Uzasadnienie
W skardze z 26 sierpnia 2020 r. oraz w piśmie procesowym z 8 listopada 2020 r. Fundacja [...] z siedzibą w L. (dalej także: "Fundacja") zarzuciła L. [...] Spółce z o.o. z siedzibą w L. (dalej także: "Spółka") bezczynność w przedmiocie nierozpoznania wniosku z 15 lipca 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej. Fundacja opisała przebieg postępowania w sprawie i podkreśliła, że do chwili wniesienia skargi nie uzyskała od Spółki żądanych w tym wniosku informacji, co narusza art. 13 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 ze zm.; dalej: "u.d.i.p.").
W oparciu o te zarzuty Fundacja wniosła o:
- - zobowiązanie Spółki do rozpoznania wniosku w części obejmującej punkty 2-5;
- - stwierdzenie, że Spółka dopuściła się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa;
- - zasądzenie na rzecz Fundacji zwrotu kosztów postępowania;
- - przyznanie na rzecz Fundacji symbolicznej kwoty pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.").
W odpowiedzi na skargę oraz w piśmie procesowym z 19 stycznia 2021 r. Spółka wniosła o oddalenie skargi w całości. Spółka wyjaśniła, że w dniu 28 lipca 2020 r. udzieliła Fundacji odpowiedzi na ww. wniosek o udostępnienie informacji publicznej, a dodatkowo 25 sierpnia 2020 r. wydała decyzję odmawiająca udostępnienia informacji żądanych w punktach 3-5 wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona.
Złożona w tej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Jak wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta – w myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. – obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego artykułu. W świetle zaś art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a.:
- 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).
Jakkolwiek przepisy p.p.s.a. nie określają, na czym polega stan bezczynności, to w orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie zgodnie przyjmuje się, że ze stanem tym mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109 wraz z powołanym orzecznictwem).
W przypadku udzielenia informacji publicznej bezczynność może wystąpić wówczas, gdy informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacją publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. oraz żądanie jej udzielenia skierowane jest do podmiotu zobowiązanego w myśl przepisów tej ustawy.
W niniejszej sprawie nie było kwestionowane, że podmiot, do którego wpłynął wspomniany wniosek o udostępnienie informacji publicznej – L. [...] Spółka z o.o. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu. Spółka, co wynika z danych powszechnie dostępnych, jest osobą prawną, w której Gmina L. posiada pozycję dominującą w rozumieniu przepisów ustawy z 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2020 r. poz. 1076 ze zm.). Spółka jest więc obowiązana do udzielania informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.
Należy przy tym zwrócić uwagę, że postępowanie toczące się na skutek wniosku o udostępnienie informacji publicznej ma charakter odformalizowany, a jego celem jest sprawne udzielenie wnioskowanej informacji bądź podjęcie innego rozstrzygnięcia uzasadnionego okolicznościami sprawy. Wniosek taki powinien być zatem załatwiony zasadniczo poprzez udzielenie informacji, poinformowanie o braku możliwości jej udostępnienia albo wydanie decyzji odmownej lub decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Zaznaczenia przy tym wymaga, że załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie musi oznaczać przekazania żądanych informacji lub dokumentów. Zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej jest bowiem jedynie podmiot będący w posiadaniu takich informacji. Jeśli takich informacji lub dokumentów organ nie posiada, wówczas powinien odpowiedzieć na wniosek, wskazując powody braku możliwości udzielenia żądanych informacji czy dokumentów. Podobnie organ powinien postąpić, gdy stwierdzi, że wnioskowana informacja nie ma charakteru informacji publicznej.
Oznacza to, że obowiązkiem Spółki było, bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od wpływu wniosku do siedziby Spółki:
- - udostępnienie żądanej informacji (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) bądź
- - wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) bądź
- - udzielenie informacji, w przypadkach o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie (nie dłuższym jednak niż 2 miesiące), w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie bądź
- - poinformowanie pisemne strony skarżącej, że wnioskowana informacja nie może być udostępniona, gdyż nie ma charakteru informacji publicznej.
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw, by stwierdzić bezczynność Spółki.
Wyjaśnić należy w pierwszej kolejności, że użyte w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. sformułowanie "bez zbędnej zwłoki" nie jest tożsame z pojęciem "bezzwłocznie" użytym w art. 10 ust. 2 u.d.i.p. Oznacza to, że nie każda sprawa winna być załatwiona natychmiast, ale jedynie w taki sposób, by w jej rozpatrzeniu nie wystąpiła nieuzasadniona zwłoka. Przemawia za tym także wykładnia celowościowa art. 10 ust. 2 u.d.i.p. W konsekwencji organ ma obowiązek udostępnić bezzwłocznie jedynie informację, którą już posiada w chwili złożenia wniosku. We wszystkich pozostałych przypadkach zastosowanie ma zasada, zgodnie z którą ewentualna zwłoka w udostępnieniu informacji publicznej musi mieć charakter niezbędny, uzasadniony (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Komentarz do art. 13, [w:] I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III, Warszawa 2016, SIP Lex).
W rozpoznawanej sprawie wystąpiła zarówno podstawa uzasadniająca częściowo niezwłoczne udostępnienie żądanej informacji (pkt 1 wniosku) oraz poinformowanie o braku możliwości jej udostępnienia, z uwagi na to, że wnioskowana informacja nie ma charakteru informacji publicznej (pkt 2 wniosku), jak i – w pozostałej części wniosku (pkt 3, 4 i 5) – uzasadniająca poinformowanie wnioskodawcy o przedłużeniu terminu załatwienia wniosku i następnie – w terminie nie dłuższym niż 2 miesiące od wpływu wniosku do siedziby Spółki – wydanie decyzji o odmowie udostępnienia żądanych informacji.
We wniosku z 15 lipca 2020 r. K. J., działając w imieniu Fundacji jako jej pracownik, zwrócił się do Spółki o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:
"1. Treści umowy leasingu samochodu [...].
- 2. Kto użytkował ww. pojazd i w jakich celach w okresie od dnia zakupu do dnia rozpatrzenia wniosku? Czy została sporządzona umowa dot. użytkowania tego samochodu? Jeśli tak, wnoszę o udostępnienie jej treści.
- 3. Ile wyniosły koszty zakupu paliwa dla w/w samochodu w roku 2018, 2019 i 2020 (każdy rok oddzielnie)?
- 4. Czy spółka kupiła w 2018, 2019 lub 2020 roku smartfony, ipady lub inne telefony komórkowe? Jeśli tak, wnoszę o udostępnienie treści dokumentów księgowych potwierdzających zakup oraz o informację kto z nich korzysta i w jakim celu?
- 5. Czy spółka sprzedała w 2018, 2019 lub 2020 roku smartfony, ipady lub inne telefony komórkowe? Jeśli tak, proszę o wskazanie komu i za jaką cenę (oddzielnie dla każdego urządzenia)".
W dniu 28 lipca 2020 r., a więc przed upływem terminu 14-dniowego, o jakim mowa w art. 13 u.d.i.p., Spółka udzieliła odpowiedzi wnioskodawcy na dwa pierwsze pytania - przekazując kopię umowy leasingu, zgodnie z pkt. 1 wniosku oraz informując wnioskodawcę, że brak jest podstaw do udostępnienia informacji żądanej w pkt. 2 wniosku, gdyż nie stanowi ona informacji publicznej.
Nie budzi przy tym wątpliwości Sądu prawidłowość stanowiska Spółki odmawiającego waloru informacji publicznej informacjom, których udostępnienia żądano w pkt. 2 wniosku. Słusznie bowiem podkreślono w piśmie z 28 lipca 2020 r., że kwestia kto korzysta z samochodu służbowego, jako niedotycząca działalności spółki, nie jest informacją publiczną. Przedmiotem informacji publicznej w przypadku organów władzy publicznej i osób pełniących funkcje publiczne jest ich działalność. Bezsprzecznie zaś prawo uzyskiwania informacji w odniesieniu do innych podmiotów wymienionych w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym Spółki, dotyczy ich działalności wyłącznie w takim zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Samochód stanowiący własność leasingodawcy, z którego korzysta Spółka, nie stanowi mienia komunalnego. Dlatego też kwestie dotyczące tego, kto z niego korzysta, a w zasadzie kto konkretnie – z podaniem imienia i nazwiska – użytkuje ten samochód, nie spełnia powyższego kryterium uznania określonej informacji za informację publiczną, podlegającą udostępnieniu na zasadach wskazanych w przepisach u.d.i.p.
Odnosząc się zaś do trzech kolejnych pytań wniosku, Spółka poinformowała wnioskodawcę, że nie prowadzi odrębnych, szczegółowych rejestrów, zawierających wskazane w żądaniu dane, a zatem żądane informacje stanowią informacje przetworzone, co znaczy, że do ich udostępnienia konieczne jest wykazanie przez stronę szczególnie istotnego interesu publicznego.
W tym miejscu należy podkreślić, że choć przepisy u.d.i.p. nie zawierają definicji legalnej informacji publicznej przetworzonej, o jakiej mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., to przyjmuje się jednolicie w doktrynie i w orzecznictwie sądów administracyjnych, że informacja taka stanowi jakościowo nową informację, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci (mimo że jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego), której wytworzenie wymaga podjęcia przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej określonego działania intelektualnego w odniesieniu do odpowiedniego zbioru znajdujących się w jego posiadaniu informacji i nadania skutkom tego działania cech informacji publicznej. Właśnie dlatego przetworzeniem informacji jest zebranie lub zsumowanie, często na podstawie różnych kryteriów, pojedynczych wiadomości, znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, które to przetworzenie jest równoznaczne z koniecznością odpowiedniego zestawienia informacji, samodzielnego ich zredagowania związanego z koniecznością przeprowadzenia przez zobowiązany podmiot czynności analitycznych, których końcowym efektem jest dokument pozwalający na dokonanie przez jednostkę samodzielnej interpretacji i oceny.
Inaczej mówiąc, gdy udostępnienie informacji publicznej wymaga wytworzenia jakościowo nowej informacji, dotychczas nieistniejącej w przyjętej ostatecznie treści i postaci, to pomimo tego, że jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego i stanowi ona sumę informacji prostych, to jednak sposób i charakter jej wytworzenia, w następstwie selekcji, analizy i zestawienia dokumentów potrzebnych do jej udzielenia, co nie stanowi zwykłych czynności organu, nakazuje uznać, iż żądana informacja publiczna stanowi informację przetworzoną (zob. przykładowo: M. Bernaczyk, M. Jabłoński, K. Wygoda, Biuletyn informacji publicznej. Informatyzacja administracji, Wrocław 2005, s. 87; I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Komentarz do art. 3, [w:] I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, jw.; wyroki NSA z 18 maja 2020 r., I OSK 4369/18 oraz z 25 września 2020 r., I OSK 574/20).
Mając na uwadze powołane stanowisko doktryny i orzecznictwa, zasadnie Spółka uznała, że informacje żądane przez wnioskodawcę w pkt 3-5 wniosku, które nie są odzwierciedlone w prowadzonych przez Spółkę odrębnych, szczegółowych rejestrach, zawierających wskazane w tym zakresie precyzyjnie dane (w rozbiciu na lata, ze wskazaniem poszczególnych składników mienia Spółki oraz osób z nich korzystających), potwierdzone prowadzoną przez okres kilku lat dokumentacją, mają charakter informacji publicznej przetworzonej i z tego względu podlegają udostępnieniu na zasadach określonych w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., to jest wówczas, gdy wnioskodawca wykaże, że uzyskanie tych informacji jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Pismem z 4 sierpnia 2020 r. wnioskodawca wskazał, że żądane informacje nie są informacją przetworzoną, wobec czego nie musi wykazać szczególnie istotnego interesu publicznego przemawiającego za ich udostępnieniem. Jednocześnie jednak podniósł, że wytworzenie informacji o tym, ile wyniosły koszty paliwa do samochodu [...] przyczyni się do racjonalnego zarządzania użytkowaniem samochodu w przyszłości. W związku z dużą stratą finansową za rok 2019 wszelkie działania przyczyniające się do optymalizacji kosztów, mogą wpłynąć na poprawę kondycji finansowej spółki.
Również dokumenty księgowe dotyczące zakupu smartfonów, ipadów i telefonów komórkowych oraz informacje o ich sprzedaży przyczynią się do prawidłowego wypełniania ewidencji środków trwałych oraz do poprawnego sporządzenia sprawozdania finansowego spółki. Poprawnie wypełniona ewidencja środków trwałych jest niezbędna do zaliczenia odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodu. Oprócz tego, do obowiązków spółki należy również prowadzenie spisu wartości niematerialnych i prawnych oraz wyposażenia. Brak wiedzy o tym, kiedy, za ile i jaki sprzęt zakupiono a następnie kiedy, komu i za ile sprzedano, uniemożliwia spółce wywiązywanie się z obowiązków księgowych i podatkowych. Dlatego niezwłocznie należy zebrać te informacje i uzupełnić ewidencję środków trwałych oraz zweryfikować i poprawić odpisy amortyzacyjne.
Ponadto wytworzenie przedmiotowych informacji może być przydatne w razie kontroli zewnętrznych prowadzonych w spółce. Niemal pewne jest, że zakup i koszty użytkowania samochodu [...] wkrótce staną się przedmiotem zainteresowania rady miasta L. i jej organu kontrolnego. Zebranie tych informacji – zdaniem wnioskodawcy – przyczyni się do pokazania mieszkańcom L., że spółka jest zarządzana w sposób przejrzysty, co może przełożyć się na wzrost zaufania społecznego do organu.
W dniu 18 sierpnia 2020 r. Spółka poinformowała wnioskodawcę, że podtrzymuje swoje stanowisko, że pytania nr 3-5 wniosku dotyczą informacji przetworzonej. W związku z tym, że wnioskodawca nie uzupełnił ani nie przedstawił nowej argumentacji uzasadniającej szczególnie ważny interes publiczny do uzyskania informacji, a zamiast tego w piśmie z 24 sierpnia 2020 r. wezwał "ostatecznie" do wydania decyzji administracyjnej, Spółka decyzją z [...] sierpnia 2020 r. odmówiła udostępnienia stronie żądanych w tym zakresie informacji. Decyzja ta została doręczona wnioskodawcy w dniu 31 sierpnia 2020 r.
W tych okolicznościach nie ulega wątpliwości Sądu, że Spółka dochowała obowiązku określonego w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., który stanowi, że jeśli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.
Poza sporem jest, że Spółka w pismach z 28 lipca 2020 r. i 18 sierpnia 2020 r. poinformowała wnioskodawcę, że wniosek z 15 lipca 2020 r. nie zostanie rozpoznany w całości w 14-dniowym terminie od dnia złożenia tego wniosku, zaś termin ostateczny załatwienia wniosku w tej części jest uzależniony od tego, kiedy wnioskodawca wykaże, że istnieje wykazać szczególnie istotny interes publiczny przemawiający za udostępnieniem informacji żądanych w pkt 3-5 wniosku.
Przyznać należy, że w pismach tych Spółka nie wskazała wyraźnie końcowej daty dziennej terminu, w jakim zostanie załatwiony wniosek. Niemniej jednak oczywiste jest, że termin ten był z jednej strony uzależniony od daty wykazania przez wnioskodawcę istnienia przesłanki, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a z drugiej termin ten nie mógł być dłuższy niż maksymalny dopuszczalny termin rozpoznania wniosku strony, wynoszący – zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. – dwa miesiące od dnia złożenia wniosku.
W konsekwencji o bezczynności w niniejszej sprawie możnaby mówić jedynie w przypadku, gdyby w tym maksymalnym ustawowym terminie Spółka nie wydała decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, żądanych zgodnie z pkt 3-5 wniosku. Taka sytuacja bezsprzecznie nie miała miejsca w sprawie, skoro [...] sierpnia 2020 r. Spółka wydała decyzję odmawiającą udostępnienia stronie skarżącej informacji żądanych w tym zakresie.
Całkowicie nieracjonalne byłoby uznanie, jak twierdzi profesjonalny pełnomocnik strony skarżącej w piśmie procesowym z 8 listopada 2020 r., że sam brak wyraźnego sformułowania w przywołanych wyżej pismach Spółki daty końcowej załatwienia wniosku z 15 lipca 2020 r. świadczyć ma o bezczynności Spółki. W treści tych pism poinformowano bowiem jednoznacznie wnioskodawcę, że udostępnienie żądanej informacji możliwe będzie dopiero po prawidłowym wykazaniu istnienia przesłanki istotnego interesu publicznego, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (zob. pismo z 28 lipca 2020 r.), a wyjaśnienia wnioskodawcy złożone w piśmie z 4 sierpnia 2020 r. są niewystarczające dla stwierdzenia, że zachodzi powyższa przesłanka udostępnienia informacji (zob. pismo z [...] sierpnia 2020 r.).
Tym samym z powyższych pism Spółki wynikało wyraźnie, że rozpoznanie sprawy w części odnoszącej się do informacji żądanych w pkt 3-5 wniosku zostało przedłużone do czasu wykazania przez wnioskodawcę szczególnie istotnego interesu publicznego, nie dłużej jednak – co oczywiste – niż do dnia, w którym upływał termin dwóch miesięcy od daty złożenia wniosku.
Wobec zaś skierowania przez stronę skarżącą w piśmie z 19 sierpnia 2020 r. stanowczego żądania wydania decyzji odmownej, co należało traktować jako jednoznaczny wyraz woli wnioskodawcy, że ponad to, co wskazał dotychczas, nie zamierza wykazywać istnienia przesłanki udostępnienia informacji publicznej przetworzonej, Spółka w dniu [...] sierpnia 2020 r. wydała decyzję odmawiającą udostępnienia opisanej informacji.
Na wynik sprawy nie mają przy tym wpływu zarzuty strony skarżącej dotyczące "antydatowania" opisanej wyżej decyzji Spółki. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że za datę wydania decyzji administracyjnej, a tym samym załatwienie sprawy należy uznać dzień, w którym ten akt zaopatrzony został we wszystkie niezbędne elementy tej formy działania administracji publicznej, określone w art. 107 § 1 k.p.a., w tym został podpisany przez osobę upoważnioną i opatrzony datą wydania. Przyjęcie, że w pojęciu wydania decyzji mieści się jej doręczenie bądź – jak w istocie wynika z twierdzeń skarżącej – nadanie u operatora pocztowego bądź przesłanie pocztą elektroniczną, naruszałoby zasadę pewności prawa (zob. szerzej wyrok NSA z 10 kwietnia 2008 r., II OSK 382/07 wraz z powołanym orzecznictwem). W rozpoznawanej sprawie brak jest przekonujących podstaw, by twierdzić, że decyzja Spółki została wydana w innej (późniejszej) dacie aniżeli wynika to z jej treści.
W szczególności, wbrew zarzutom strony skarżącej, do przeciwnego wniosku nie może prowadzić zawarte w piśmie Spółki z 25 sierpnia 2020 r. stwierdzenie, iż Spółka "informuje, że wyda decyzję dotyczącą złożonego wniosku w ustawowym terminie". Choć bowiem istotnie pismo to zostało przesłane pocztą elektroniczną o godz. 15:17, to nie można – w sposób racjonalny – wykluczyć z całą pewnością możliwości, że opisana decyzja została wydana jeszcze tego samego dnia, ale w godzinach późniejszych.
Mając na uwadze pozostałe zarzuty skargi, podkreślenia wymaga, że Sąd rozpoznając skargę na bezczynność nie ocenia merytorycznie treści rozstrzygnięć wydanych przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej. Sąd nie mógł zatem badać zgodności z prawem stanowiska Spółki wynikającego z decyzji z [...] sierpnia 2020 r., którą odmówiono wnioskodawcy udzielenia udostępnienia informacji publicznej żądanej w punktach od 3 do 5 przedmiotowego wniosku, wobec niewykazania przesłanki udzielenia tej informacji, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Dlatego też Sąd rozpoznając skargę na bezczynność w niniejszej sprawie uprawniony był tylko do oceny, czy istotnie Spółka nie podejmowała przepisanych prawem obligatoryjnych czynności, co czyniłoby ewentualnie zasadnymi zarzuty skargi na bezczynność. Taka sytuacja nie miała jednak w rozpoznawanej sprawie miejsca, gdyż, jak wskazano wyżej, Spółka podjęła wszelkie niezbędne czynności w celu załatwienia wniosku podmiotu działającego w imieniu strony skarżącej, zgodnie z zasadami określonymi w przepisach u.d.i.p.
W tych okolicznościach sprawy, wbrew zarzutom podniesionym w skardze, stwierdzić należy, że Spółka nie pozostawała w bezczynności w zakresie załatwienia wniosku strony skarżącej z 15 lipca 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej.
Zauważyć przy tym należy, że choć Spółka w rozpoznawanej sprawie występuje w roli "organu" w rozumieniu art. 25 § 3 p.p.s.a., to oczywiste jest, iż nie jest ona organem administracji publicznej w znaczeniu ustrojowym, dysponującym fachowym aparatem przygotowanym do opracowywania i udostępniania informacji publicznej, lecz stanowi inny podmiot, którego ani główną, ani zasadniczą funkcją nie jest działanie w charakterze organu administracji bądź udostępnianie informacji. Oceniając prawidłowość działania takiego specyficznego podmiotu w sprawie z zakresu informacji publicznej, nie można – zdaniem Sądu – abstrahować od wskazanych wyżej względów ustrojowych.
Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd, działając w oparciu o art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.