Uzasadnienie
Z. W. w dniu 9 stycznia 2013 r. (data wpływu do organu) wniósł skargę na bezczynność Wójta Gminy N. w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia 4 lipca 2011 r. dotyczącego specjalistycznych usług opiekuńczych. Strona skarżąca na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy symbol PPF wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (postanowienie NSA z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt I OZ 918/09 – Lex nr 573308). Stosownie do unormowania art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. sąd odrzuci skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. W dniu 6 grudnia 2012 r. (data wpływu do organu) Z. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wójta Gminy N. w zakresie nierozpoznania wniosku z dnia 4 lipca 2011 r. dotyczącego specjalistycznych usług opiekuńczych, która to sprawa toczy się pod sygnaturą akt II SAB/Lu 7/13.
W świetle cytowanego powyżej art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. okoliczność ta kwalifikuje skargę do odrzucenia, gdyż sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest już w toku. Tym samym do oceny wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy zastosowanie będzie miał art. 247 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 6 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OZ 413/06 – Lex nr 299475 czy postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2010 r., sygn. akt I OZ 481/10 – Lex nr 621860).
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 247 p.p.s.a. należało orzec jak na wstępie.