Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 27 października 2023 r., sygn. akt II SAB/Kr 144/23

Uzasadnienie

Pismem z dnia 9 lutego 2023 roku K. Z. – dalej jako Skarżący, złożył do Starosty D. wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wnosząc o cyt.:

"przekazanie następujących informacji:

1. 1. Proszę za odpłatnością przekazanie kserokopii delegacji wypisanych wypisanych na samochód służbowy w dniu 31 październik 2022 roku i 02 i 03 listopad 2022 roku
2. 2. Proszę o informację, kto w dniu 31 październik 2022 roku i 02 i 03 listopada 2022 roku korzystał z samochodu służbowego
3. 3. Proszę o informację ile kilometrów ma przejechanych samochód służbowy w dniu 31 październik 2022 roku i 02 i 03 listopad 2022 roku,
4. 4. Proszę za odpłatnością przekazanie kserokopii tych stron z okresowej Karty Pracy Pojazdu gdzie wypisane są kilometry i miejscowości z korzystania samochodu służbowego w dniach 31.10.2022 roku, 02.11.2022 i 03.11.2022 roku,
5. 5. Proszę o udzielenie informacji czy Pan Starosta D. L. W. przebywał na urlopie w dniach 31.10.2022 roku, 02.11.2022 03.11.2022 roku,
6. 6. Proszę za odpłatnością przekazanie kserokopii Karty Urlopowej Pana Starosty D. L. W. w dniach 31.10.2022, 02.11.-03.11.2022 roku"

Wobec braku jakiejkolwiek informacji ze strony Starosty D., Skarżący złożył pismem z dnia 6 kwietnia 2023 roku (data wpływu do Kolegium: 7 kwietnia 2023 roku) do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie ponaglenie w sprawie udzielenia informacji publicznej.

W piśmie tym wskazano, że cyt.: "Złożyłem wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 09 luty 2023 roku (kserokopia w załączeniu) do Starostwa Powiatowego w D. dotyczący samochodu służbowego i Pana Starosty D. L. W.. Na dzień 06 kwietnia 2023 – brak odpowiedzi – w związku z tym proszę o spowodowanie bym należną mi odpowiedź na wniosek otrzymał – dziękuję".

W związku ze swoją niewłaściwością, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2023 roku przekazało to ponaglenie Staroście D. celem nadania biegu sprawie. Postanowienie Kolegium została doręczone Staroście w dniu 14 kwietnia 2023 roku.

Następnie pismem z dnia 15 maja 2023 roku Starosta D. wezwał Skarżącego do sprecyzowania treści swojego podania z dnia 6 kwietnia 2023 roku poprzez wskazanie czy stanowi ono ponaglenie, czy jest skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

W odpowiedzi Skarżący pismem z dnia 23 maja 2023 roku wskazał, że jego pismo z dnia 6 kwietnia 2023 roku jest skargą na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania.

Pismem z dnia 21 czerwca 2023 roku Starosta D. udzielił informacji na wniosek z dnia 9 lutego 2023 roku. We wskazanym piśmie wskazano, cyt.:

"Ad.1 Nie posiadamy takiej informacji publicznej.

Ad.2 Załączono okresową kartę pracy pojazdu Nr 15/11/22A/III z której uzyska Pan odpowiedź na wniosek.

Ad.3 Załączono okresową kartę pracy pojazdu Nr 15/11/22A/III z której uzyska Pan odpowiedź na wniosek.

Ad.4 Załączono okresową kartę pracy pojazdu Nr 15/11/22A/III.

Ad.5, Ad.6 Wniosek nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6.09.2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902)."

Następnie pismem z dnia 26 czerwca 20023 roku Starosta D. przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę (k.

1. 29) Skarżącego wraz z odpowiedzią na skargę (k. 2).

W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że skarga winna podlegać odrzuceniu. Powyższe potwierdza treść uchwały (7) Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, zgodnie z którą "wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art, 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ". Ww. uchwała co prawda zapadła na kanwie postępowania administracyjnego sensu stricte. Dostrzec należy, iż w przeciwieństwie do tego postępowania, bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek ma miejsce nie tyko wtedy, gdy organ nie wydaje decyzji administracyjnej (o odmowie udostępnienia informacji publicznej), ale także wówczas, gdy nie udostępnia informacji publicznej w drodze tzw. czynności materialnotechnicznej.

W przypadku postępowania o udostępnienie informacji publicznej, momentem zamykającym możliwość stwierdzenia bezczynności organu będzie nie tylko chwila wydania decyzji administracyjnej, ale także udostępnienia informacji publicznej na wniosek. Z taką sytuacją mamy do czynienia na gruncie niniejszej sprawy. Pismem z dnia 21 czerwca 2023 r. Skarżącemu udostępniono żądaną informację publiczną, objętą wnioskiem datowanym na dzień 9 lutego 2023 r. (którego dotyczy skarga), stąd też na gruncie niniejszego stanu sprawy wyekspediowany środek zaskarżenia pozostaje niedopuszczalny.

Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 października 2021 r., sygn. II OSK 130/21 w zakresie odnoszącym się do przewlekłości postępowania.

Z ostrożności, w sytuacji przyjęcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, iż wyekspediowana skarga winna podlegać merytorycznemu rozpoznaniu, Starosta D. - także przez pryzmat konglomeratu powyżej opisanych okoliczności związanych z ponadnormatywną ilością ekspediowanych przez Skarżącego wniosków w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz z uwagi na fakt, iż pismem z dnia 21 czerwca 2023 r. doszło do przekazania wnioskowanej informacji Skarżącemu (objętej wnioskiem datowanym na dzień 9 lutego 2023 r.) - wnosi ojej oddalenie. Zważywszy na fakt, iż nie sposób stwierdzić, iż hipotetyczne udostępnienie informacji publicznej z przekroczeniem ustawowego terminu, w kontekście nadużywania instytucji dostępu do informacji publicznej mogło mieć miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Zgodne z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634) zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Stosownie do treści art. 149 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, a nadto rozstrzyga w kwestii, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W przypadku, o którym mowa w § 1, Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (§ 2).

Zgodnie z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części sąd oddala skargę w całości albo w części.

Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., ani wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, ani ponaglenie, o którym mowa w art. 37 k.p.a. (por. np. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 25 października 2018 r., sygn. I OSK 2931/16; NSA z dnia 30 listopada 2016 r., sygn. I OSK 1692/15; NSA z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. I OSK 503/15; NSA z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. I OSK 88/13).

W ocenie sądu skarga zasługuje po części na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności trzeba zwrócić uwagę, że w treści samej skargi (k.

29) nie wskazano wprost czy dotyczy ona bezczynności czy też przewlekłości. Z jej treści wynika natomiast, że Skarżący złożył wniosek "o udostępnienie informacji publicznej z dnia 09 luty 2023 roku" i według stanu na dzień złożenia skargi wniosek ten nie został załatwiony przez podmiot obowiązany.

Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialnotechnicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. Innymi słowy, z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Ustawodawca przewidział w ustawie zamknięty katalog czynności w procedurze dostępu do informacji publicznej. Zgodnie z art. 13 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 902 ze zm.) – dalej też jako "u.d.i.p." udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust.

2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z kolei zgodnie z art. 16 ust. 1 o dostępie do informacji publicznej odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. W myśl art. 17 ust. 1 o dostępie do informacji publicznej do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w powołanej ustawie, następuje zatem albo w formie czynności materialno-technicznej (w przypadku udzielenia informacji publicznej oraz w przypadku zawiadomienia o niedopuszczalności zastosowania trybu wnioskowego udostępnienia informacji publicznej), albo w formie decyzji (w przypadku odmowy udzielenia informacji publicznej, por. np. uzasadnienie do wyroku WSA w Krakowie z dnia 30 listopada 2021 roku, sygn. II SAB/Kr 154/21).

Przechodząc do kontrolowanej sprawy, mając na uwadze przytoczone powyżej pojęcie bezczynności należy uznać, że skarga dotyczy bezczynności organu. Jak wynika z akt sprawy Skarżący we wniosku z dnia 9 lutego 2023 roku złożył wniosek do Starosty D. (Starostwo Powiatowe w D. – data wpływu wniosku do organu 13 lutego 2023 roku) o przekazanie informacji, przy czym wniosek obejmował 6 punktów.

Stosownie do treści art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust.

2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Sąd wyraża przy tym stanowisko, że nie ma podstaw do wydania rozstrzygnięcia stwierdzającego, że organ dopuścił się bezczynności w przeszłości. W sytuacji bowiem gdy organ załatwił wniosek o udzielenie informacji publicznej, to tym samym odpadła możliwość wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy. W związku z tym Sąd uznaje, że brak jest podstaw do stwierdzenia bezczynności w zakresie w jakim odpowiedział na pytania nr 1 – 4.

Inaczej przedstawia się natomiast sprawa w odniesieniu do zapytania nr 5 i nr 6. W ocenie Starosty wniosek w tym zakresie "nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6.09.2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902)."

Tego stanowiska Sąd jednak nie podziela. Przypomnieć trzeba, że wskazane punkty miały treść:

"5. Proszę o udzielenie informacji czy Pan Starosta D. L. W. przebywał na urlopie w dniach 31.10.2022 roku, 02.11.2022 03.11.2022 roku,

1. 6. Proszę za odpłatnością przekazanie kserokopii Karty Urlopowej Pana Starosty D. L. W. w dniach 31.10.2022, 02.11.-03.11.2022 roku"

Wniosek w zakresie pkt.

1. 5) dotyczy tego, czy we wskazanych dniach Starosta D. przebywał na urlopie.

W tym zakresie żądane informacje wiążą się bowiem bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania organu, który w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. jest organem władzy publicznej. Sąd na gruncie niniejszej sprawy w pełni podziela wyrażane w orzecznictwie stanowisko, że "informacją publiczną jest informacja o urlopach podmiotu sprawującego funkcje publiczne. Obywatele mają bowiem prawo wiedzieć, czy i w których dniach dany funkcjonariusz publiczny przebywał w pracy, będzie przebywał w pracy oraz w jakich dniach i z jakiego powodu (urlop, w tym jego rodzaj, zwolnienie lekarskie itp.) był w niej nieobecny. W tym wypadku żądana informacja nie dotyczy danych o miejscu urlopu, czy rodzaju schorzenia, lecz jedynie informacji o dniach nieobecności w pracy z tego powodu. Tego typu informacja ma związek ze sprawowaniem funkcji publicznych i dotyczy ich wykonywania. Absencja funkcjonariusza w pracy, wpływa bowiem istotnie na pełnienie funkcji przez danego funkcjonariusza publicznego (starosty), a nawet na funkcjonowanie jednostki organizacyjnej (starostwa), w którym on tę funkcję sprawuje.

Informacja o urlopach starosty dotyczy zatem spraw publicznych, jako że informuje ona o sposobie działania tego podmiotu władzy publicznej w zakresie wykonywania przez niego funkcji publicznych np. wydawania w danym czasie decyzji administracyjnych, sprawowania zwierzchnictwa nad podległymi funkcjonariuszami, reprezentowania danej jednostki organizacyjnej itd. W tym sensie jest ona też nierozerwalnie związana z funkcjonowaniem tej jednostki. Związek z trybem działania podmiotu wykonującego zadania publiczne, ze sprawowaniem funkcji publicznych i funkcjonowaniem jednostki organizacyjnej, w którym podmiot tę funkcję sprawuje, ma więc także informacja dotycząca kwestii wykorzystania w uprzednich latach przysługującego urlopu oraz ilości dni zaległego urlopu do wykorzystania. Krąg informacji, które ustawa w szczególności uznaje za informację publiczną, określony został, jak podkreślono wcześniej, w art. 6 u.d.i.p., a z art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. wynika, że informacją publiczną jest m.in. informacja o zasadach funkcjonowania podmiotów wykonujących zadania publiczne, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (lit. a).

Dlatego dostęp do informacji dotyczącej zatrudnienia starosty, a w tym informacji o wykorzystaniu urlopu wypoczynkowego za lata ubiegłe i ewentualnym planowym jego wykorzystaniu stanowi informację publiczną" (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 24 marca 2022 roku, sygn. III OSK 1130/21).

W przypadku, gdy żądana informacja stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu w trybie wnioskowym, a organ do którego zostało skierowane żądanie jest właściwy i kompetentny w sprawie udostępnienia informacji publicznej, posiada żądaną informację oraz ma środki techniczne umożliwiające mu udostępnienie wnioskowanej informacji w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, to powinien on zareagować na wniosek o udostępnienie informacji publicznej bądź przez udostępnienie w terminie 14 dni żądanej informacji (czynność materialno-techniczna) w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, bądź przez wydanie stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej (z uwagi na ograniczenia z art. 5 u.d.i.p. lub w przypadku informacji przetworzonej - ze względu na brak szczególnie istotnego interesu publicznego) lub o umorzeniu postępowania (w przypadku określonym w art. 14 u.d.i.p.). Powyższe wynika z uregulowań art. 13 u.d.i.p. i art. 16 u.d.i.p.

W rozpoznawanej sprawie organ nie udostępnił skarżącemu żądanej informacji publicznej, ani też nie odmówił jej udostępnienia w formie decyzji administracyjnej, mimo że stanowiła ona informację publiczną. Poinformował za to skarżącego, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej. Tym samym skargę w sprawie bezczynności organu w odniesieniu do pkt. 5 i pkt. 6 wniosku Skarżącego należało uznać za uzasadnioną, albowiem organ, jako podmiot zobowiązany, nie podjął działań przewidzianych przepisami u.d.i.p.

Odnosząc się do natomiast do wniosku w zakresie pkt. 6), to ze względu na brak jakiegokolwiek bliższego przeanalizowania jego treści przez organ, Sąd nie rozstrzyga w tym miejscu tego, czy "przekazanie kserokopii Karty Urlopowej" stanowi informację publiczną. W tym zakresie organ powinien przeanalizować, czego nie uczynił, jakiej konkretnie informacji wniosek w tym zakresie dotyczy i dopiero w dalszej kolejności ocenić, czy stanowi ona informację publiczną. Następnie stosownie do poczynionych ocen organ powinien podjąć odpowiednie działania przewidziane przepisami u.d.i.p.

Obowiązkiem Sądu, stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a., było stwierdzenie, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W tym kontekście trzeba zwrócić uwagę, że Staroście D. nie można zarzucić braku woli i jakiejkolwiek aktywności w rozpoznaniu sprawy, gdyż na pisma skarżącego udzielał odpowiedzi, co zmniejsza w kontrolowanej sprawie winę i skutkuje brakiem podstaw do stwierdzenia, że okoliczności związane z bezczynnością były tego rodzaju, aby można je zakwalifikować jako naruszenie prawa w stopniu rażącym. (pkt IV wyroku).

Nadto istotny był również stosunkowo niedługi okres pozostawania w zwłoce – około 3 miesięcy, co ze względu na konieczność – jak zaznacza Starosta – wnikliwej analizy i weryfikacji wielowątkowych wniosków i żądań Skarżącego, który na przestrzeni od lipca 2020 roku do listopada 2022 roku złożył około 700 wniosków o dostęp do informacji publicznej, uniemożliwia wręcz terminowe załatwienie składanych wniosków, to z kolei również zmniejsza stopień zawinienia wpływającą na ocenę rażącego naruszenia prawa.

Natomiast o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań, czy zaniechań, organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny. Chodzi tutaj o wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, takim jak oczywiście lekceważący stosunek organu do złożonego wniosku strony, duże natężenie braku woli organu w załatwieniu wniosku, działanie organu wbrew określonym standardom, bez jakiegokolwiek usprawiedliwienia dla takiej praktyki (por. uzasadnienia: do wyroku NSA z dnia 6 lutego 2020 r., sygn. I OSK 3918/18, do wyroku WSA w Krakowie z dnia 17 lutego 2022 roku, sygn. II SAB/Kr 242/21). W niniejszej sprawie jakkolwiek organ dopuścił się bezczynności, to jednakże nie może być ona zakwalifikowana jako rażąca.

Po wniesieniu skargi, jak wyżej wskazano Starosta udostępnił informację w zakresie zapytań wskazanych w pkt. 1 – 4 wniosku dlatego, Sąd uznał, że na chwilę orzekania w sprawie, stan bezczynności w tym zakresie nie występuje i w tym zakresie postępowanie sądowe jest bezprzedmiotowe w zakresie zobowiązania organu do wydania określonego aktu lub dokonania stosownej czynności w odniesieniu do zapytań wskazanych w pkt. 1 – 4 wniosku. To zaś jest powodem umorzenia postępowania sądowego, o czym sąd orzekł w pkt I sentencji wyroku.

Jednocześnie trzeba wskazać, że wbrew stanowisku organu na gruncie niniejszej sprawy nie ma podstaw do odrzucenia skargi. Podkreślić trzeba, że informacja została udzielona już po wniesieniu skargi, a nie przed jej wniesieniem, co uzasadniałoby odrzucenie skargi.

W związku z tym, że organ nie podjął prawidłowych działań przewidzianych przepisami u.d.i.p. w zakresie pkt. 5 i pkt. 6 wniosku zobowiązano Starostę D. do wydania w terminie 14 dni aktu lub dokonania czynności w przedmiocie wniosku K. Z. z dnia 9 lutego 2023 roku w zakresie pkt. 5 i 6, stwierdzając jednocześnie, że Starosta dopuścił się bezczynności w tym zakresie, która to bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt. II, III i IV wyroku).

Z wymienionych przyczyn, na zasadzie art. 149 § 1 pkt 1 i pkt. 3 oraz § 1a p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.

O kosztach orzeczono w punkcie V wyroku, na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 100 zł składa się uiszczony wpis od skargi.