Uzasadnienie
W dniu 6.marca 2006r. T. M. F. wniósł skargę, określoną mianem "zażalenia" na "uchylanie się Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. od udzielenia (..) odpowiedzi na zażalenie z dnia [...] (...)", którego przedmiotem było niezałatwienie w terminie sprawy przez Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, Filii Ł..
W piśmie z dnia 27.marca 2006r. skarżący sprecyzował, iż jego skarga na bezczynność dotyczy Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., wobec "uchylania się" przezeń od rozpoznanie jego zażalenia na bezczynności organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. (§ 2)
Wniesienie zażalenia w trybie art. 37 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. Nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.) jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu (wyczerpanie środka zaskarżenia w rozumieniu art. 52 p.p.s.a.) i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Stanowisko organu wyższego stopnia, wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p. ma charakter wpadkowy. Na wydane w tym trybie postanowienie, nie przysługuje stronie prawo wniesienia zażalenia a w konsekwencji skargi do sądu administracyjnego.
Niezależnie od pozytywnego albo negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia, strona może wnieść skargę na bezczynność organu i w sądowym postępowaniu ze skargi na bezczynność może ewentualnie podważać stanowisko organu wyższego stopnia, wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24.maja 2001r., sygn.akt IV SA 572/99, ONSA 2002/3/116)
W konsekwencji przyjąć zatem należy, że niedopuszczalna jest również skarga na bezczynność organu wyższego stopnia, powołanego do rozpatrzenia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Skoro bowiem, skarga na bezczynność, w myśl art. 3 § 2 pkt 8p.p.s.a., obejmuje wyłącznie przypadki wskazane w pkt 1-4 (m.in. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty), przeto niedopuszczalność skargi na postanowienie, wydane w trybie art. 37 k.p.a., skutkuje w konsekwencji niedopuszczalnością skargi na bezczynność organu wyższego stopnia we wskazanym przypadku. (por. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z dnia 12.lutego 2002r., sygn. akt II SA/Gd 3920/01, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępne Lex nr 76109 oraz z dnia 27.wrzesnia 2001r., sygn.akt I SAB 177/01, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępne Lex nr 84483)
Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzeczono o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej.