Uzasadnienie
Postanowieniem Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 grudnia 2011 roku przyznane zostało skarżącej J. G. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu. Na tej podstawie Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w K. zarządzeniem Nr [...] z dnia 10 lutego 2012 roku wyznaczył do niniejszej sprawy dla J. G. pełnomocnika w osobie adwokata D. W., a następnie zarządzeniem z dnia 5 marca 2012 roku w miejsce adwokata D. W. wyznaczył dla skarżącej pełnomocnika w osobie adwokata P. S. wykonującego zawód w Kancelarii Adwokackiej w K. przy ul. [...].
Pismem procesowym z dnia 20 marca 2012 r. adwokat D. W. złożył wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, nie uiszczonych przez skarżącą ani w części ani w całości, zgodnie z normami przepisanymi. Na koszty udzielonej pomocy prawnej składają się koszty: godzinnej konferencji w kancelarii wraz z analizą dokumentów przedłożonych przez skarżącą z udziałem wnioskującego pełnomocnika oraz aplikantki radcowskiej G. K., wezwania skarżącej listem poleconym na konferencję oraz badania akt w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym.
Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zmianami).
W orzecznictwie sądowym prezentowany jest pogląd, że postanowienie o przyznaniu pomocy prawnej oznacza, że Skarb Państwa przejmuje na siebie ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu i że sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. Oznacza to uprawnienie i obowiązek ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona (por. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 720/04, ONSAiWSA 2005/5/93).
Katalog czynności, za których dokonanie przyznawane jest pełnomocnikowi wynagrodzenie został określony w § 18 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości. W niniejszej sprawie pełnomocnik został ustanowiony po zakończeniu postępowania przed sądem pierwszej instancji (postanowienie WSA w Krakowie z dnia 28 października 20011 roku o odrzuceniu skargi). W myśl § 18 ust. 1 pkt 2 lit "b" rozporządzenia w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji adwokatowi przysługuje wynagrodzenie za czynności obejmujące sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Adwokat D. W. nie dokonał którejkolwiek z tych czynności. Rozporządzenie nie przewiduje zaś możliwości przyznania wynagrodzenia za przeprowadzenie konferencji ze stroną skarżącą, ani też za zapoznanie się z aktami sprawy.
Zasądzenie zwrotu wydatków poniesionych przez pełnomocnika jest możliwe wyłącznie po ich udokumentowaniu. Pełnomocnik w niniejszej sprawie nie wykazał żadnych poniesionych przez siebie wydatków w sprawie.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 w zw. z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami).