Uzasadnienie
sygn. akt II SAB/Kr 134/12 Kraków, dnia 21 września 2012r.
E. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.. Wskazała w niej, że podtrzymuje swoją skargę na bezczynność sygn. akt II SAB/Kr 45/12, a wobec odrzucenia skargi w sprawie o podanej sygnaturze, w jej interesie jest wniesienie od nowa tej samej skargi.
W wykonaniu zarządzenia z dnia 7 sierpnia 2012r. E. S. została wezwana do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi poprzez określenie przedmiotu postępowania administracyjnego, którego zarzut bezczynności dotyczy oraz przez wykazanie, że przed wniesieniem skargi złożyła zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. Wezwanie doręczono skarżącej w dniu 27 sierpnia 2012r.
E. S. w piśmie procesowym z dnia 3 września 2012r. podała, że bezczynność dotyczy szeregu pism (wskazanych przez nią z daty i znaku sprawy), przez co zarzuca niedopuszczenie do wstrzymania budowy, inspekcji, ustalenia fałszowania procedur oraz dokumentacji, ukrywanie przestępstw oraz korupcję. Do pisma skarżąca dołączyła kopie licznych dokumentów.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej odrzucenie wskazując, że sprawa objęta skargą została już prawomocnie zakończona, ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 22 marca 2012r., sygn. akt II SAB/Kr 45/12 odrzucił skargę E. S. i "A" w K. w przedmiocie bezczynności tego samego organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga podlegała odrzuceniu, aczkolwiek z innej przyczyny, niż wskazana w odpowiedzi na skargę.
Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Art. 37 § 1 k.p.a. przewiduje możliwość wniesienia przez stronę postępowania zażalenia na nie załatwienie sprawy w terminie przez organ administracji publicznej. Zażalenie to służy do organu administracyjnego wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. Zażalenie, o jakim mowa w art. 37 § 1 k.p.a., jest środkiem zaskarżenia przewidzianym w art. 52 § 2 p.p.s.a., który skarżący musi wyczerpać, by móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego. Niewyczerpanie środków zaskarżenia sprawia, że wniesienie skargi nie jest dopuszczalne i obliguje sąd administracyjny do jej odrzucenia, co wynika z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Skarżąca nie wykazała, aby został wyczerpany tryb określony w art. 52 p.p.s.a.
We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze z dnia 9 lipca 2012r. E. S. wyraźnie odwołała się do treści swojej poprzedniej skargi, która została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Kr 45/12.
Z akt sprawy sygn. II SAB/Kr 45/12 wynika, że przedmiotem zaskarżenia była bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w sprawie rozpatrzenia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 21 czerwca 2011r., nr [...], znak [...]. Wobec wyraźnej treści skargi, wszczynającej niniejsze postępowanie uznać należy, że zamiarem E. S. było ponowne zaskarżenie bezczynności w tym samym przedmiocie i tego samego organu.
W sprawie niniejszej skarżąca została wezwana do wykazania, że przed wniesieniem skargi złożyła zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W.. W odpowiedzi na wezwanie przedłożyła szereg kopii dokumentów. Są to kopie: skargi na bezczynność, kierowanej do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego (na prezentacie data 2 marca 2010r.); skargi do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego, ze słabo czytelną, odręcznie wpisaną datą 23 września 2009r. oraz z dołączonym dowodem nadania z dnia 23 września 2009r.; dwóch postanowień Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 września 2009r.; pisma Urzędu Miasta K. z nieczytelną datą; postanowienia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 21 listopada 2008r.; postanowienia Prezydenta Miasta K. z dnia 2 lipca 2009r.; skargi do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z prezentatą 3 czerwca 2009r.; pisma do Urzędu Miasta K. z prezentatą z dnia 20 września 2007r.; pisma do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego z prezentatą 15 czerwca 2010r. oraz pisma do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z prezentatą 27 sierpnia 2012r. Nadto E. S. przedłożyła kopie fragmentów dokumentów z Urzędu Miasta K. oraz niewyraźne kopie zdjęć.
Przedłożone przez skarżącą kopie dokumentów w żaden sposób nie wskazują, by E. S. składała do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zażalenie w trybie art. 37 k.p.a. na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w sprawie rozpatrzenia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 21 czerwca 2011r. W pierwszej kolejności, abstrahując od treści pism i dokumentów, których kopie skarżąca przedłożyła, trzeba zauważyć, że z wyjątkiem jednego z nich, wszystkie powstały przed datą 21 czerwca 2011r. Nie mogły zatem stanowić zażalenia na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji, która zapadła dopiero w tej dacie. Jedyne pismo, które powstało później, zostało w dniu 27 sierpnia 2012r. skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] i nie dotyczyło bezczynności organów nadzoru budowlanego. Skarżąca nie wykazała zatem, że składała zażalenie na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.. Nie złożenie zażalenia we właściwym, wskazanym w art. 37 § 1 k.p.a. trybie przed wniesieniem skargi na bezczynność do sądu sprawia, że skarga ta jest niedopuszczalna.
Sąd nie podzielił natomiast stanowiska organu administracji publicznej, jakoby skarga podlegała odrzuceniu z uwagi na to, że sprawa nią objęta pomiędzy tymi samymi stronami została już prawomocnie zakończona. Słusznie bowiem wskazuje się w orzecznictwie, że nie można przyjąć, iż sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami została już prawomocnie osądzona, jeżeli skarga została odrzucona prawomocnym orzeczeniem sądu administracyjnego, ponieważ orzeczenie takie oznacza jedynie, że sąd sprawy nie rozpoznawał z powodu niedopuszczalności skargi (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 13 maja 2010r., sygn. akt II GSK 463/10, Lex Omega nr 673831).
Mając powyższe na uwadze, Sąd skargę odrzucił, za podstawę przyjmując art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.