Uzasadnienie
E.Z. wniósł [...] września 2010 r. skargę na bezczynność Burmistrza Miasta R. w przedmiocie udostępnienia mu informacji publicznej, o co wnosił we wniosku z [...] kwietnia 2009 r. tj. kopii protokołów dotyczących koncepcji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Miasta i Gminy R. W uzasadnieniu skargi sprecyzował, że 12 maja 2009 r. otrzymał żądane kopie protokołów, jednakże tekst w nich został miejscowo zaczerniony, uniemożliwiając odczytanie tekstu. Do chwili wniesienia skargi organ nie wydał decyzji o odmowie udostępniania informacji publicznej w części objętej zaczernieniami.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta R. wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na niewezwanie przez skarżącego organu do usunięcia naruszenia prawa, ewentualnie umorzenie postępowania, ze względu na wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej o jakiej mowa w skardze.
Skarżący w piśmie z [...] października 2010 r. zajął stanowisko wobec otrzymanej odpowiedzi na skargę. Wskazał na brak podstaw do odrzucenia skargi. Nadto przyznał, że organ w dniu 11 października 2009 r. wydał decyzję o odmowie udostępnienia części wnioskowanej [...] kwietnia 2009 r. informacji publicznej, co uzasadnia umorzenia postępowania. Do pisma dołączył kserokopię otrzymanej decyzji z 11 października 2010 r., znak: [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy wskazać, że wbrew stanowisku wyrażonemu w odpowiedzi na skargę brak jest podstaw do odrzucenia skargi. Pomimo początkowych rozbieżności w orzecznictwie i poglądach doktryny, utrwalił się pogląd, że obowiązujące przepisy nie wymagają przed wniesieniem skargi na bezczynność w dostępie do informacji publicznej wyczerpania trybu zażaleniowego określonego w art. 37 k.p.a., ani poprzedzenia skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa (por. wyrok WSA w Warszawie z 23 września 2009 r., sygn. akt II SAB/Wa 57/09).
Zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)- dalej p.p.s.a. sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność organów.
Zgodnie z art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Instytucja skargi na bezczynność ma więc na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd oceniając, czy organ pozostaje w bezczynności bierze pod uwagę sytuację istniejącą w dacie orzekania. Z powyższego przepisu wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, nawet wówczas, gdy decyzja podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania.
Tym samym, jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to przestaje on być w bezczynności. Oznacza to, że postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się bezprzedmiotowe. Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 20 stycznia 2009 r. sygn. II OSK 812/08, który stwierdził, że orzekając w sprawie dotyczącej skargi na bezczynność organu, sąd nie przeprowadza kontroli określonego aktu lub czynności danego organu, lecz biorąc za podstawę stan faktyczny i prawny danej sprawy rozstrzyga, czy istotnie organ pozostaje w bezczynności.
W przedmiotowej sprawie po wniesieniu skargi, a przed jej rozpoznaniem przez Sąd, Burmistrz Miasta R., którego działanie było objęte skargą na bezczynność wydał 11 października 2010 r. decyzję o odmowie udzielenia informacji publicznej. W tej sytuacji uznać należy, że organ nie pozostaje w bezczynności. Tym samym w sprawie zaistniały podstawy uzasadniające umorzenie postępowania sądowego z uwagi na jego bezprzedmiotowość.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowania z innych przyczyn (niż wymienione w pkt 1 i 2 tego przepisu) stało się bezprzedmiotowe.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na mocy art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 201 §1 p.p.s.a.