 zł miesięcznie. Wnioskodawcy nie wykazali innego majątku poza mieszkaniem komunalnym wielkości 72 m² i samochodem zakupionym przy udziale środków PFRON. Koszty utrzymania mieszkania wynoszą 800 zł miesięcznie, rodzina otrzymuje dodatek mieszkaniowy do czynszu w wysokości 358,77 zł miesięcznie.
Ponadto miesięcznie wydają 250 zł na leczenie skarżącego oraz przeznaczają około 250 zł na wydatki szkolne młodszego syna. Poza tym, wnioskodawców obciążają koszty sądowe z postępowania cywilnego. Skarżący oświadczyli, że osiągane dochody nie pozwalają na zaspokojenie bieżących potrzeb życiowych ich czteroosobowej rodziny.
Postanowieniem Referendarza sądowego z dnia 11.VI.2013 r. zwolniono skarżących od kosztów sądowych w całości.
Wyrokiem z dnia 10.VII.2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę R.P. i T.K. na bezczynność Starosty.
W dniu 7.XI.2013 r. skarżący ponownie złożyli formularze PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. Z treści wniosku wynika, że ich sytuacja rodzinna i majątkowa nie zmieniła się.
Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie kosztów sądowych i ustanowienie adwokata przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie jakichkolwiek kosztów postępowania. Za każdym razem na wnioskodawcy ciąży jednak obowiązek wykazania, że jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych i wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika przez osobę dochodzącą swych roszczeń przed sądem.
W rozpoznawanej sprawie biorąc pod uwagę trudną sytuację majątkową i rodzinną wnioskodawców, przede wszystkim: niski dochód przypadający na cztery osoby w rodzinie, w tym dwie niepełnosprawne, zadłużenie, wydatki na leczenie oraz brak majątku poza samochodem, uznano, że nie są oni nie są oni w stanie ponieść kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika niezbędnego do sporządzenia skargi kasacyjnej. Zatem ich wniosek o przyznanie adwokata z urzędu zasługują na uwzględnienie.
Odnosząc się natomiast do ponownego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych należy stwierdzić, że jest on bezzasadny i podlega oddaleniu. Kwestia ta została już bowiem rozstrzygnięta prawomocnym postanowieniem Referendarza sądowego z dnia 11.VI.2013 r. którym zwolniono skarżących od całości kosztów sądowych, w tym również od opłat kancelaryjnych i wpisu od skargi kasacyjnej.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 1 i 2 oraz art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.