Uzasadnienie
A. F. pismem z dnia 18 lutego 2020 r. skierował do Wojewody wniosek o udostępnienie informacji publicznej o następującej treści: "Działając w imieniu własnym, na podstawie art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 3, art. 4, art. 6, art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz. U. Nr 112, poz. 1189 ze zm.), wnoszę o udzielenie mi informacji publicznej w postaci wskazania czy P. mgr inż. A. C. Starszy Inspektor Wojewódzki w Wydziale Skarbu Państwa i Nieruchomości przeszła szkolenie przygotowujące do służby w administracji publicznej, a jeśli tak, to w jakiej dacie. Zakres informacji publicznej udostępnionej w Biuletynie Informacji Publicznej i centralnym repozytorium nie zawiera informacji, o którą wnioskuję, a informacja ta niezbędna jest, gdyż osoba ta wypowiedziała pełnomocnictwo Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej działając sprzecznie z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego.
Takie działanie doprowadziło do tego, że powstała szkoda w wysokości 1000,00 zł za każdy dzień, której zwrotu będę domagał się na podstawie art. 77 Konstytucji RP. W chwili obecnej kwoty te pokrywa Skarb Państwa, jednak będę wnioskował o ściągnięcie należności od urzędnika. W tym miejscu należy wskazać, że osoba ta nie jest uprawiona do podważania status sędziego, który wydał prawomocny wyrok. Ponadto nie zgromadzono wymaganych dokumentów, który to obowiązek wynika z art. 6, 7, 77 w zw. z art. 75 i 80 kpa. Brak działania ze strony organów administracji publicznej stwarza bezpośrednie zagrożenie dla życia i mienia znacznych rozmiarów. Powyższy wniosek, zgodnie z treścią art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej winien zostać rozpatrzony w terminie 14 dni od daty jego otrzymania – tj. do dnia 5 marca 2020 roku".
Pismem z dnia 28 lutego 2020 r. Wojewoda poinformował wnioskodawcę, że na tak sformułowany wniosek nie jest możliwe udzielenie oczekiwanej informacji. Wojewoda, jako organ władzy publicznej, działa na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP). Załatwiając wniosek o udostępnienie informacji publicznej, podmiot zobowiązany (Wojewoda [...]) musi kierować się przepisami prawa – ustawą z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, zatem przedmiotowego wniosku nie może załatwić w sposób dowolny. Spełnienie oczekiwań wnioskodawcy prowadziłoby w istocie do naruszenia prawa (m.in. art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), gdyż wniosek ten nie dotyczy informacji publicznej – nie odnosi się do "sprawy publicznej" (dotyczy interesów wnioskodawcy a nie ogółu). [...] Urząd Wojewódzki w K. jest utrzymywany ze środków publicznych, dlatego też prawidłowość ich wydatkowania podlega kontroli społecznej.
Środki te Urząd może wykorzystać wyłącznie na realizację ściśle określonych zadań. Jedno z tych zadań nakłada ustawa o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta wskazuje sposób realizacji tego zadania. Przepisami tej ustawy Wojewoda jest zobowiązany do realizacji żądania dotyczącego sprawy o charakterze publicznym, a nie sprawy o charakterze prywatnym. Zdaniem organu podstawowym warunkiem zakwalifikowania danej informacji jako informacji publicznej jest zbadanie jej charakteru z punktu widzenia dwóch kryteriów, a mianowicie kryterium "podmiotowego", czyli od jakiego podmiotu informacja pochodzi i kryterium "przedmiotowego", czyli czego informacja dotyczy i do jakiej sprawy (publicznej czy prywatnej) się ona odnosi. W rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, że kryterium podmiotowe jest spełnione. Wojewoda niewątpliwie jest organem przewidzianym w ustawie o dostępie do informacji publicznej jako organ władzy publicznej w świetle jej art. 4 ust. 1 pkt 1. Wątpliwości mogą dotyczyć spełnienia kryterium przedmiotowego, a zatem czy żądana informacja dotyczy sprawy o charakterze publicznym czy sprawy o charakterze prywatnym.
Nie każdy rodzaj informacji będącej w posiadaniu organu stanowi informację publiczną, lecz tylko ten, który mieści się w pojęciu informacji publicznej określonym w art. 1 ust. 1 ustawy. Przepis ten stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. W świetle zawartej w tym przepisie definicji musi ona jeszcze dotyczyć "sprawy publicznej". Przedmiotem takiej informacji jest problem lub kwestie, które mają znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli lub też są ważne z punktu widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa. Celem ustawy nie jest zatem zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb, w postaci uzyskiwania informacji dotyczących wprawdzie kwestii publicznych, lecz przeznaczonych dla celów innych niż kontrola działalności organów państwa polskiego, np. na potrzeby toczących się lub planowanych postępowań sądowych. Nadużycie prawa do informacji ma miejsce, gdy wniosek służy do celów komercyjnych (np. gdy wniosek składa kancelaria prawnicza) lub też do realizacji osobistych subiektywnych celów wnioskodawcy.
Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkiem ich kwestionowania. Ustawa o dostępie do informacji publicznej ma służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu związanemu z funkcjonowaniem publicznych instytucji. Wnioski o udostępnienie informacji publicznej składane przez podmioty, których interesów dotyczą, nie są wnioskami o udzielenie informacji publicznej, nie odnoszą się bowiem do "sprawy publicznej". Dopiero bowiem stwierdzenie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy, pozwala organowi na spełnienie oczekiwań wnioskodawcy. Złożenie wniosku przez osobę wykonującą prawo do informacji nie nakłada na podmiot zobowiązany obowiązku automatycznego udostępnienia informacji, gdyż w pierwszej kolejności powinien on stwierdzić, czy przepisy ustawy znajdują zastosowanie w danej sytuacji, a następnie w przypadku pozytywnej odpowiedzi powinien ocenić, czy nie zachodzą przesłanki ograniczające dostępność informacji, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy.
Wojewoda zwrócił uwagę na wskazany przez wnioskodawcę cel uzyskania zadanej informacji i ocenił, że w treści przedmiotowego wniosku nie sposób dostrzec chęci uzyskania informacji w celu kontroli działalności organów państwa polskiego. Prawo do informacji nie może służyć do uzyskiwania informacji dotyczących wprawdzie kwestii publicznych, lecz przeznaczonych dla celów innych niż kontrola działalności organów państwa polskiego, w tym przypadku na potrzeby zapowiadanych postępowań o zwrot pieniędzy (planowanego ściągnięcia należności od osoby objętej wnioskiem – starszego inspektora wojewódzkiego w Wydziale Skarbu Państwa i Nieruchomości), co wyraźnie wskazał wnioskodawca w swoim wniosku.
W ocenie organu żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Wnioskodawca żąda informacji w swojej prywatnej sprawie. Wniosek ten jest wnioskiem dotyczącym interesów wnioskodawcy. Trudno bowiem przyjąć, że przedmiotem żądanej informacji jest problem lub kwestie, które mają znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli lub też są ważne z punktu widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa. Należy pamiętać, że nie są sprawami publicznymi sprawy niezwiązane ze wspólnotą publiczną. Sprawa publiczna to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym nieraz podkreślano, że nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej polega na próbie skorzystania z tej instytucji dla osiągnięcia celu innego niż troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa i jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność działania administracji i innych organów władzy publicznej.
Wojewoda podkreślił, że przedmiotowy wniosek nie służy uniwersalnemu dobru powszechnemu, nie ma znaczenia dla większej ilości osób, czy grup obywateli i nie wykracza poza prywatną sprawę wnioskodawcy, a także nie może służyć poprawieniu funkcjonowania organu państwa – gdyż jego przedmiotem nie jest żądanie informacji pozwalającej na konkretną weryfikację legalności działania jakiegokolwiek organu w materii ważkiej społecznie. W żaden sposób nie sprzyja dobru publicznemu, a wyłącznie prywatnemu. Wszystko to dowodzi, że żądanie określone przedmiotowym pismem nie może zostać spełnione. Przede wszystkim wniosek nie wskazuje, iż jest on ukierunkowany na osiągnięcie celu, o którym mowa w art. 61 Konstytucji RP i ustawie o dostępie do informacji publicznej, a zatem w istocie wniosek ten nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, nie odnosi się bowiem do "sprawy publicznej" – jest wnioskiem dotyczącym interesów Wnioskodawcy a nie ogółu. Wnioskodawca nadużywa prawa do informacji.
Pismem z dnia 30 kwietnia 2020 r. A. F. – powołując się na art. 3 § 1 i § 2 pkt 8 i pkt 9, art. 50 § 1, art. 52 § 1, art. 53 § 2b, art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r., poz. 190) oraz art. 2, art. 10, art. 13, art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 1429) w związku z art. 7, art. 32, art. 61 i art. 63 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Wojewody w przedmiocie wniosku skarżącego z dnia 18 lutego 2020 r. o udostepnienie informacji publicznej. Skarżący wniósł o: 1) uwzględnienie uzupełnienia skargi i dokonanie kontroli postępowania, którego dotyczy skarga;
2) na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., orzeczenie, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, mimo że będą podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do dokonania czynności, jeśli taka zostanie dokonana przez organ po wniesieniu skargi do sądu;
3) na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a., orzeczenie o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznanie na rzecz skarżącego od Wojewody sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.;
4) na zasadzie art. 200 p.p.s.a. zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumentację na poparcie sformułowanych wniosków. Skarżący wskazał w szczególności, że pomimo upływu zawitego dyspozycją art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminu, organ nie udostępnił skarżącemu informacji publicznej, o którą wnioskował ani też nie wydał decyzji o odmowie jej udzielenia lub decyzji o umorzeniu postępowania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej. Organ przytoczył argumentację i stanowisko zasadniczo zbieżne z tym, które zostało wyrażone w piśmie z dnia 28 lutego 2020 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Rozpoznając skargę na bezczynność, sąd kontroluje jedynie, czy w sprawie zaistniał stan bezczynności, tzn. czy organ podjął określone czynności i załatwił sprawę na danym etapie postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wedle § 1b art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie z § 2 art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 p.p.s.a.).
Na zasadzie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Artykuł 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1429, dalej u.d.i.p) przewiduje stosowanie do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej przepisów p.p.s.a.
Ocenę zaistniałego w niniejszej sprawie stanu rzeczy wypada rozpocząć od zwrócenia uwagi na art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze sprost. i ze zm.). Zagwarantowane tym przepisem prawo do informacji obejmuje dostęp do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust 1 Konstytucji). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące ochrony wolności i praw innych osób oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP).
W myśl art. 61 ust. 4 Konstytucji RP, tryb udzielania informacji, o których mowa w tym artykule, określają ustawy. Należy do nich przede wszystkim ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie; przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Otwarty katalog desygnatów odnośnego pojęcia zawiera art. 6 u.d.i.p.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej;
- 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;
- 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;
- 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;
- 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
Dalej wskazać należy, że ustawodawca przewidział w u.d.i.p. zamknięty katalog czynności w procedurze dostępu do informacji publicznej. Zgodnie z art. 13 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust.
2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z kolei zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. W myśl art. 17 ust. 1 u.d.i.p. do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w powołanej ustawie, następuje zatem albo w formie czynności materialno-technicznej (w przypadku udzielenia informacji publicznej oraz w przypadku zawiadomienia o niedopuszczalności zastosowania trybu wnioskowego udostępnienia informacji publicznej), albo w formie decyzji (w przypadku odmowy udzielenia informacji publicznej).
W niniejszej sprawie to, że Wojewoda generalnie jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej, stanowi okoliczność bezsporną i, w ocenie Sądu, niebudzącą wątpliwości. Bezsporne jest także to, że Wojewoda nie udzielił skarżącemu żądanej informacji (informacji co do przejścia przez wskazanego inspektora szkolenia przygotowującego do służby w administracji publicznej) ani nie wydał w tym przedmiocie decyzji odmownej. Okolicznością istotną z punktu widzenia rozstrzygnięcia niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej, a zarazem okolicznością, wokół której ogniskuje się spór między stronami – pozostaje zatem to, czy odnośna informacja jest informacją publiczną. Poza tym, w ocenie Sądu, weryfikacji wymagało to, czy sam wniosek – z uwagi na sposób jego sformułowania – spełniał kryteria wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Przede wszystkim podkreślić należy, że minimalne wymogi wniosku o udostępnienie informacji publicznej obejmują jasne sformułowanie, z którego będzie wynikać, co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej. W interesie wnioskodawcy leży odpowiedni sposób sformułowania żądania, nakierowany na konkretne dane posiadające walor informacji publicznej. Celem ustawy o dostępie do informacji publicznej jest zapewnienie dostępu do informacji w sprawach publicznych, nie zaś zobowiązanie organów do rozpatrywania w trybie tej ustawy każdego pisma, w tym jedynie formalnie i subiektywnie w ocenie wnioskodawcy stanowiącego wniosek o informację publiczną (por. wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2018 r., I OSK 2146/16, CBOSA).
W świetle art. 6 u.d.i.p. status informacji publicznej mają w szczególności informacje o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o ich organizacji i o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach; informacją publiczną są także zasady funkcjonowania odnośnych podmiotów. Hipotetycznie rzecz ujmując, informacje dotyczące kwalifikacji i wykształcenia określonej osoby, o ile są one relewantne z punktu widzenia pełnionej przez nią funkcji publicznej, mogą w konkretnych okolicznościach mieć charakter informacji publicznej. Wniosek skarżącego nie dotyczył jednak tego rodzaju kwalifikacji czy wykształcenia, lecz odnosił się do bliżej nieokreślonego "szkolenia przygotowującego do służby w administracji publicznej". Już z tej przyczyny, zdaniem Sądu, wniosek skarżącego nie stanowił wniosku o informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.
Niezależnie od powyższego, Sąd podziela stanowisko zaprezentowane w wyroku WSA w Krakowie z dnia 28 czerwca 2019 r. (II SAB/Kr 185/19, CBOSA), przytoczone także przez organ w niniejszej sprawie, w myśl którego: "Przedmiotem informacji publicznej są zagadnienia, które mają znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli lub też są ważne z punktu widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa. Celem ustawy nie jest zatem zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci uzyskiwania informacji dotyczących wprawdzie kwestii publicznych, lecz przeznaczonych dla celów handlowych, edukacyjnych, zawodowych czy też na potrzeby toczących się postępowań sądowych. Ustawa o dostępie do informacji publicznej ma służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu związanemu z funkcjonowaniem publicznych instytucji (...). Wnioski o udostępnienie informacji publicznej składane przez podmioty, których interesów dotyczą, nie są wnioskami o udzielenie informacji publicznej, nie odnoszą się bowiem do "sprawy publicznej".
U.d.i.p. nie może być podstawą do otrzymania informacji we własnej sprawie. Sprawami publicznymi nie będą zatem konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu (...). Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być nadużywana i wykorzystywana w czysto prywatnych sprawach. Z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny a nie subiektywny" (por. też powołane tam orzecznictwo oraz poglądy doktryny).
Z treści wniosku z dnia 18 lutego 2020 r. wynika, że przedmiotowa informacja jest pozyskiwana w celu dochodzenia przez wnioskodawcę określonych roszczeń, a zatem w celu wykorzystania w sprawie indywidualnej, a nie w celu realizacji kontroli społecznej nad działaniem organów władzy publicznej. Zasadnie zatem organ ocenił, że żądanie zawarte w przedmiotowym wniosku nie mogło zostać spełnione, ponieważ sam wniosek nie jest ukierunkowany na osiągnięcie celu, o którym mowa w art. 61 Konstytucji RP i w ustawie o dostępie do informacji publicznej, a zatem w istocie nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej; nie odnosi się bowiem do "sprawy publicznej", lecz do interesów wnioskodawcy (por. powołany wyżej wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 czerwca 2019 r.). W tym stanie rzeczy niepodobna skonstatować bezczynności Wojewody.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.