Uzasadnienie
25 l 2006 r. P.B. wniósł skargę na bezczynność Prokuratora Rejonowego K. - S.Z. w zakresie realizacji jego wniosku z 18 V 2005 r. w przedmiocie udostępnienia mu informacji publicznej. Wniosek ten miał dotyczyć udzielenia P.B. informacji publicznej w postaci przesłania mu kserokopii dokumentów z postępowania o numerze sprawy [...].
Zarzuca Prokuratorowi m. in. naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 7 ust. 2, art. 12 ust. 2, art. 14 ust. 1 i 2, art. 15 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez jego niezastosowanie lub błędną wykładnię.
Żąda, aby sąd stwierdził naruszenie prawa przy rozpatrywaniu jego wniosku polegające na 1) niepodpisaniu pisma z 19 XII 2005 r. przez prokuratora 2) wezwanie go do poniesienia nienależnej opłaty 3) uzależnienie udzielenia informacji publicznej od wcześniejszego uiszczenia opłaty. Wnosi również o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania i rozpatrywanie skargi łącznie ze sprawą II SAB/Kr 75/05. Skarżący uważa, że pismo Prokuratora z 19 XII 2005 r. nie zostało podpisane, ale zaopatrzone "w widziankę" uniemożliwiającą identyfikację jego autora, wydruk komputerowy "Z-ca Prokuratora Rejonowego" oraz pieczątkę "Prokuratury".
Wobec powyższego pismem z dnia 2 l 2006 r. wystąpił do prokuratury z wnioskiem o usunięcie naruszenia prawa polegającego na jego niepodpisaniu. Pismem z 16 l 2006 r., które zdaniem skarżącego również było niepodpisane podtrzymano stanowisko z 19 XII 2005 r. Skarżący uważa, że aby pismo było skuteczne musi być podpisane pełnym podpisem lub jego skrótem, a nie parafowane, gdyż to uniemożliwia np. grafologowi identyfikację danej osoby.
Skarżący twierdzi również, że w momencie składania przez niego wniosku w prokuraturze postępowanie o sygnaturze [...] było zakończone (umorzone), a zatem nie można było stosować do niego art. 156 kpk (o czym mowa w piśmie z 7 XII 2005r.) i wobec uregulowania zawartego w ustawie o dostępie do informacji publicznej żądane kserokopie powinny mu zostać przesłane bezpłatnie. Skarżący twierdzi również, że kpk nie dozwala uzależniać wydania kserokopii od uiszczenia wcześniejszej opłaty. Powołuje się również na to, że nie jest i nie był stroną postępowania w prokuraturze, którego dotyczyły wspomniane akta. Cytuje również wyrok NSA z 7 III 2005 r. (II SA/Kr 3572/02).
Zasadność skargi wynika z faktu, że pomimo ożywionej korespondencji "w powyższej sprawie nie udało mi się uzyskać przestrzegania prawa przez prokuraturę".
W odpowiedzi na skargę Prokurator Rejonowy w K.-S. Z. wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że podpisy na przytoczonych w skardze pismach są prawidłowe i w pełnym zakresie pisma te pozwalają zidentyfikować ich autora. Organ odpiera też zarzut bezczynności powołując się na treść pism z 16 XI 2005 r., 19 XII 2005 r. i 16 l 2006 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skargą z 28 VII 2005 r. skarżący zarzucił Prokuratorowi Rejonowemu K. - S. Z. bezczynność w zakresie realizacji jego wniosku z 18 V 2005 r. o udostępnienie mu kserokopii dokumentów z postępowania o numerze sprawy [...], a także wniosku z 4 X 2004 r. dotyczącego wglądu do dokumentacji w/w sprawy. W sprawie tej zapadł w dniu 23 II 2006 r. wyrok tutejszego Sądu (sygn. akt II SAB/Kr 75/06).
Jak wynika z obecnie rozpatrywanej skargi skarżący wnosił o jej rozpatrywanie wraz ze sprawą II SAB/Kr 75/05, do czego jednakże nie doszło. Tym niemniej należy stwierdzić, że skarga wniesiona 25 l 2006 r. dotyczy tego samego przedmiotu, a mianowicie realizacji wniosku skarżącego z 18 V 2005 r. i w tej kwestii wypowiedział się już Sąd w cytowanym wyroku. Jedynym uzupełnieniem skargi jest sprawa podpisów na pismach prokuratury. Kwestia ta jednak nie może być rozpatrywana w oderwaniu od aktu lub pisma, na którym wspomniany podpis się znalazł. A w tej sprawie wypowiedział się już pośrednio Sąd w cytowanym orzeczeniu w sprawie II SAB/Kr 75/05.
Sąd administracyjny kontrolując bowiem działalność organów administracji publicznej zgodnie z art. 3 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwraca również uwagę z urzędu na formę wydawanych aktów i prowadzonej korespondencji. Skoro jej nie zakwestionował, to oznacza, iż uznał ją za prawidłową. Toteż orzekanie w tym przedmiocie obecnie nie jest możliwe, a skarga dotycząca tego zagadnienia jest niedopuszczalna (art. 58 § 1 pkt 6 poppsa). Zważywszy zatem, iż zachodzi tożsamość stron postępowania oraz tożsamość przedmiotu, a nadto doszło do wydania w tej sprawie wyroku WSA w Krakowie z 23 II 2006 r. skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z 30 VIII 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).