Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodziz 19 maja 2023 r., sygn. akt II SAB/Łd 23/23

Uzasadnienie

W dniu 25 lutego 2023 r. K.W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Łodzi - Zarządu Dróg i Transportu w Łodzi w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi wskazał, że wnioskiem z dnia 8 lutego 2023 r. wystąpił o udzielenie informacji publicznej w zakresie koncepcji na przebudowę ulic: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], o których stworzeniu organ informował za pośrednictwem portalu społecznościowego w dniu 7 lutego 2023 r. Wnosił o udostępnienie wszystkich dokumentów dotyczących powyższych koncepcji w formie elektronicznej. Pomimo upływu ustawowego 14 dniowego terminu żądana informacja publiczna nie została mu udostępniona. W dniu 23 lutego 2023 r., a więc po upływie w/w terminu, pismem datowanym na 22 lutego 2023 r. został poinformowany, że materiały o które wnioskuje są na bieżąco zamieszczane na stronie internetowej ZDiT w Ł., pod wskazanym linkiem.

W ocenie skarżącego podana strona internetowa nie jest Biuletynem Informacji Publicznej, a stanowi zwykłą stronę informacyjno-reklamową, która jest prowadzona przez urząd obsługujący Prezydenta Miasta Łodzi, na co wskazuje chociażby sygnowanie jej logiem gazety [...], której wydawcą jest Biblioteka Miejska w Ł. Niezależnie od powyższego skarżący wskazał, iż istotnie już po dacie wystąpienia z przedmiotowym wnioskiem, na wskazanej stronie internetowej zaczęły się pojawiać stopniowo, co kilka dni objęte nim informacje. Jednakże do dnia wniesienia skargi nie wszystkie żądane przez skarżącego informacje (dotyczące koncepcji przebudowy [...]-[...] oraz [...]-[...]) zostały udostępnione.

Skarżący podkreślił jednocześnie, że organ pomimo dysponowania żądanymi materiałami, w postaci o jakiej udostępnienie strona wnioskowała w treści złożonego w dniu 8 lutego 2023 r. wniosku, nie udostępnił ich w określonej we wniosku formie, pomimo że nie wiązałoby się to z żadnymi dodatkowymi czynnościami. Intencjonalne postępowanie organu, nakierowane na nie udostępnienie żądanej informacji publicznej może w ocenie skarżącego wypełniać znamiona z art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Z uwagi na powyższe skarżący wnosił o zobowiązanie organu do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z treścią wniosku z dnia 8 lutego 2023 r.; stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Łodzi – Zarząd Dróg i Transportu w Łodzi, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosił o jej oddalenie. Uzasadniając pełnomocnik organu wskazał, iż wbrew twierdzeniu skarżącego podany przy piśmie z dnia 23 lutego 2023 r. link stanowi odesłanie do strony internetowej stanowiącej element Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta Łodzi, co można zweryfikować na stronie głównej Biuletynu Informacji Publicznej (www.gov.pl). Pełnomocnik wyjaśniał, że ze względów organizacyjnych, jak i ekonomicznych Zarząd Dróg i Transportu jako jednostka organizacyjna Miasta Ł. korzysta ze strony internetowej UMŁ.

Dalej odnosząc się do zarzutu naruszenia 14 dniowego terminu pełnomocnik organu podnosił, iż zaistniałe 1 dniowe uchybienie terminu, w którym skarżący został poinformowany o możliwości zapoznania się z żądanymi informacjami na stronie BIP organu, było minimalne. Przy czym jak pełnomocnik podkreślił, formułując powyższy zarzut strona skarżąca pomija tę okoliczność, iż maksymalny ustawowy termin na udzielenie informacji publicznej wynosi nie 14 dni, a dwa miesiące, co wynika z treści art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a z której to możliwości organ nie skorzystał. Ponadto pełnomocnik organu odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych wywodził brak zaistnienia przesłanek umożliwiających uznanie bezczynności organu za rażąco naruszającą prawo.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż skarga K.W. została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn: Dz.U. 2023 r. poz.259) – dalej: p.p.s.a. W myśl przywołanego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) w związku z art. 3 § 1p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przy czym jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

1. 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
2. 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Ponadto w myśl § 2 przywołanego przepisu sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Przedmiotem niniejszej skargi K.W. uczynił bezczynność Prezydenta Miasta Łodzi – Zarządu Dróg i Transportu w Łodzi w sprawie nie udzielenia, na wniosek z dnia 8 lutego 2023 r., informacji publicznej w zakresie koncepcji na przebudowę ulic: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...].

Wskazać na wstępie należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (por. wyroki NSA z 25 września 2018 r., I OSK 1467/18; z 15 grudnia 2017 r., I FSK 1238/16; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej ma zaś miejsce w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej posiadając żądaną informację, nie udostępnia jej i nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia, lub też informuje wnioskodawcę, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną w sytuacji, gdy taką informację stanowi.

Nie można natomiast zarzucić bezczynności adresatowi wniosku, jeżeli nie posiada on informacji wskazanej we wniosku. W takim przypadku podmiot publiczny powinien o tym fakcie powiadomić wnioskującego (por. wyroki NSA z 18 kwietnia 2012 r., I OSK 192/12; z 30 września 2015 r., I OSK 2093/14; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Szczegółowe unormowania dotyczące dostępu do informacji publicznej regulują przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902) -dalej: u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy, otwarty katalog informacji publicznej został określony w art. 6 u.d.i.p. Prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, a wykonanie tego prawa nie wymaga wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ust. 1-2 u.d.i.p.).

Ponadto, jak wynika z art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1), jak również ze względu na prywatność osoby fizycznej lub przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek.

Wskazać w tym miejscu należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, który Sąd rozpoznający niniejszą skargę w pełni podziela, iż na gruncie przepisów u.d.i.p. brak jest jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku o udzielenie informacji publicznej, poza utrwaleniem go w formie pisemnej. Przy czym za wniosek pisemny uznaje się również zapytanie przesłane pocztą elektroniczną. Poza wyżej wskazaną formą pisemną wniosku, elementami determinującymi jego skuteczne wniesienie są jasne sformułowanie, z którego wynika co jest przedmiotem żądanej informacji, w celu wykazania, że informacja ta ma charakter informacji publicznej oraz dokładne określenie adresata wniosku (por. wyroki NSA z 7 czerwca 2019 r., I OSK 2788/17; z 16 października 2018 r., I OSK 2621/16; 14 listopada 2019 r., I OSK 692/18; 19 czerwca 2020 r., I OSK 1777/19; wyroki WSA we Wrocławiu z 16 marca 2021 r., IV SAB/Wr 450/20; wyrok WSA w Bydgoszczy z 1 kwietnia 2021 r., II SAB/Bd 4/20; wyrok WSA w Krakowie z 26 lutego 2021 r., II SAB/Kr 15/21; wyrok WSA w Opolu z 21 czerwca 2018 r., II SAB/Op 49/18; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust.

2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1-2 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni;

2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji.

Z treści przepisów u.d.i.p. wynika zatem, że załatwienie wniosku o udzielenie informacji publicznej może przybrać postać: 1) czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej;

1. 2) pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać;
2. 3) pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej;
3. 4) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej;
4. 5) decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., w przypadku odmowy udzielenia informacji publicznej, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).

Podkreślenia wymaga również, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej rzeczą sądu, w pierwszej kolejności jest ustalenie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p). Dopiero stwierdzenie, że podmiot do którego zwróciła się strona skarżąca był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana przez stronę informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów powołanej ustawy, pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić danemu podmiotowi bezczynność.

W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu złożony przez K.W. w dniu 8 lutego 2023 r. wniosek spełniał minimalne wymogi determinujące skuteczne wystąpienie z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej, to jest: został przesłany pocztą elektroniczną, co jak wcześniej wskazano jest uznawane za dochowanie formy pisemnej wniosku; określał w sposób dokładny adresata wniosku – Dyrektora Zarządu Dróg i Transportu w Łodzi- jednostki organizacyjnej Miasta Łodzi, działającej w imieniu Prezydenta Miasta Łodzi (§ 1 ust. 1, § 6 statutu ZDiT), który niewątpliwie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, wymienionym w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.; jak również obejmował jasne sformułowanie, co do przedmiotu wnioskowanej informacji, którą było żądanie udostępnienia utworzonych koncepcji na przebudowę ulic: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...].

Bezspornym pomiędzy stronami postępowania pozostaje również ta okoliczność, iż w dniu 23 lutego 2023 r. skarżącemu doręczono pismo datowane na dzień 22 lutego 2023 r., z treści którego wynikało, iż żądane przez niego informacje i materiały są sukcesywnie publikowane pod wskazanym w piśmie adresem strony internetowej BIP organu.

W tak zakreślonych ramach prawnych i faktycznych stwierdzić należy, iż przedstawiona w skardze argumentacja częściowo zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, iż wbrew zarzutom skargi wskazany w w/w piśmie z dnia 23 lutego 2023 r. piśmie link stanowił odesłanie do strony internetowej BIP Urzędu Miasta Łodzi.

Odnosząc się do kwestii zachowania ustawowego terminu do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 8 lutego 2023 r. przypomnieć należy, iż zgodnie z treścią przywołanego wyżej art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust.

2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.).

Z brzmienia przywołanych przepisów wprost wynika, iż co do zasady przewidziany prawem termin udostępnienia informacji publicznej na wniosek wynosi 14 dni od daty złożenia wniosku. Przewidziana przez ustawodawcę możliwość wydłużenia tego terminu, maksymalnie do 2 miesięcy, odnosi się natomiast do sytuacji, w której w zaistniałe na tle konkretnej sprawy okoliczności, np.: nieprecyzyjne sformułowanie treści wniosku, jego wielowątkowość, czy też występujące wątpliwości, co do możliwości uznania żądanych informacji za informację publiczną, uniemożliwiają rozpatrzenie żądania w terminie 14 dni. Przy czym w tym przypadku organy administracji zobowiązane są przed upływem 14 dniowego terminu, poinformować wnioskodawcę o przyczynach opóźnienia oraz wskazać nowy termin rozpatrzenia wniosku, nie dłuższy niż 2 miesiące (por. wyroki NSA z 14 października 2021 r., III OSK 3448/21; z 16 grudnia 2022 r., III OSK 1578/21; wyrok WSA w Olsztynie z 6 kwietnia 2023 r., II SAB/Łd 15/23; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, iż 14 dniowy termin na rozpatrzenie wniosku skarżącego upływał z dniem 22 lutego 2023 r. i termin ten nie został dochowany. Co prawda przesłane skarżącemu pismo informujące o możliwości zapoznania się z żądaną informacja publiczną pod wskazanym adresem strony internetowej urzędu jest datowane na dzień 22 luty 2023 r., jednakże zostało nadane i doręczone skarżącemu dopiero w dniu 23 lutego 2023 r. Jednocześnie organ nie informował wnioskodawcy, przed upływem 14 dniowego terminu, o okolicznościach uniemożliwiających udzielenia żądanej informacji w w/w terminie, jak i nie zakreślił terminu, w którym wniosek zostanie rozpatrzony.

Dalej odnosząc się do udzielonej skarżącemu w dniu 23 lutego 2023 r. informacji, iż żądane przez niego materiały, stanowiące niewątpliwie informację publiczną, są na bieżąco zamieszczane pod wskazanym adresem strony internetowej BIP UMŁ wskazać należy, iż co do zasady pismo informujące o odrębnym tryb dostępu do żądanej informacji, stanowi co do zasady dopuszczalna prawem formę rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej. Przypomnienia bowiem wymaga, że tryb wnioskowy jest przewidziany dla informacji, których nie zamieszczono w BIP lub w portalu danych, co wynika z treści art. 10 ust. 1 u.d.i.p. Przepis ten wprowadza tzw. negatywną klauzulę wnioskowego trybu udzielania informacji, co skutkuje tym, iż w sytuacji ujawnienia żądanej informacji w sposób określony w art. 10 ust. 1 u.d.i.p., organ jest zobowiązany do poinformowania o powyższym fakcie stronę wnioskującą, wraz z dokładnym wskazaniem adresu internetowego, pod którym się ona znajduje.

Przy czym co wymaga podkreślenia ta forma załatwienia wniosku jest uznana za skuteczną jedynie wtedy, gdy wszystkie objęte wnioskiem informacje są dostępne pod wskazanym adresem internetowym BIP organu zobowiązanego, w dacie poinformowania o tym stronę wnioskującą.

W rozpoznawanej sprawie w ocenie Sądu wymóg ten nie został dochowany, gdyż jak wykazywał skarżący w treści wniesionej skargi, a co nie zostało w żaden sposób zanegowane przez pełnomocnika organu, część z objętych jego żądaniem informacji (dotyczących koncepcji przebudowy ul. [...]/[...] oraz ul. [...]/[...]) nie zostało zamieszczone na stronie internetowej organu, zarówno do dnia udzielenia odpowiedzi na jego wniosek (23 lutego 2023 r.), jak i do dnia wniesienia przedmiotowej skargi, co miało miejsce w dniu 25 lutego 2023 r. Podkreślenia jednak w tym miejscu wymaga, iż Sąd rozpoznający niniejszą skargę w oparciu o dane zawarte na stronie internetowej BIP organu ustalił, iż wskazane wyżej brakujące materiały zostały upublicznione przed dniem rozpoznania skargi, co czyniło żądanie zobowiązania organu do rozpatrzenia w tym zakresie wniosku z dnia 8 lutego 2023 r. bezprzedmiotowym.

Tym samym w ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową skargę stawiany Prezydentowi Miasta Łodzi – Zarządowi Dróg i Transportu w Łodzi zarzut bezczynności uznać należy za uzasadniony. Jednocześnie, w przedstawionych okolicznościach sprawy, Sąd stwierdza, iż bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W tym zakresie wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, zgodnie z którym rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie, i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w sytuacji ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy.

Przekroczenie to, co wymaga wyeksponowania, musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., II OSK 468/13; wyrok WSA w Łodzi z 28 marca 2017 r., II SA/Łd 967/16; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu zarówno jednodniowe przekroczenie ustawowego 14 dniowego terminu, jak również okoliczność udostępnienia całości żądnych przez skarżącego materiałów na stronie internetowej BIP, nie uzasadniają przypisania stwierdzonej bezczynności organu charakteru rażącego naruszenia prawa.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 w zw. z § 1 a p.p.s.a. stwierdził, że bezczynność Prezydenta Miasta Łodzi – Zarządu Dróg i Transportu w Łodzi miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa (pkt 1 wyroku). O umorzeniu postępowania sądowoadminstracyjnego w zakresie zobowiązania Prezydenta Miasta Łodzi – Zarządu Dróg i Transportu w Łodzi do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 8 lutego 2023 r. Sąd orzekł na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt 2 wyroku). W przedmiocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt 3 wyroku).

k.ż.