Uzasadnienie
J.J. zaskarżył do sądu administracyjnego bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w dniu 22 stycznia 2018 r. wniósł do organu mailem o udostępnienie informacji publicznej w formie elektronicznej, o zarobkach uzyskanych przez sekretarza gminy w 2015 r. z wyszczególnieniem wynagrodzenia zasadniczego oraz dodatków: specjalnego, funkcyjnego i za wieloletnią pracę. Dodatkowo wniósł o podanie ewentualnych nagród, w tym nagród jubileuszowych oraz należności przysługujących na podstawie rozporządzenia ministra pracy i polityki społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej w 2017 r.
W terminie przewidzianym ustawą organ nie udostępnił informacji w żadnej formie, nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, jak również nie wezwał do usunięcia braków (art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej - Dz.U. z 2016r., poz. 1764 ze zm., powoływanej dalej jako u.d.i.p.). Z tego powodu skarżący uznał, że organ jest w niniejszej sprawie bezczynny.
Na tej podstawie wniósł o zobowiązanie organu do rozpoznania jego wniosku w terminie 14 dni, a ponadto o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w przedmiotowej sprawie.
Skarżący wniósł także o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania w wysokości 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, 100 zł tytułem wpisu sądowego od skargi oraz 480 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy K., przywołując brzmienia art. 13 u.d.i.p. wyjaśnił, że o rozpoczęciu biegu terminu do udostępnienia informacji publicznej decyduje data wpływu wniosku o udostępnienie informacji publicznej do podmiotu zobowiązanego, albo moment wpływu wniosku na elektroniczną skrzynkę odbiorczą tego podmiotu.
W niniejszej sprawie wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej nie wpłynął do organu. Adres poczty elektronicznej, na który skarżący przesłał wniosek, nie należy do Gminy K., jak również nie jest to adres Urzędu Gminy K., a także nie jest to adres organu oraz jednostek organizacyjnych Gminy K. Wobec faktu, iż do dnia złożenia skargi na bezczynność, organ nie dysponował wnioskiem skarżącego, Wójt Gminy K. stwierdził, że organ obiektywnie nie mógł ustosunkować się do treści żądania skarżącego i podjąć stosownych czynności, przewidzianych ustawowo dla trybu udostępnienia informacji publicznej (postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2016 r. I OSK 3065/14).
Tym samym przedmiotowa skarga została złożona przedwcześnie, co czyni ją niedopuszczalną.
W związku z powyższym organ wniósł o odrzucenie skargi.
Pismem z dnia 20 marca 2018 r. skarżący cofnął skargę na bezczynność organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie wniesionej do sądu skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadminstracyjnego i stanowi przejaw zasady dyspozycyjności, umożliwiającej stronie rozporządzanie przedmiotem postępowania. Jednocześnie zaznaczyć trzeba, że cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Czynności mające na celu obejście prawa to takie czynności, które zawierają pozór zgodności z prawem. Ich treść nie zawiera elementów wprost sprzecznych z ustawą, ale skutki, które wywołują i które objęte są zamiarem stron, naruszają zakazy lub nakazy ustawowe (por. M. Safjan (w:) Kodeks cywilny. Komentarz, red. K. Pietrzykowski, t. 2, Warszawa 1998, s. 153).
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w rozpoznawanej sprawie należy uznać, że skarżący skutecznie cofnął skargę. Sąd nie stwierdził bowiem zaistnienia przesłanek, które dają podstawy do stwierdzenia, że cofnięcie skargi jest niedopuszczalne. Cofnięcie niniejszej skargi nie spowoduje bowiem obejścia przepisów prawa, ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 P.p.s.a. umorzył postępowanie sądowoadministracyjne. O zwrocie uiszczonego od skargi wpisu sądowego orzeczono zaś stosownie do treści art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
IB