Uzasadnienie
E. Ł. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej wnosząc o:
- 1) zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku z dnia 4 kwietnia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku;
- 2) wymierzenie organowi grzywny w rozmiarze do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa GUS, jeśli organ nie przekaże Sądowi niniejszej skargi, odpowiedzi na tę skargę oraz akt sprawy w terminie 15 dni od otrzymania niniejszej skargi.
W jej uzasadnieniu skarżąca wyjaśniła, że w dniu 4 kwietnia 2013 r. przy użyciu poczty elektronicznej wysłała ze swojego adresu [...] wniosek o udostępnienie w formie pisemnej informacji publicznej skierowany do Starosty [...] przesłany na adres poczty elektronicznej [...]. Wniosek, dotyczył informacji na temat obecności symboli religijnych, w szczególności krzyży w pomieszczeniach zarządzanych przez władze powiatu, reguł prawnych ich umieszczania, usuwania, poszanowania, relacji do symboli państwowych i innych znaków religijnych, jak również ewentualnych prac legislacyjnych związanych z tym tematem. W wymaganym terminie, który upłynął w dniu 18 kwietnia 2013 r., ani też do dnia sporządzenia skargi Starosta nie doręczył pisemnej odpowiedzi na wniosek, wobec czego skarga jest uzasadniona.
Odpowiadając na skargę Starosta [...] wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku o umorzenie postępowania w niniejszej sprawie. Uzasadniając swoje stanowisko organ wyjaśnił, że w dniu 4 kwietnia 2013 r. skarżąca za pośrednictwem poczty elektronicznej zwróciła się do organu z wnioskiem o udostępnienie, w formie pisemnej, informacji publicznej w zakresie:
- a) sposobu w jaki władze powiatu zapewniają, że na terenie pomieszczeń publicznych będących bezpośrednio lub pośrednio przez nie zarządzanymi: krzyże tam wiszące nie będą zdejmowane pomimo żądań osób trzecich, krzyże mają być prawo zawieszane pomimo protestów osób trzecich, obok krzyży, mogą być wieszane inne symbole religijne, krzyż wiszący na ścianie lub inne symbole religijne nie będą tak umieszczane w stosunku do godła lub flagi Rzeczpospolitej Polskiej, że mogłoby to wywoływać poczucie prymatu prawa religijnego stanowionego nad prawem państwowym stanowionym, krzyż i inne symbole religijne nie mogą być tak umieszczone w stosunku do siebie by wywoływać poczucie dominacji któregoś z nich, bądź wywoływać poczucie zatracenia rozdziału państwa od Kościoła lub innych związków wyznaniowych.
- b) czy na terenie powiatu obowiązują jakiekolwiek akty prawne, których przedmiot regulacji dotyczy wskazanych wyżej kwestii oraz czy trwają w tej kwestii w powiecie prace legislacyjne, wraz ze wskazaniem czego one dotyczą, które osoby są za to odpowiedzialne, oraz jaka jest treść projektów tych aktów.
Analiza treści przedmiotowego wniosku w ocenie Starosty wskazuje, iż żądane przez skarżącą informacje nie stanowią informacji publicznej wobec ugruntowanej w tym zakresie linii orzeczniczej sądów. Wskazane w punkcie pierwszym wniosku zapytania skarżącej o działania, jakie organ będzie podejmować w przypadku wystąpienia hipotetycznych sytuacji w postaci np. żądania ze strony osób trzecich określonego zachowania organu w stosunku do symboli religijnych, nie stanowią pytań dotyczących określonych faktów, a jedynie odnoszą się do sfery pewnych zamierzeń organu. Nie jest zatem informacją publiczną wniosek, który obejmuje pytanie o zdarzenia przyszłe lub takie, które jeszcze nie nastąpiły.
Odnosząc się natomiast do drugiego z pytań zawartych we wniosku E. Ł. Starosta uznał, że dotyczy ono informacji o obowiązujących aktach prawnych. Do żądania skierowanego przez skarżącą o udostępnienie informacji o obowiązującym prawie nie znajduje zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej, gdyż dostęp do aktów prawnych regulowany jest odrębną ustawą o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych. Przedstawione powyżej okoliczności - zadaniem organu - w sposób jednoznaczny wskazują, że wniosek skarżącej nie dotyczył informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, tym samym do udzielenia odpowiedzi na przedmiotowy wniosek nie mają zastosowania przepisy dotyczące terminu w jakim informacja publiczna winna zostać udostępniona.
Jednocześnie organ zauważył, że skarga na nieudzielanie informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej dopuszczalna jest tylko wtedy, gdy żądane dane należą do kategorii informacji publicznej. W przeciwnym wypadku skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Gdyby jednak Sąd nie podzielił stanowiska organu w kwestii istnienia okoliczności uzasadniających odrzucenie skargi Starosta wniósł o umorzenie postępowania w niniejszej sprawie. Jednocześnie organ wskazał, że odpowiedź na przedmiotowy wniosek została udzielona skarżącej zarówno w formie elektronicznej, jak i pisemnej w dniu 26 kwietnia 2013 r., co powinno uzasadniać umorzenie postępowania sądowego z uwagi na jego bezprzedmiotowość na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
W piśmie z dnia 3 lipca 2013 r. (data wpływu do Sądu - 4 lipca 2013 r.) pełnomocnik skarżącej – radca prawny K. C. Ł. podtrzymał skargę, cofnął wniosek o wymierzenie organowi grzywny oraz wniósł o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).
Po myśli art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu administracyjnym (t.j. Dz. U. nr 270 z 2012r. ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów - stosownie do przedmiotu skargi na bezczynność, określonego w art. 3 § 2 pkt 1-4, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisu prawa. W wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność sąd nie może natomiast określić, w jaki sposób powinna być rozpatrzona sprawa w postępowaniu administracyjnym, a więc nie może nakazywać organowi wydania decyzji, postanowienia lub podjęcia czynności określonej treści.
Oznacza to po pierwsze, iż przedmiotem kontroli sądowej w sprawie niniejszej, nie mogła być treść (prawdziwość) udzielonej skarżącej informacji. Po wtóre zaś Starosta [...] po wniesieniu skargi udzielił skarżącej wnioskowanej informacji. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że wbrew stanowisku Starosty żądane przez skarżącą informacje dotyczące umieszczenia symboli religijnych w budynkach będących własnością powiatu mają charakter informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 112, poz. 1198) (por. postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 19 czerwca 2013 r. sygn. akt II SAB/Rz 45/13 – https://cbois.nsa.gov.pl).
Zatem organ ten nie pozostaje w bezczynności, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., Sąd zaś nie może uwzględnić skargi, stosownie do uprawnień jakie ma na podstawie art. 149 p.p.s.a. (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod. red. T.Wosia, str. 467).
Oznacza to również, że przestała istnieć sprawa sądowoadministracyjna (rozumiana jako ustalenie, czy istnieje potrzeba zmuszenia organu do podjęcia nakazanych prawem aktów lub czynności), a co za tym idzie postępowanie to stało się bezprzedmiotowe, (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008r., w sprawie o sygn. akt l OPS 6/08, dostępna na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl)
Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego.
Na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a., w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a., stosowanego per analogiam oraz art. 205 p.p.s.a. zasądzono na rzecz skarżącej zwrot poniesionych przezeń kosztów postępowania.
B.A.