Uzasadnienie
Z. K., M. K., M. G., B. K. (dalej: skarżące) zwróciły się pismem z dnia 18 września 2020 r. do Komisariatu Policji w J. z wnioskiem o wydanie notatki służbowej policyjnej sporządzonej w dniu [...], na okoliczność bezprawnego zagrodzenia drogi publicznej w L. M.. W odpowiedzi na ten wniosek Komendant Policji pismem z dnia 17 października 2020 r. poinformował Z. K., że przedmiotowa dokumentacja może być wydana na żądanie uprawnionego organu np. sądu lub prokuratury.
Następnie pismem z dnia 18 października 2020 r. skarżące złożyły wniosek o udzielenie informacji publicznej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej i udostępnienie wyżej wymienionej notatki służbowej – policyjnej z przeprowadzonej interwencji. Wniosek ten wpłynął do organu w dniu 26 października 2020 r. Pismem z dnia 1 listopada 2020 r. Komendant Policji, odpowiadając na ten wniosek, poinformował wnioskodawców, że notatka urzędowa z dnia 12 września 2020 r. zostanie udostępniona po uiszczeniu stosownej opłaty skarbowej w kwocie 17 zł 20 gr na rachunek Urzędu Gminy w J. oraz dostarczeniu do Komisariatu Policji w J. dokumentu potwierdzającego dokonanie wpłaty.
Skarżące kolejno pismami z dnia 27 października 2020 r. oraz z dnia 28 października 2020 r. zwróciły się do organu o udzielenie informacji w zakresie złożonego wniosku w przedmiocie wydania kopii notatki służbowej oraz o podanie podstawy prawnej uprawniającej do odmowy wydania przedmiotowego dokumentu. Udzielając odpowiedzi na powyższe, Komendant Policji w piśmie z dnia 18 listopada 2020 r. skierowanym do Z. K. w szczególności podkreślił, że już poprzednio (w piśmie z dnia 1 listopada 2020 r.) poinformował skarżącą, że żądana notatka zostanie udostępniona po uiszczeniu opłaty skarbowej.
Z. K., M. K., M. G., B. K. pismem z dnia 25 listopada 2020 r. złożyły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Policji w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 18 października 2020 r. (otrzymanego przez organ 26 października 2020 r.) o udostępnienie informacji publicznej. Skarżące zarzuciły naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej oraz art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, a także art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej – poprzez niezgodne z prawem zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek. Podnosząc te zarzuty, skarżące wniosły o: 1) zobowiązanie Komendanta Policji do rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej w terminie 7 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami, 2) stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, 3) zasądzenie od organu na rzecz skarżących sumę pieniężną w wysokości 2.000 zł 4) zasądzenie od organu na rzecz skarżących wszelkich kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że choć początkowo odmówiono wydania żądanych dokumentacji mając na względzie fakt, że żądana notatka miała być włączona to akt postępowania przygotowawczego, to jednakże po zapoznaniu się z aktami postępowania w sprawie o sygn. akt RJ [...] Komendant Policji przy uwzględnieniu treści orzecznictwa w zakresie podobnych spraw uznał, iż przedmiotowa notatka może być udostępniona w trybie dostępu do informacji publicznej pod warunkiem uiszczenia stosownej opłaty, o czym Z. K. poinformowano. Zdaniem organu, nie można zatem przyjąć – wbrew twierdzeniom skarżących – że termin do zajęcia stanowiska nie został dotrzymany bądź mamy do czynienia z bezczynnością.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Rozpoznając skargę na bezczynność, sąd kontroluje jedynie, czy w sprawie zaistniał stan bezczynności, tzn. czy organ podjął określone czynności i załatwił sprawę na danym etapie postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wedle § 1b art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie z § 2 art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 p.p.s.a.).
Na zasadzie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Artykuł 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2176 dalej u.d.i.p) przewiduje stosowanie do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej przepisów p.p.s.a.
W pierwszej kolejności, wyjaśniając odrzucenie skarg B. K. i M. K., wskazać należy, że zarządzeniami z dnia 12 stycznia 2021 r. wezwano skarżące o uiszczenie wpisu od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Doręczenie odpisów zarządzenia nastąpiło w dniu 19 stycznia 2021 r. (dowód doręczenia w aktach sprawy, k. 30-33). Skarżące własnoręcznym podpisem potwierdziły odbiór ww. pisma. Termin do uiszczenia wpisu od skargi upłynął bezskutecznie w dniu 26 stycznia 2021 r. W piśmie z dnia 24 stycznia 2021 r. skarżące zaznaczyły, powołując się na konsultacje z adwokatem, że wpis od skargi w tej sprawie powinien być solidarny, bowiem uprawnienia i obowiązki skarżących są wspólne.
Zatem uiszczenie wpisu przez jedną ze skarżących zwalnia pozostałe z obowiązku uiszczenia opłaty. Z zapisku urzędowego z dnia 16 lutego 2021 r. (k.42) wynika, że do dnia jego sporządzenia skarżące B. K. i M. K. nie uiściły wpisu. Zgodnie z artykułem 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. W przedmiotowej sprawie brak fiskalny skargi nie został uzupełniony w przepisanym terminie, wobec czego Sąd odrzucił skargi na podstawie wyżej wskazanych przepisów. Ustosunkowując się do stanowiska skarżących zajętego w piśmie z dnia 24 stycznia 2021 r., należy wskazać, że jest ono błędne, bowiem nie można uznać, że uprawnienia czy obowiązki skarżących związane z zaskarżoną bezczynnością organu są wspólne. Wniesienie skarg jednym, wspólnym pismem (art. 57 § 2 p.p.s.a.), podanie jednego adresu do doręczeń, nie przesądza o istnieniu wspólnych praw i obowiązków, o których mowa w art. 214 § 2 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie każda ze skarżących reprezentuje swój własny interes prawny, chroniony konkretnym przepisem prawa materialnego, czego nie zmienia fakt, że cel, który chcą osiągnąć skarżąc bezczynność, jest dla nich wspólny.
W takiej sytuacji, bez wątpienia można stwierdzić, że po stronie skarżących występuje współuczestnictwo, jednakże ma ono charakter formalny. Takiego zaś współuczestnictwa nie obejmuje przepis art. 214 § 2 p.p.s.a. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 6 stycznia 2005 r., sygn. akt OZ 968/04, wspólne prawa lub obowiązki byłyby wówczas, gdyby wynikały one z tego samego tytułu prawnego. Natomiast w niniejszej sprawie, każdy ze skarżących we własnym imieniu realizuje uprawnienia przyznane przez prawo do informacji publicznej (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt I OZ 20/13, LEX nr 1273862).
W kontrolowanej sprawie pozostałe skarżące, których skargi podlegają rozpoznaniu – tj. Z. K. i M. G. – domagały się udostępnienia wnioskowanej informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej.
Dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy ze skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej niezbędne jest uprzednie przesądzenie, że żądana informacja stanowi informację publiczną i że adresat wniosku należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia takiej informacji, niemniej jednak kwestie te nie były sporne w sprawie. W tym kontekście wskazać należy, że stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. tylko informacja publiczna w rozumieniu u.d.i.p. podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tej ustawie. Informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu, wśród których znalazła się m.in. informacja o trybie działania państwowych osób prawnych i osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit.b. u.d.i.p.).
W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżony organ – Komendant Policji jest podmiotem, który w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. mieści się w zakresie podmiotowym stosowania tej ustawy, w związku z czym zobowiązany jest do udostępniania posiadanych informacji, mających charakter informacji publicznych (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zachodzi również druga przesłanka zastosowania przepisów omawianej ustawy. Żądana informacja dotyczy de facto udostępnienia notatki służbowej sporządzonej przez funkcjonariuszy Policji w dniu [...] września 2020 r. w L., sporządzonej na okoliczność bezprawnego zagrodzenia drogi publicznej. Okolicznością bezsporną w sprawie jest to, że notatki służbowe mają walor informacji publicznej, co przyznał organ w odpowiedzi na skargę. Dodać w tym miejscu warto, że zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem w orzecznictwie każda informacja przedstawiciela władzy publicznej utrwalona w jakiejkolwiek formie ma walor informacji publicznej (por. wyrok NSA z 14 września 2012r., sygn. akt I OSK 11771/12).
Notatki urzędowe powstałe w toku czynności prowadzonych przez funkcjonariuszy Policji niezależnie od tego, czy zostały sporządzone odręcznie, czy też w formie wydruku elektronicznego czy maszynopisu oraz wszelkie pisma urzędowe wychodzące z organu i wpływające do niego w związku z prowadzoną sprawą posiadają walor informacji publicznej, dotyczą bowiem sfery faktów, zostały wytworzone w ramach sfery działalności organu administracji publicznej, zawierają informację o sposobie prowadzenia sprawy. Wskazuje się przy tym, że notatka służbowa, która może zostać udostępniona, to nie każda notatka, ale notatka "oficjalna" sporządzona przez uprawnionego do czynności funkcjonariusza, a nie "projekt (brudnopis, szkic)" takiej notatki. O ile bowiem dokument będący wytworem pracy funkcjonariusza publicznego nie został przez niego podpisany i nie jest wyrazem oficjalnego stanowiska organu, a nadto nie został włączony do akt konkretnej sprawy, nie można uznać, że stanowi on informację publiczną (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 4 marca 2014 r., sygn. II SAB/Lu 2/14).
Również w wyroku z dnia 5 września 2012 r., II SAB/Łd 73/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, że akta prowadzonych przez organ Policji spraw, bez względu na ich rodzaj i charakter, zawierają informację o jego działalności. Notatki urzędowe funkcjonariuszy Policji niezależnie od tego, czy zostały sporządzone odręcznie czy też w formie wydruku elektronicznego czy maszynopisu, protokoły z przesłuchań świadków w sprawie o wykroczenie oraz wszelkie pisma urzędowe wychodzące z organu Policji i wpływające do niego w związku z prowadzoną sprawą o wykroczenie posiadają walor informacji publicznej, dotyczą bowiem sfery faktów, zostały wytworzone w ramach sfery działalności organu administracji publicznej, zawierają informację o sposobie prowadzenia sprawy, etc., stanowią więc, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informację o sprawach publicznych, a stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d i pkt 4 lit. a, b i c, będąc rodzajem informacji o sposobie załatwiania (rozstrzygania) spraw, podlegają udostępnieniu w trybie i na zasadach w niej określonych (co wypełnia dyspozycję art. 61 Konstytucji RP).
W kontekście poczynionych uwag należało stwierdzić, że objęta wnioskiem skarżących notatka służbowa (określona we wniosku jako notatka służbowa – policyjna) odpowiada definicji informacji publicznej, albowiem powstała w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych przez funkcjonariusza policji i stanowi zapis przeprowadzonych czynności. Nie ulega wątpliwości, że opracowany i podpisany przez funkcjonariusza policji dokument stanowił między innymi podstawę do poczynienia ustaleń niezbędnych dla oceny zasadności wszczęcia postępowania w konkretnej sprawie. W tym znaczeniu przedmiotowa notatka służbowa ma charakter oficjalny. Skoro zaś wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej, to organ był zobowiązany do jej udostępnienia w terminie 14 dni od daty złożonego wniosku względnie zareagowania na wniosek w inny przewidziany prawem sposób.
Należy przy tym zauważyć, że stwierdzenie bezczynności organu nie przesądza jeszcze, że żądana informacja powinna być w całości udostępniona skarżącemu w sposób i w formie przez niego wskazanej. Wniosek będzie podlegał ocenie przez pryzmat ograniczeń w udzieleniu konkretnych informacji, tj. z uwzględnieniem art. 5 u.d.i.p. Art. 5 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Zgodnie zaś z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.
Z powyższego wynika, że ust. 1 art. 5 u.d.i.p. w zakresie informacji niejawnych odsyła wprost do przepisów o ochronie informacji niejawnych, a jeżeli chodzi o inne tajemnice - do ustaw określających takie tajemnice. Z kolei wskazaną w ust. 2 art. 5 u.d.i.p. przesłankę prywatności osoby fizycznej należy rozpatrywać w świetle konstytucyjnego prawa do prywatności uregulowanego w art. 47 Konstytucji RP, który to przepis nakłada na władze publiczne obowiązek ochrony chronionych prawem dóbr jednostki przed nieuzasadnioną ingerencją oraz do ustawy o ochronie danych osobowych.
W związku z tym, biorąc pod uwagę treść notatki, która zawiera dane osobowe osób prywatnych, jak również relację tychże osób odnośnie okoliczności będących przedmiotem zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa, rolą Komendanta Policji będzie rozważanie, czy w i jakim zakresie informacja publiczna może zostać udostępniona skarżącym. A zatem konieczne będzie wyjaśnienie, czy wszystkie dane mogą zostać ujawnione, czy też całość lub część z nich objęta jest tajemnicą, a jeśli tak, to jakiego rodzaju, i w związku z tym, które dane podlegają ochronie, czy do zastosowania tej ochrony wystarczy zanonimizowanie tych danych czy też koniecznym będzie odmowa udzielenia informacji na podstawie art. 5 u.d.i.p.
Ponieważ Komendant Policji w J. do dnia rozpoznania przez Sąd niniejszej skargi na bezczynność nie zakończył postępowania w żadnej z prawem przewidzianych form, należy stwierdzić, że podmiot ten pozostaje w bezczynności w kwestii rozpatrzenia wniosku skarżących z 18 października 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wskazanym w skardze. Odpowiedź organu zawarta w piśmie z 1 listopada 2020 r. nie polegała bowiem na udostępnieniu informacji publicznej, lecz zawierała informację, w której organ stwierdził, że żądana informacja publiczna zostanie stronie wydana po uiszczeniu stosownej opłaty skarbowej. Z tego też względu Sąd zobowiązał organ do wydania aktu lub dokonania czynności w terminie 14 dni (pkt II sentencji wyroku).
Oceniając natomiast charakter zaistniałej bezczynności, jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd nie podzielił stanowiska zaprezentowanego w skardze, że miała ona charakter rażącego naruszenia prawa (pkt III sentencji wyroku). Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 kwietnia 2020 r., sygn. II OSK 1415/19, "za rażące naruszenie prawa należałoby uznać działanie bezsporne, ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Za wyczerpujące powyższe pojęcie przyjdzie uznać stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób jednoznaczny. Naruszenie kwalifikowane jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie zwykłe. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne.
Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia". Postępowaniu Komendanta Policji w niniejszej sprawie nie może zarzucić rażącego naruszenia prawa. Organ nie pozostawił wniosku skarżących bez odpowiedzi (pisma z dnia 17 października 2020 r., z dnia 1 listopada 2020 r. i z dnia 18 listopada 2020 r.). W zaistniałej sytuacji nie można uznać, że wniosek został zignorowany, a zaniechanie ze strony organu było wyrazem złej woli bądź lekceważenia skarżących.
Powyższa ocena skutkowała także oddaleniem wniosku o skarżących o zasądzenie na ich rzecz sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. Z literalnej wykładni art. 149 § 2 P.p.s.a. wynika, że przyznanie stronie skarżącej odpowiedniej sumy pieniężnej zależy od uznania sądu (może nastąpić z urzędu, bez wniosku strony), przy czym środki wskazane w tym przepisie są środkami dyscyplinująco-represyjnymi o charakterze dodatkowym, które powinny być stosowane z rozwagą, a więc w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy. Odnosić je należy do sytuacji, gdy oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że działania te noszą znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tej dodatkowej sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (zob. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2020 r., sygn. akt II GSK 127/20).
Jak już wcześniej zauważono, w okolicznościach niniejszej sprawy bezczynność organu nie była jego zamierzonym zachowaniem. W ocenie sądu, zaniechanie organu nie dało podstaw do przyznania skarżącym sumy pieniężnej, zwłaszcza przy przyjęciu braku rażącego naruszenia prawa po stronie podmiotu zobowiązanego. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargi w pozostałym zakresie (pkt IV sentencji wyroku).
O kosztach postępowania, obejmujących zwrot od organu na rzecz skarżących uiszczonego wpisu od skargi w kwocie po 100 zł, orzeczono na zasadzie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt V i VI sentencji wyroku).