Uzasadnienie
W dniu [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga B. P. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za grunt przejęty pod ulicę.
Zarządzeniem z dnia 9 marca 2012 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez nadesłanie dowodu, iż przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, wystąpił do organu wyższego stopnia z zażaleniem na przewlekłość w trybie art. 37 § 1 K.p.a.. Skarżący został nadto wezwany do nadesłania urzędowego formularza PPF w związku ze złożonym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Odbiór powyższego wezwania skarżący pokwitował w dniu 19 marca 2012 r..
Przy piśmie nadanym w dniu 23 marca 2012 r. wraz z formularzem PPF skarżący nadesłał odpis zażalenia skierowanego za pośrednictwem Wojewody [...] do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Odpis nie był opatrzony datą, nie zawierał daty nadania ani dowodu doręczenia organowi administracji publicznej.
W związku z powyższym zarządzeniem z dnia 23 maja 2012 r. skarżący został wezwany do udzielenia informacji w jakiej dacie wniósł zażalenie na przewlekłość w trybie art. 37 § 1 K.p.a..
W odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżący wyjaśnił w piśmie z dnia 31 maja 2012 r., że ze stosownym zażaleniem wystąpił w dniu 21 marca 2012 r. i załączył kserokopię dowodu nadania pisma skierowanego do Wojewody [...].
W piśmie z dnia 29 maja 2012 r. Wojewoda [...] wskazał, że w dniu 26 marca 2012 r. do organu wpłynęło zażalenie B. P. na przewlekłe prowadzenie postępowania, które zostało przekazane wraz z aktami sprawy do organu wyższego stopnia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., Nr 270; dalej: p.p.s.a.), przesłanką dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia. Wskazany przepis stanowi, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W przypadku skargi na przewlekłość postępowania organu administracji publicznej, o wyczerpaniu środków zaskarżenia można mówić w sytuacji, gdy strona skarżąca przed wniesieniem skargi skorzysta ze środka przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: K.p.a.). Skorzystanie z tego środka zaskarżenia przed wniesieniem skargi warunkuje jej dopuszczalność.
Przepis art. 37 K.p.a., w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011r., nr 6, poz. 18), a obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011r. stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z przywołanej regulacji wywieść zatem należy, iż skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji winna zostać poprzedzona wyczerpaniem trybu określonego w art. 37 § 1 K.p.a..
Z akt sprawy wynika bezspornie, że skarżący wystąpił ze stosownym zażaleniem już po wniesieniu skargi do Sądu. Otóż, skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę [...] wniósł pismem z dnia 14 lutego 2012 r., a z zażaleniem w trybie art. 37 § 1 K.p.a., jak sam przyznaje w piśmie z dnia 31 maja 2012 r., wystąpił dopiero w dniu 21 marca 2012 r..
W związku z powyższym uznać należy, że skarżący przed wniesieniem skargi do Sądu nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia. Tym samym zgodnie z dyspozycją art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a. skardze nie można nadać dalszego biegu z uwagi na jej niedopuszczalność (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2008r., sygn. akt I OSK 1401/08 i postanowienie NSA z dnia 18 stycznia 2011r., sygn. akt I OSK 2120/10 – opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wobec powyższego uznać należy, iż wniesiona w niniejszej sprawie skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a. w związku z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a..
n.k.