Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodziz 16 września 2016 r., sygn. akt II SAB/Łd 206/16

Uzasadnienie

W dniu 15 lipca 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga S.M. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie wybudowania i użytkowania sieci wodociągowo-kanalizacyjnej wraz z przyłączami do budynku handlowego położnego w B. przy ul. A. nr 4b.

Skarżący, zarzucając organowi bezczynność, wniósł o:

1. - zobowiązanie organu do załatwienia wniosku strony w zakreślonym przez sąd terminie;
2. - stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
3. - wymierzenie organowi grzywny zgodnie z art. 149 § 2 w związku z art. 156 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - przywoływana dalej w tekście jako: p.p.s.a.) mając na względzie, że bezczynność organu miała miejsce bez żadnego uzasadnienia i z rażącym naruszeniem prawa;
4. - przyznanie od organu na rzecz strony sumy pieniężnej zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. w wysokości do uznania sądu;
5. - zasądzenie od organu kosztów postępowania stosownie do art. 200 p.p.s.a.

W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, iż postępowanie w sprawie sprawdzenia prawidłowości wybudowania i użytkowania opisanej sieci wodociągowo-kanalizacyjnej zainicjowane zostało na wniosek strony z dnia 26 lutego 2014 r. Dalej, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w sprawie II SAB/Łd 36/15, orzekł o rażącej bezczynności organu powiatowego i zobowiązał ten organ do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, wymierzył organowi grzywnę i zasądził koszty postępowania. Jednakże mimo przedmiotowego orzeczenia organ nadzoru budowlanego I instancji nie podjął żadnych czynności i skarżący wystąpił ze skargą do sądu na niewykonanie wyroku, skarga została uwzględniona wyrokiem z dnia 22 stycznia 2016r., sygn.akt II SA/Łd 967/15.

Skarżący podkreślił, iż kolejny okres wielomiesięcznej bezczynności organu skutkował złożeniem w dniu 19 marca 2016 r. zażalenia w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. – dalej jako: k.p.a.). Zwrócił uwagę, iż organ wojewódzki nie wypowiedział się w przedmiocie złożonego zażalenia, natomiast organ I instancji do dnia złożenia niniejszej skargi nadal pozostaje bezczynny. W ocenie strony bezczynność organu jest oczywista, zaś wymierzenie grzywny i zasądzenie sumy pieniężnej jest uzasadnione okolicznością, iż sprawa nie jest załatwiona przez okres ponad 2 lat, nadto organ ignoruje orzeczenia sądu administracyjnego.

Skarżący wniósł o uwzględnienie, iż organ całkowicie lekceważy obowiązki przewidziane prawem, a takie zachowanie powoduje u strony uszczerbek moralny w postaci utraty zaufania do organów Państwa. Powyższa skarga została zarejestrowana w sądzie pod sygn.akt II SAB/Łd 206/16.

W dniu 15 lipca 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęły, również złożone za pośrednictwem organu, skargi:

1. 1. S.M. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie wybudowania i użytkowania sieci wodociągowo-kanalizacyjnej wraz z przyłączami do budynku handlowego położnego w B. przy ul. A. nr 4b. Skarżący wniósł o:
2. - stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania;
3. - zobowiązanie organu do załatwienia wniosku strony w zakreślonym przez sąd terminie;
4. - stwierdzenie, że przewlekłość postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
5. - przyznanie od organu na rzecz strony sumy pieniężnej zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. w wysokości do uznania sądu;
6. - wymierzenie organowi grzywny zgodnie z art. 149 § 2 w związku z art. 156 § 6 p.p.s.a. mając na względzie, że przewlekłość postępowania miała miejsce bez żadnego uzasadnienia i z rażącym naruszeniem prawa;
7. - zasądzenie od organu kosztów postępowania stosownie do art. 200 p.p.s.a.

Skarżący wskazał na wyczerpanie trybu z art. 37 k.p.a. zażaleniem z dnia 6 lutego 2016r., którego organ wojewódzki nie rozpatrzył – przedmiotowa skarga oznaczona została sygn.akt II SAB/Łd 207/16;

1. 2. U.Z. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie wybudowania i użytkowania sieci wodociągowo-kanalizacyjnej wraz z przyłączami do budynku handlowego położnego w B. przy ul. A. nr 4b. Skarżąca wniosła o:
2. - zobowiązanie organu do załatwienia wniosku strony w zakreślonym przez sąd terminie;
3. - stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
4. - wymierzenie organowi grzywny zgodnie z art. 149 § 2 w związku z art. 156 § 6 p.p.s.a. mając na względzie, że bezczynność organu miała miejsce bez żadnego uzasadnienia i z rażącym naruszeniem prawa;
5. - przyznanie od organu na rzecz strony sumy pieniężnej zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. w wysokości do uznania sądu;
6. - zasądzenie od organu kosztów postępowania stosownie do art. 200 p.p.s.a.

Skarżąca wskazała na wyczerpanie trybu z art. 37 k.p.a. zażaleniem z dnia 26 sierpnia 2015 r., które organ wojewódzki uznał za zasadne i wyznaczył dodatkowy termin załatwienia sprawy do dnia 15 stycznia 2016 r. – przedmiotowa skarga oznaczona została sygn.akt II SAB/Łd 208/16;

1. 3. U.Z. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie wybudowania i użytkowania sieci wodociągowo-kanalizacyjnej wraz z przyłączami do budynku handlowego położnego w B. przy ul. A. nr 4b. Skarżąca wniosła o:
2. - stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania;
3. - zobowiązanie organu do załatwienia wniosku strony w zakreślonym przez sąd terminie;
4. - stwierdzenie, że przewlekłość postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
5. - przyznanie od organu na rzecz strony sumy pieniężnej zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. w wysokości do uznania sądu;
6. - wymierzenie organowi grzywny zgodnie z art. 149 § 2 w związku z art. 156 § 6 p.p.s.a. mając na względzie, że przewlekłość postępowania miała miejsce bez żadnego uzasadnienia i z rażącym naruszeniem prawa;
7. - zasądzenie od organu kosztów postępowania stosownie do art. 200 p.p.s.a.

Skarżąca wskazała na wyczerpanie trybu z art. 37 k.p.a. zażaleniem z dnia 26 sierpnia 2015 r., które organ wojewódzki uznał za niezasadne – przedmiotowa skarga oznaczona została sygn.akt II SAB/Łd 209/16.

Wnioski powyższych skarg zostały poparte niemalże identycznymi argumentami i zarzutami.

W odpowiedzi na skargę S.M. na bezczynność w opisanym zakresie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wniósł o odrzucenie skargi. W uzasadnieniu organ przyznał, że w dniu 26 lutego 2014 r. S.M. wystąpił o wszczęcie postępowania w przedmiocie prawidłowości wybudowania i przystąpienia do użytkowania sieci wodociągowo-kanalizacyjnej zlokalizowanej w B. przy ul. A. nr 4b. Pismem z dnia 5 maja 2014 r. organ zawiadomił strony o wszczęciu postępowania, następnie zawiadomił, iż postępowanie nie może zakończyć się w ustawowym terminie i wyznaczył termin zakończenia na dzień 25 września 2014 r. W dniu 24 września 2014 r. wpłynęło zażalenie skarżącego na bezczynność. Postanowieniem z dnia 20 października 2014 r. organ wojewódzki uwzględnił zażalenie i wyznaczył termin załatwienia sprawy do dnia 24 listopada 2014 r. Z kolei wyrokiem z dnia 11 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie II SAB/Łd 36/15 zobowiązał organ I instancji do załatwienia sprawy z wniosku skarżącego w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku.

Z kolei wyrokiem z dnia 22 stycznia 2016 r. w sprawie II SA/Łd 967/15 sąd wymierzył organowi grzywnę za niewykonanie wyroku. Skarżący wystąpił z kolejnym zażaleniem w dniu 8 lutego 2016 r., po rozpatrzeniu którego organ wojewódzki postanowieniem z dnia 23 marca 2016 r. wyznaczył dodatkowy termin załatwienia sprawy do dnia 25 kwietnia 2016 r. W dniu 25 kwietnia 2016 r. skarżący złożył skargę na bezczynność, o której odrzucenie wnosi organ, gdyż okoliczność bezczynności, czy niezachowania terminów ustawowych jest niezależne od organu i wynika licznych rozbudowanych postępowań administracyjnych oraz szerokiego zakresu ustawowych kompetencji.

W odpowiedziach na pozostałe skargi S.M. i U.Z. – w sprawach o sygnaturach akt II SAB/Łd 207/16, II SAB/Łd 208/16, II SAB/Łd 209/16 - organ powielił argumentację i wnioski sformułowane w odpowiedzi na skargę S.M. oznaczonej sygnaturą akt II SAB/Łd 206/16.

W dniu 12 września 2016 r. wpłynęło faksem pismo procesowe Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B., złożone m.in. do spraw o sygnaturach akt II SAB/Łd 206/16, II SAB/Łd 207/16, II SAB/Łd 208/16, II SAB/Łd 209/16, w którym organ wyjaśnił, iż ustalenie, że przedmiot ww spraw dotyczy jednego przyłącza wodociągowo-kanalizacyjnego zrealizowanego na podstawie jednego pozwolenia na budowę dało podstawę do połączenia w jedno postępowanie administracyjne wszystkich prowadzonych spraw. Organ załączył kserokopię decyzji z dnia [...]o umorzeniu postępowania administracyjnego prowadzonego w przedmiocie prawidłowości wybudowania i użytkowania sieci wodno-kanalizacyjnej zlokalizowanej na działkach nr 340/40, 340/43 wraz z przyłączem do budynków handlowych przy ul.A. nr 4a, 4b, 4c, 4g, 4h, 4i w B. W dniu 14 września 2016 r. wpłynęły przesłane pocztą, oryginały przedmiotowych dokumentów wraz z postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia 29 lipca 2016 r. o połączeniu wszczętych przez organ postępowań administracyjnych w jedno postępowanie w przedmiocie prawidłowości wybudowania i użytkowania sieci wodno-kanalizacyjnej zlokalizowanej na działkach nr 340/40, 340/43 wraz z przyłączem do budynków handlowych przy ul. A. nr 4a, 4b, 4c, 4g, 4h, 4i w B. Na rozprawie w dniu 16 września 2016 r. sąd postanowił m.in. na podstawie art. 111 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, połączyć sprawę niniejszą, o sygn.akt II SAB/Łd 206/16, ze sprawami o sygn.akt II SAB/Łd 207/16, II SAB/Łd 208/16, II SAB/Łd 209/16 w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia, dalej sprawę prowadzić pod sygn.akt II SAB/Łd 206/16.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W ocenie sądu w pierwszej kolejności, z uwagi na wydane na rozprawie w dniu 16 września 2016 r. postanowienie o połączeniu spraw o sygnaturach akt II SAB/Łd 206/16, II SAB/Łd 207/16, II SAB/Łd 208/16, II SAB/Łd 209/16 wyjaśnić należy, iż połączenie spraw o wskazanych sygnaturach akt było dopuszczalne z uwagi na zapis art. 111 § 2 p.p.s.a. Stanowi on, iż sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. Nie budzi wątpliwości sądu, iż opisane skargi S.M. i U.Z. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie wybudowania i użytkowania sieci wodociągowo-kanalizacyjnej wraz z przyłączami do budynku handlowego położnego w B. przy ul. A. nr 4b, dotyczą bowiem tej samej sprawy administracyjnej i pozostają tym samym ze sobą w związku.

Pojęcie związku między sprawami należy rozumieć jako istnienie zależności o istotnym znaczeniu, które odnoszą się do elementów stosunków prawnych w nich uregulowanych. Skoro na pojęcie sprawy sądowoadministracyjnej składają się elementy podmiotowe (podmioty mające interes prawny lub obowiązek prawny) i przedmiotowe (treść żądanego uprawnienia, treść obowiązku i podstawa faktyczna i prawna), oznacza to, że "w związku" – w rozumieniu art. 111 § 2 – pozostają sprawy, których cechy podmiotowe i przedmiotowe byłyby podobne lub identyczne. Podobieństwo to powinno odnosić się do żądań i przedmiotów rozstrzygnięć (z uzasadnienia uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 11 grudnia 2006 r., sygn.akt I FPS 3/06).

Zwrócić dodatkowo trzeba uwagę, w ślad za argumentacją wywiedzioną przez tutejszy sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 lipca 2016 r., w sprawie II SAB/Łd 71/16 (dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl), iż połączeniu spraw nie sprzeciwia się przyjęta przez ustawodawcę w art. 149 § 1 p.p.s.a. konstrukcja skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania. Umieszczenie obydwu instytucji w jednym przepisie wskazuje na możliwość jednoczesnego, łącznego rozpoznania skargi zawierającej zarówno zarzut bezczynności, jak i przewlekłego prowadzenia postępowania. Oceniając zasadność zarówno skargi na bezczynność postępowania, jak i na jego przewlekłe prowadzenie sąd bada bowiem te same elementy sprawy administracyjnej - sprawność przebiegu postępowania i prawidłowość jego toku.

Ponadto przedmiot postępowania w sprawie ze skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania w danym okresie czasu, a więc i zakres rozpoznania przez sąd pozostaje bez zmian, niezależnie od liczby osób składających skargę i niezależnie, czy zarzuty zostały zgłoszone w jednej, czy kilku skargach. Istotą wyroku w sprawie prowadzonej ze skargi w trybie art. 149 p.p.s.a. jest przesądzenie, czy w danej sprawie miała miejsce bezczynność lub przewlekłość postępowania, czy miała ona cechy rażącego naruszenia prawa i ewentualnie zobowiązanie organu do wydania aktu (zakończenia postępowania administracyjnego).

Jednocześnie jednak połączenie w trybie art. 111 p.p.s.a. sprawy ze skargi na przewlekłość postępowania i sprawy na bezczynność organu ma charakter techniczno-organizacyjny i nie wpływa na odrębność spraw. Tak więc zarzut bezczynności i przewlekłości podlega samodzielnej ocenie. Połączenie nie pozbawia również prawa do oceny żądań każdej z osób wnoszących skargę.

Rozważania merytoryczne poprzedzić należy nadto uwagą dotyczącą dopuszczalności analizowanych skarg. Warunkiem wniesienia skargi zarówno na bezczynność, jak i na przewlekłe prowadzenie postępowania jest uprzednie złożenie do organu wyższego stopnia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie - art. 37 § 1 w zw. z art. 52 § 2 k.p.a. W przypadku kontrolowanych skarg nie budzi wątpliwości sądu, iż wszyscy skarżący przed wystąpieniem do sądu administracyjnego wyczerpali tryb zaskarżenia. S.M. złożył zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. na bezczynność organu w przedmiotowym postępowaniu pismem z dnia 19 marca 2016 r., zaś na przewlekłe prowadzenie postępowania pismem z dnia 6 lutego 2016 r. Z kolei U.Z. złożyła zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. zarówno na bezczynność organu, jak i na przewlekle prowadzenie postępowania w dniu 26 sierpnia 2015 r.

Przechodząc do meritum, tytułem wstępu przypomnieć należy, iż sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.:

1. 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2. 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3. 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 p.p.s.a.).

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

W okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszych spraw istotne jest, iż przedmiotem kontroli sądowej była bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w sprawie prawidłowości wybudowania i użytkowania sieci wodociągowo-kanalizacyjnej wraz z przyłączami, w B. przy ul. A. nr 4 b. Kontrola ta zainicjowana została skargą S.M., którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uwzględnił wyrokiem z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie o sygn.akt II SAB/Łd 36/15 i m.in. zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 26 lutego 2014 r. w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, nadto stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Analizując obecnie złożone skargi sąd doszedł do przekonania, iż zasadny jest zarówno zarzut bezczynność organu, jak i przewlekłego prowadzenia postępowania przez ten organ. Sąd analizował przy tym stan bezczynności organu w okresie od uprawomocnienia się orzeczenia w sprawie II SAB/Łd 36/15 do dnia wyrokowania. Zdaniem sądu, analiza akt administracyjnych sprawy nie pozostawia wątpliwości, iż organ w sposób przewlekły prowadził postępowanie, podejmując nieefektywne działania, naruszając zasady sprawności postępowania i zasadę budowania zaufania do organów administracji publicznej.

Również stan bezczynności znajduje potwierdzenie w aktach sprawy, wielomiesięczne okresy, kiedy organ nie czynił żadnych kroków do merytorycznego załatwienia sprawy są niedopuszczalne w świetle podstawowych zasad postępowania i świadczą o lekceważeniu nie tylko uprawnień stron postępowania do załatwienia sprawy w granicach zakreślonych obowiązującymi przepisami, ale i orzeczenia sądu, którego celem było zmobilizowanie organu od podjęcia skutecznych działań. Reasumując, w ocenie sądu nie może budzić wątpliwości, że zarówno bezczynność, jak i przewlekłe prowadzenie postępowania mają charakter rażący. Ustalony stan faktyczny sprawy świadczy o ewidentnym i oczywistym naruszeniu zasady szybkości postępowania, a także o drastycznym przekroczeniu rozsądnego terminu jej rozpatrzenia. Wobec powyższego sąd orzekł jak w pkt 1 wyroku na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a.

Przywołane orzeczenie z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie II SAB/Łd 36/15 ma również znaczenie w kontekście przepisu art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., który stanowi, iż sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Niewątpliwie taka zależność istnieje między sprawą o sygn.akt II SAB/Łd 36/16 a obecnie rozpoznawaną sprawą ze skargi S.M. w przedmiocie bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w sprawie prawidłowości wybudowania i użytkowania sieci wodociągowo-kanalizacyjnej wraz z przyłączami, w B. przy ul. A. nr 4 b. Opisane sprawy zainicjowane zostały pomiędzy tymi samymi stronami i w tym samym przedmiocie. A skoro tak, to bezsprzecznie zobowiązanie organu do załatwienia wniosku S.M. z dnia 26 lutego 2014 r., co uczynił sąd wyrokiem z dnia 11 maja 2015 r., wyczerpuje możliwość ponownego merytorycznego orzekania przez sąd w tej samej kwestii. Ustalenie to obligowało sąd do odrzucenia skargi S.M. na bezczynność organu w zakresie zobowiązania do wydania aktu, co sąd uczynił w pkt 2 wyroku w oparciu o art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.

Z kolei okolicznością, która miała wpływ na umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu w zakresie pozostałych skarg było ustalenie, iż postępowania te stały się bezprzedmiotowe. Jak bowiem wynika z nadesłanych przez organ pism Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. w dniu 8 września 2016 r. wydał merytoryczne rozstrzygnięcie, którym przerwał stan bezczynności i przewlekłe prowadzenie postępowania. Wobec powyższego zasadne było orzeczenie w pkt 3 stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Mając na uwadze rażący charakter naruszenia prawa sąd, na podstawie art. 149 § 2 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. wymierzył, w pkt 4 sentencji, organowi nadzoru budowalnego I instancji grzywnę w wysokości 2000 złotych. Wysokość wymierzonej grzywny odpowiada kryteriom wskazanym w przepisie art. 154 § 6 p.p.s.a. Sąd uwzględnił zarówno okres bezczynności i przewlekłości, podnoszone w odpowiedzi na skargę okoliczności wynikające z sytuacji kadrowej ale i okoliczność, iż nałożona, wyrokiem z dnia 11 maja 2015 r., grzywna w wysokości 200zł nie zmobilizowała organu do załatwienia sprawy. Obecnie wymierzona grzywna powinna przywrócić zaufanie skarżącym do organów władzy publicznej i skłonić organ do sprawnego i efektywnego prowadzenia każdego postępowania administracyjnego.

W pkt 5 wyroku sąd mając na względzie brzmienie art. 149 § 2 p.p.s.a. przyznał od organu na rzecz każdego ze skarżących sumy pieniężne w kwocie po 1000 zł. Sąd uznał, że jest to kwota adekwatna do skali zawinienia, a jednocześnie wziął pod uwagę wielość spraw, która jest prowadzona przez organ, a dotyczy obojga skarżących.

W pkt 6 wyroku, w oparciu o art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. zasądzono na rzecz skarżących zwrot poniesionych przezeń kosztów postępowania w kwotach równych uiszczonym wpisom sądowym.

IB