Uzasadnienie
F. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej nr 2 im. Św. Wojciecha w Krakowie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 25 marca 2023 r.
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w dniu 25 marca 2023 r. za pomocą poczty elektronicznej, na adres [email protected] wysłał wniosek o udostępnienie informacji o następującej treści:
"Wnoszę o udostępnienie informacji o dodatkach i premiach przyznanych w 2022 roku poszczególnym nauczycielom i innym pracownikom szkoły pełniącym funkcje publiczne.".
Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 25 marca 2023 r. oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
Skarżący zarzucił naruszenie: art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji, poprzez jego niezastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji na wniosek; art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej jako: u.d.i.p.) w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania, polegający na nieudostępnieniu wnioskowanej informacji.
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w dniu 25 marca 2023 r. za pomocą poczty elektronicznej, na adres [email protected] wysłał wniosek o udostępnienie informacji o ww. treści.
Jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanej informacji skarżący wskazał pocztę elektroniczną oraz adres email. Termin do udostępnienia przedmiotowej informacji upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. po 14 dniach od złożenia wniosku. Pomimo upływu tego terminu podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek, nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi, co czyni skargę zasadną i konieczną.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Szkoły Podstawowej nr 2 im. Św. Wojciecha w Krakowie wniósł o umorzenie postępowania oraz odstąpienie od zasądzenia wszelkich kosztów postępowania. W uzasadnieniu stanowiska podał, że w dniu 9 kwietnia 2023 r. (Niedziela Wielkanocna - dzień ustawowo wolny od pracy) do Szkoły Podstawowej nr 2 im. Św. Wojciecha w Krakowie wpłynęła przedmiotowa skarga F. S. na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej.
Dalej organ podał, że skarżący w dniu 25 marca 2023 r. (sobota) na adres mailowy Szkoły skierował wniosek o udostępnienie informacji publicznej.
Organ wyjaśnił, że wszelkie wnioski o udostępnienie informacji publicznej wpływały do Szkoły na adres mailowy podany na stronie Szkoły oraz udostępniony w BIP.
Organ podkreślił, że jest świadomy obowiązków nałożonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej i w terminie wywiązuje się z obowiązków wynikających z tej ustawy. Jednakże w tym konkretnym przypadku, w natłoku obowiązków związanych z przygotowywaniem organizacji pracy Szkoły w roku 2023/2024, uzgadnianiem kwestii przydziałów obowiązków, planów pracowniczych, a w związku z tym planowaniem ruchu kadrowego, opiniowaniem organizacji pracy przez Radę Pedagogiczną, przygotowaniem dokumentów w celu uzyskania wymaganej prawem oświatowym opinii organizacji związkowych w określonym w przepisach terminie, planową kontrolą stanu bezpieczeństwa przeprowadzoną przez Wydział Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego Urzędu Miasta Krakowa, wiosenną przerwą świąteczną związaną ze Świętami Wielkanocnymi oraz bieżącym funkcjonowaniem Szkoły, wniosek został pominięty nieświadomie.
Organ podkreślił, że jak tylko na nowo został poinformowany o złożonym wniosku o udostępnienie informacji publicznej tj. w dniu 25 maja 2023 r., to już następnego dnia, tj. w dniu 26 maja 2023 r., została do skarżącego wysłana odpowiedź na wniosek.
Należy zauważyć, iż bezczynność organu w zakresie udostępniania informacji publicznej ma miejsce, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie podejmuje, we wskazanym w art. 13 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej terminie, stosownych czynności, tj. nie udostępnia informacji lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia. Z uwagi na udzielenie przez organ odpowiedzi niezwłocznie po otrzymaniu skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej, nie można już mówić o bezczynności organu.
Organ zauważył, że rozpoznając skargę na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej sąd administracyjny bada jedynie, czy organ zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej wywiązał się z tego obowiązku, czy też pozostaje w zwłoce w załatwieniu wniosku osoby ubiegającej się o udostępnienie informacji publicznej.
Organ wskazał, że w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że: "Skarga na bezczynność podlega oddaleniu, jeżeli podmiot zobowiązany w chwili jej złożenia nie pozostawał w bezczynności (udzielił żądanej informacji, poinformował, że nie jest to informacja publiczna, że jej nie posiada lub nie może udostępnić ze względu na treść art. 1 ust. 2 u.d.i.p).
Natomiast w przypadku wydania przez organ administracji aktu lub dokonania czynności - po wniesieniu skargi na bezczynność, lecz przed jej rozpoznaniem - postępowanie staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. Nie można bowiem zobowiązać organu do dokonania czynności, która w momencie orzekania jest już dokonana, nawet jeśli przekroczył on termin przewidziany do jej dokonania (zob. uchwałę NSA z 26 listopada 2008 r. I OPS 6/08, ONSAiWSA 2009, nr 4, poz. 63; postanowienia NSA z: 5 sierpnia 2010 r., l OSK 1173/10, LEK nr 737482; z 16 czerwca 2010 r., I OSK 900/10, LEK nr 643314; z 7 kwietnia 2010 r., I OSK 462/10, LEK nr 619717)". [por. Kamińska Irena, Rozbicka-Ostrowska Mirosława, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III).
W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt IV SAB/Po 15/17, sąd wskazał, że "Bezczynność polega zasadniczo na nieudostępnieniu informacji i na niewydaniu decyzji o odmowie jej udzielenia lub decyzji o umorzeniu postępowania, jak też niepoinformowaniu, iż organ nie dysponuje żadną informacją lub, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej. Stan bezczynności ustępuje w sytuacji, gdy organ udostępni żądaną informację w zakresie i w formie wnioskowanej przez podmiot zainteresowany jej uzyskaniem").
Organ wskazał, że załatwienie wniosku skarżącego nastąpiło po wniesieniu skargi, a przed dniem wydania wyroku w sprawie. W tym stanie rzeczy zadośćuczynienie obowiązkowi udzielenia żądanej informacji publicznej po wniesieniu skargi uzasadnia umorzenie postępowania sądowego w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku. Nadto, mając na uwadze obiektywne przeszkody i trudności organu, tj. Dyrektora Szkoły Podstawowej Nr 2 im. św. Wojciecha w Krakowie opisane w pierwszym punkcie niniejszej odpowiedzi, należy zauważyć, iż bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wnioskowana informacja publiczna została udostępniona niezwłocznie po tym, jak organ niejako ponownie uzyskał wiedzę o wniosku zatem brak jest jakichkolwiek podstaw, aby zarzucić organowi celowe i istotne naruszenie prawa, bądź też lekceważący stosunek do prawa.
W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że: "Bezczynność burmistrza nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, bowiem informacja publiczna została udostępniona z niewielkim opóźnieniem terminu z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., co nie stanowi istotnego naruszenia powołanego przepisu, jeśli uwzględni się takie obiektywne okoliczności jak okres urlopowy, przy tym niezwłocznie po otrzymaniu skargi organ usunął stan niezgodności z prawem. Skarga wpłynęła do organu w dniu 11 lipca danego roku, a przekazanie informacji publicznej nastąpiło w dniu 11 i 14 lipca tego roku, nie można zatem zarzucić burmistrzowi celowego i istotnego naruszenia prawo bądź też lekceważącego stosunku do prawa." (Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 29 września 2016 r. II SAB/Go 76/16).
Organ powołał orzecznictwo sądowe, cytując: "Z kolei oceniając zaistniałą w sprawie bezczynność (pkt II sentencji wyroku) Sąd uznał, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie akcentuje się, iż rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (vide: wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., w sprawie sygn. akt: I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., w sprawie sygn. akt: II OSK 468/13 oraz wyroki WSA: we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., w sprawie sygn. akt: II SAB/Wr 14/14; w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r., w sprawie sygn. akt: II SAB/Po 69/13; w Poznaniu z dnia 11 marca 2015 r., w sprawie sygn. akt: IV SAB/Po 19/15 i inne; CBOSA).
W ocenie Sądu zaistniało w sprawie bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, zważywszy na fakt, że okres bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej nie był znaczny i po wniesieniu skargi do Sądu organ udostępnił żądaną informację." (Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 lipca 2016 r. II SAB/Go 62/16.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Na podstawie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259), dalej: "P.p.s.a.", jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, co miało miejsce w niniejszej sprawie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W myśl art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1–3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
Instytucja skargi na bezczynność organu lub przewlekle prowadzone przez niego postępowanie ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Rozpoznając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzone przez niego postępowanie, sąd kontroluje jedynie, czy w sprawie zaistniał stan bezczynności lub przewlekłości, tzn. czy organ podjął określone czynności i załatwił sprawę na danym etapie postępowania lub dążył do tego załatwienia bez zbędnej zwłoki.
Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 P.p.s.a.).
Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.
W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902 – dalej jako "u.d.i.p."), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy.
W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Skuteczne złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej inicjuje postępowanie, w ramach którego organ zobowiązany jest w pierwszej kolejności ocenić charakter żądanej informacji pod kątem uznania jej za informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a następnie, w razie uznania żądanej informacji za publiczną, informację tę udostępnić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. – z zastrzeżeniem art. 13 ust. 2, art. 14 ust. 2 i art. 15 ust.
2) lub w tym terminie wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia, bądź też – w razie uznania, że żądana informacja nie spełnia kryteriów informacji publicznej lub że jest ona dostępna w innym trybie (art. 1 ust. 2), powiadomić wnioskodawcę, że w przypadku jego żądania przepisy u.d.i.p. nie znajdują zastosowania.
Ustawa o dostępie do informacji publicznej odsyła do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) jedynie w odniesieniu do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji (art. 16 u.d.i.p.). We wcześniejszym etapie postępowanie w przedmiocie udzielenia informacji publicznej jest natomiast postępowaniem odformalizowanym, a przepisy u.d.i.p. nie wskazują jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku. Wniosek o udzielenie informacji publicznej może więc przybrać każdą formę, o ile wynika z niego w sposób jasny, co jest przedmiotem wniosku. Wobec braku jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku o udostępnienie informacji publicznej, o istocie takiego wniosku rozstrzygać winna jego treść. W żaden sposób nie dyskwalifikuje natomiast kwalifikacji wniosku, jako wniosku o udostępnienie informacji publicznej, brak wskazania, że wniosek skierowany został w trybie i na zasadach przewidzianych w u.d.i.p. (por. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2016 r., I OSK 1621/16, CBOSA).
W niniejszej sprawie w dniu 25 marca 2023 r. za pomocą poczty elektronicznej, na adres [email protected] skarżący wysłał wniosek o udostępnienie informacji o następującej treści:
"Wnoszę o udostępnienie informacji o dodatkach i premiach przyznanych w 2022 roku poszczególnym nauczycielom i innym pracownikom szkoły pełniącym funkcje publiczne.".
Ww. wniosek o udostępnienie informacji publicznej został skierowany przez skarżącego do Dyrektora Szkoły Podstawowej nr 2 im. Św. Wojciecha w Krakowie.
Nie ulega wątpliwości, że Dyrektor Szkoły Podstawowej nr 2 im. Św. Wojciecha w Krakowie, jako organ władzy publicznej, jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), a objęta wnioskiem z dnia 25 marca 2023 r. informacja jest informacją publiczną, czego nie kwestionuje sam organ.
Organ tłumaczył, że jest świadomy obowiązków nałożonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej i w terminie wywiązuje się z obowiązków wynikających z tej ustawy. Jednakże w tym konkretnym przypadku, w natłoku obowiązków związanych z przygotowywaniem organizacji pracy Szkoły w roku 2023/2024, uzgadnianiem kwestii przydziałów obowiązków, planów pracowniczych, a w związku z tym planowaniem ruchu kadrowego, opiniowaniem organizacji pracy przez Radę Pedagogiczną, przygotowaniem dokumentów w celu uzyskania wymaganej prawem oświatowym opinii organizacji związkowych w określonym w przepisach terminie, planową kontrolą stanu bezpieczeństwa przeprowadzoną przez Wydział Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego Urzędu Miasta Krakowa, wiosenną przerwą świąteczną związaną ze Świętami Wielkanocnymi oraz bieżącym funkcjonowaniem Szkoły, wniosek został pominięty nieświadomie.
Organ podkreślił, że jak tylko na nowo został poinformowany o złożonym wniosku o udostępnienie informacji publicznej tj. w dniu 25 maja 2023 r., to już następnego dnia, tj. w dniu 26 maja 2023 r., została do skarżącego wysłana odpowiedź na wniosek.
Sąd wskazuje, że z akt sprawy wynika, że:
- - wniosek o informację publiczną został złożony do organu dnia 25 marca 2023 r. za pomocą poczty elektronicznej, na adres [email protected].;
- - w dniu 25 maja 2023 r. do Szkoły Podstawowej nr 2 im. Św. Wojciecha w Krakowie został doręczony odpis wniosku o wymierzenie organowi grzywny wraz z przedmiotową skargą na bezczynność organu, datowaną na 9 kwietnia 2023 r., a która wpłynęła do Sądu w dniu 28 kwietnia 2023 r.;
- - organ w dniu 26 maja 2023 r. wysłał do skarżącego odpowiedź na wniosek, zawierającą wnioskowaną informację publiczną.
Sąd stwierdza, że przytoczone powyżej tłumaczenie organu, nawet jeśli "wniosek został pominięty nieświadomie", nie zwalnia organu z obowiązku załatwienia wniosku we właściwym trybie i terminie, ale winno stanowić podstawę do uznania, iż nie można organowi zarzucić złej woli, czy też próby bezprawnego uchylenia się od wypełnienia ustawowego obowiązku udzielenia informacji publicznej czy załatwienia wniosku, tym bardziej, iż gdy po złożeniu skargi organ "na nowo został poinformowany o złożonym wniosku o udostępnienie informacji publicznej tj. w dniu 25 maja 2023 r., to już następnego dnia, tj. w dniu 26 maja 2023 r., została do skarżącego wysłana odpowiedź na wniosek".
Wobec udzielenia odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej przed wydaniem wyroku w niniejszej sprawie, Sąd nie miał podstaw by zobowiązywać Dyrektora Szkoły Podstawowej nr 2 im. Św. Wojciecha w Krakowie do wydania w określonym terminie aktu albo do dokonania czynności. W tym zakresie postępowanie sądowe, jako bezprzedmiotowe, podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. - o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku.
Po otrzymaniu skargi przez organ wniosek skarżącego został bezzwłocznie załatwiony.
Zważywszy na opisane wyżej niewielkie opóźnienie w udzieleniu odpowiedzi na wniosek, Sąd stwierdził, że choć Dyrektor Szkoły Podstawowej nr 2 im. Św. Wojciecha w Krakowie dopuścił się bezczynności, to jednak bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa – o czym orzeczono w pkt II i III wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 oraz § 1a P.p.s.a.
Zestawiając ze sobą datę otrzymania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z datą wpływu skargi i z datą odpowiedzi na wniosek, Sąd stwierdził, że odpowiedź ta została udzielona z przekroczeniem ustawowego terminu. Nie ulega jednak wątpliwości, że organ nie zbył wniosku milczeniem i nie zignorował go, lecz wskutek nieumyślnego przeoczenia przedmiotowej wiadomości, odpowiedź nie została udzielona w ustawowym terminie.
W wyroku z dnia z dnia 10 listopada 2021 r., sygn. akt II GSK 1973/21, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnych wątpliwości w okolicznościach danej sprawy można stwierdzić, że w sposób oczywisty naruszono prawo. W przypadku przekroczenia przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, o tym, czy bezczynność i przewlekłe prowadzenie sprawy przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, nie decyduje sam tylko przedmiot sprawy, ale wszystkie okoliczności z tym związane, w tym także czas trwania bezczynności czy przewlekłości. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia, że bezczynność organu miała charakter szczególnie kwalifikowany.
W tej sytuacji, w omówionych wyżej okolicznościach sprawy, za zbędne należało uznać stosowanie dodatkowych środków dyscyplinująco–represyjnych i wymierzenie organowi grzywny (art. 149 § 2 P.p.s.a.) – o co z resztą nie wnioskowano w skardze.
O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie IV sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł uiszczoną przez skarżącego tytułem wpisu od skargi.