Uzasadnienie
W niniejszej sprawie postanowieniem referendarza sądowego z dnia 22 grudnia 2011r. przyznane zostało skarżącej J. G. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu. Na tej podstawie Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w K. zarządzeniem Nr [...] z dnia 10 lutego 2012r. wyznaczył do niniejszej sprawy pełnomocnika w osobie adwokata D. W., a następnie zarządzeniem z dnia 5 marca 2012 roku w miejsce adwokata D. W. wyznaczył dla skarżącej pełnomocnika w osobie adwokata P. S.. Jak wynika z pisma Okręgowej Rady Adwokackiej w K. z dnia 22 czerwca 2012r. zmiana podyktowana była konfliktem między adwokatem D. W. a skarżącą, w związku z którym J. G. wniosła o zmianę pełnomocnika, a adwokat wniosek ten poparł.
Pismem z dnia 20 marca 2012 r. adwokat D. W. złożył wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, nie uiszczonych przez skarżącą nawet w części, zgodnie z normami przepisanymi. We wniosku podał, że na koszty te składają się: godzinna konferencja w kancelarii wraz z analizą dokumentów przedłożonych przez skarżącą z udziałem pełnomocnika oraz aplikantki radcowskiej, wezwanie skarżącej listem poleconym na konferencję oraz badanie akt w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym.
Postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2012r. referendarz sądowy oddalił wniosek. Pełnomocnik złożył w terminie sprzeciw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 250 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.z 2012r., poz. 270, oznaczanej dalej jako p.p.s.a.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).
Katalog czynności, za których dokonanie przyznawane jest pełnomocnikowi wynagrodzenie został określony w § 18 cyt. rozporządzenia. W myśl § 18 ust. 1 pkt 2 lit "b" rozporządzenia w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji adwokatowi przysługuje wynagrodzenie za czynności obejmujące sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
W niniejszej sprawie pełnomocnik został ustanowiony po zakończeniu postępowania przed sądem pierwszej instancji (postanowienie WSA w Krakowie z dnia 28 października 2011 roku o odrzuceniu skargi).
W ocenie Sądu pełnomocnikowi ustanowionemu na podstawie art. 244 p.p.s.a. należy się wynagrodzenie, w zakresie określonym w art. 250 p.p.s.a., jedynie za pomoc prawną rzeczywiście udzieloną. Przyznanie pomocy prawnej oznacza, że Skarb Państwa musi de facto przejąć na siebie ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu i że sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. Powyższe uprawnia także do ustalenia przez Sąd, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona.
Z oświadczeń wnioskodawcy oraz ustaleń poczynionych przez Sąd (vide. pismo Okręgowej Rady Adwokackiej w Krakowie z dnia 22 czerwca 2012r.) wynika, że adwokat D. W. nie udzielił takiej pomocy prawnej, gdyż powstały pomiędzy nim a skarżącą konflikt doprowadził do konieczności zmiany pełnomocnika. Nowo wyznaczony pełnomocnik takiej pomocy zaś udzielił i otrzymał za to stosowne wynagrodzenie (vide: postanowienie z dnia 23 marca 2012r.). Za pomoc prawną nie można uznać zatem przeprowadzenia, jak wskazuje wnioskujący "konferencji ze stroną skarżącą", czy też zapoznania z aktami sprawy, ponieważ w niniejszej sprawie czynności te nie doprowadziły do udzielenia pomocy prawnej do jakiej pełnomocnik był wyznaczony, a więc sporządzenia i wniesienie skargi kasacyjnej, sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej czy udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia biorąc za podstawę art. 250 p.p.s.a.