Uzasadnienie
E.M. reprezentowana przez pełnomocnika J.C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Starosty Pabianickiego w sprawie udostępnienia informacji publicznej.
Na podstawie zarządzeń Przewodniczącego Wydziału II z 5 czerwca 2023 r. E.M. została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), poprzez: wskazanie jej numeru PESEL; wskazanie, że J.C. należy do katalogu podmiotów wymienionych w art. 35 § 1 p.p.s.a. i złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi; podpisanie skargi z 21 kwietnia 2023 r. i jej uzupełnienia z 26 kwietnia 2023 r. lub nadesłanie ich podpisanych przez pełnomocnika skarżącej egzemplarzy, jeśli zgodnie z ww. przepisami może on reprezentować ją w niniejszym postępowaniu, bądź przez samą skarżącą, jeśli J.C. nie należy do katalogu podmiotów wskazanych w art. 35 § 1 p.p.s.a. Skarżąca została również wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.
Stosowne wezwania w tym przedmiocie zostały doręczone skarżącej 13 czerwca 2023 r., co potwierdza opatrzony własnoręcznym podpisem strony dokument zwrotnego potwierdzenia odbioru korespondencji. Tym samym termin do usunięcia braków skargi biegł od 14 czerwca 2023 r. do 20 czerwca 2023 r.
W piśmie z 13 czerwca 2023 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu, E.M. podała swój numer PESEL i stwierdziła, że pisma przekazane przez Starostę Pabianickiego zostały błędnie zakwalifikowane jako skarga. Są one jedynie pismami kierowanymi do urzędu. Strona wskazała również, że pisma te kierował do urzędu J.C., a nie ona, zatem jest to błąd. Podsumowując E.M. wniosła o nie nadawanie sprawie dalszego biegu i poinformowanie o tym organu.
Dotychczas pozostałe braki formalne i fiskalne skargi nie zostały usunięte.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do treści art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r., poz. 259 z późn.zm. - dalej w skrócie "p.p.s.a."), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy; określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Według art. 46 § 1 i 3 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać: oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; oznaczenie rodzaju pisma; osnowę wniosku lub oświadczenia; podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; wymienienie załączników. Do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem.
Jak stanowi art. 35 § 1 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony (art. 37 p.p.s.a.).
Po myśli art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Jednocześnie zgodnie z art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
W rozpatrywanej sprawie strona skarżąca pomimo prawidłowego pouczenia o skutkach uchylenia się od wykonania zarządzeń z 5 czerwca 2023 r., w ustawowym terminie, który biegł od 14 czerwca 2023 r. do 20 czerwca 2023 r., nie usunęła wszystkich braków formalnych i fiskalnych skargi, co obliguje Sąd do jej odrzucenia. Co prawda, w piśmie z 13 czerwca 2023 r. skarżąca podała swój numer PESEL, niemniej jednak stwierdziła, że pisma zostały wadliwie potraktowane jako skarga, wobec czego wniosła o nie nadawanie sprawie dalszego biegu.
Powyższe oświadczenie Sąd potraktował jako cofnięcie skargi. Co do zasady merytoryczna ocena oświadczenia o cofnięciu skargi jest dopuszczalna wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu oraz został uiszczony wpis sądowy od skargi. Jeżeli pomimo wezwania wpis od skargi nie zostanie uiszczony, bądź nie zostanie usunięty brak formalny skargi, podlega ona odrzuceniu.
Podkreślić w tym miejscu trzeba, że skarżąca może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą od chwili jej wpływu do organu, do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji. Skoro skarżąca jako dysponent skargi wniesionej w jej imieniu przez J.C. nie jest zainteresowana prowadzeniem postępowania sądowego, czemu dała jasno wyraz w piśmie z 13 czerwca 2023 r., to nie jest również możliwe uznanie, że w tej sprawie stroną skarżącą jest J.C. (o co wnosił w piśmie z 14 czerwca 2023 r. przesłanym drogą elektroniczną), a nie E.M.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
k.ż.