Uzasadnienie
Sygn. II SAB/Kr 243/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 10 grudnia 2013 r, sygnatura akt II SAB/Kr 198/13, oddalił skargę Z. N., wniesioną w dniu 5 sierpnia 2013 r. na podstawie art. 101 a ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2013 póz. 594), na bezczynność Rady Miejskiej w [...] na nie uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla strefy "A" ochrony uzdrowiskowej gminy uzdrowiskowej [...].
Od tego wyroku skargi kasacyjne wnieśli skarżąca Z. N. oraz Rada Miejska w [...]. Skarga kasacyjna Rady Miejskiej w [...] została oddalona, natomiast w uwzględnieniu skargi kasacyjnej Z. N. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 września 2014r. sygn. II OSK 789/14 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.
W uzasadnieniu zakwestionował pogląd wyrażony w wyroku WSA w Krakowie z dnia 10 grudnia 2013 r., i wskazał, że "brak więc podstaw prawnych do przyjęcia, że w sytuacji, w której w strefie "A" ochrony uzdrowiskowej nie obowiązuje po 7 lipca 2013 r. plan miejscowy z tego powodu, że sąd administracyjny prawomocnie stwierdził jego nieważność, gmina (jej organy) mają obowiązek sporządzenia i uchwalenia tego planu znowu w terminie 2 lat z tym, że teraz liczonym od dnia, w którym na skutek wyroku sądu administracyjnego plan miejscowy przestał obwiązywać.
W ocenie NSA w takiej sytuacji obowiązek sporządzenia i uchwalenia planu miejscowego powstaje z dniem, w którym powstaje sytuacja sprzeczna z prawem, a więc, kiedy w gminie posiadającej status uzdrowiska albo status obszaru ochrony uzdrowiskowej nie obowiązuje plan miejscowy dla strefy "A" ochrony uzdrowiskowej." Nadto NSA wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę Sąd pierwszej instancji zapewni w niej udział Wojewodzie [...].
Powołany wyrok NSA zawiera zatem wiążące wskazówki co do oceny bezczynności legislacyjnej Rady Miejskiej w [...], którą to ocenę po myśli art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 póz. 270 ze zm., dalej zwana "p.p.s.a.") Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie będzie obowiązany uwzględnić ponownie rozpoznając sprawę.
W obecnie rozpoznawanej sprawie Z. N. ponownie wniosła w dniu 24 czerwca 2014r. skargę na bezczynność Rady Miejskiej w [...] na nie uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla strefy "A" ochrony uzdrowiskowej gminy uzdrowiskowej [...].
Skarga wniesiona została zatem w czasie, gdy wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 grudnia 2013 r. sygnatura akt II SAB/Kr 198/13, nie był jeszcze prawomocny, a w chwili orzekania w niniejszej sprawie sytuacja się nie zmieniła, tj. sprawa nie została prawomocnie rozstrzygnięta, w tym w szczególności nie została jeszcze ponownie rozpoznana przez WSA w Krakowie.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt. 4 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.
W niniejszej sprawie obie skargi (zarówno wcześniejsza z dnia 5 sierpnia 2013r., jak i późniejsza -obecnie rozpoznawana- z dnia 24 czerwca 2014r.) pochodzą od tej samej osoby Z. N., dotyczą bezczynności tego samego podmiotu tj. Gminy [...]. Nadto obie skargi wniesione zostały w trybie art. 101 a ustawy o samorządzie gminnym i dotyczą tej samej bezczynności legislacyjnej tj. zarzucają nieuchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla strefy "A" ochrony uzdrowiskowej Gminy [...]. Ponadto skarga wcześniejsza jest rozpatrywana merytorycznie. Jak słusznie stwierdził NSA w Warszawie w postanowieniu z dnia 22 czerwca 2012 r. sygn. II OSK 1509/12: "Sytuacja, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. zachodzi wówczas, gdy wcześniej złożona przez tę samą stronę i w tym samym przedmiocie skarga jest rozpoznawana merytorycznie. Dopiero przystąpienie przez sąd do merytorycznej oceny skargi legitymuje sąd do odrzucenia później wniesionej, przez ten sam podmiot w tym samym przedmiocie skargi.
O sprawie w toku można bowiem mówić w sytuacji, skarga rozpoznawana jest merytorycznie." Tym samym obecnie Sąd jest legitymowany do odrzucenia skargi później wniesionej, przez ten sam podmiot w tym samym przedmiocie, jako że spełnione zostały wszystkie przesłanki litispendencji opisane w przepisie art. 58 § 1 pkt. 4 p.p.s.a.
Zwrot wpisu (pkt. II postanowienia) orzeczony został na zasadzie art. 232 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego