Uzasadnienie
K. K. w dniu 8 stycznia 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w L. w sprawie rozpoznania jego wniosku z dnia 17 listopada 201 4r. o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej treści lub skanu w formacie PDF obu opinii wydanych przez Policję dla organizacji ruchu na ul. Na. i ulicach bocznych w L. (jedna nie dopuszczała ruchu rowerowego pod prąd druga dopuszcza taki ruch pod prąd warunkowo). Wskazał, że nie udzielenie ww. informacji stanowi naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 4 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W odpowiedzi na powyższą skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że w dniu 13 stycznia 2015 r. z poczty organu została nadane pismo stanowiące odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji. W związku z tym zdaniem organu nie pozostawał w bezczynności i zaszła bezprzedmiotowość postępowania. W powyższego pisma Komendant bowiem wynikało, że Wydział Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w L. poinformował K. K., iż zgodnie z przyjętymi procedurami projekty zarówno, stałej jak i czasowej organizacji ruchu ulic zlokalizowanych na terenie miasta L. opiniowane są przez upoważnionego przedstawiciela Komendanta Miejskiego Policji w L. podczas posiedzeń Zespołu ds. organizacji Ruchu, w skład którego wchodzą również przedstawiciele pozostałych instytucji i jednostek opiniujących projekty organizacji ruchu. Posiedzenia w/w Zespołu organizowane są w siedzibie Zarządu Dróg i Mostów w L., który jest jednostką odpowiedzialna za zarządzanie drogami na terenie miasta L. Dokumentacja ta wraz z opiniowanym projektem jest przechowywana w Zarządzie Dróg i Mostów w L., natomiast tutejszy Wydział gromadzi jedynie podstawowe dane (do celów statystycznych) zawarte w rejestrze wydawanych opinii (m.in. datę wydania opinii, przedmiot projektu, lokalizację projektu, oraz wynik wydanej opinii - pozytywna/negatywna lub inne dodatkowe informacje dotyczące punków zatwierdzenia projektu lub konieczności jego poprawienia, czy też uzupełnienia przez wydaniem opinii.
W związku z powyższym zwrócił uwagę organ – że wnioskodawca chcąc zapoznać się z treścią wydanych opinii powinien zwrócić się z odpowiednim wnioskiem do Zarządu Dróg i Mostów w L. gdzie są one przechowywane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania. Sąd Administracyjny sprawuje jedynie stosowne do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz.1647) w związku z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg między innymi na decyzje administracyjne /pkt.1/ oraz bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a /pkt.8/.
Powyższa regulacja oznacza, że w sytuacji gdy przedmiotem skargi jest bezczynność organu administracji publicznej, a Sąd uzna skargę za uzasadnioną, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Podkreślić należy, że celem skargi na bezczynność organu jest doprowadzenie do wydania aktu względnie dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Istotne jest przy tym, że w sprawach skarg na bezczynność organów administracji, sąd orzeka biorąc pod uwagę stan rzeczy istniejący w chwili wydawania orzeczenia.
Zgodnie z wypracowaną przez doktrynę definicją stanu bezczynności, stan ten zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, innego aktu lub też nie podjął innej stosownej czynności (vide: T. Woś "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Prawnicze LexisNexis, W-wa 2005, s. 86).
Z akt niniejszej sprawy niewątpliwie wynika, że skarżąca strona wnioskiem z dnia 17 listopada 2014r. zwróciła się do Komendanta Miejskiego Policji w L. o udzielenie informacji poprzez przesłanie określonych w tymże wniosku dokumentów, tj. opinii wydanych przez Policję dla organizacji ruchu na ul. N. i ulicach bocznych w L. Powyższe żądanie strony skarżącej wskazuje, że załatwienie przedmiotowego wniosku winno było nastąpić na zasadach i w trybie określonym w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782), dalej powoływanej jako "ustawa".
Zważyć należy, że stosownie do przepisów tej ustawy, realizacja prawa do informacji publicznej w przewidzianych ustawą formach (art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1-3) jest uzależniona od jednoczesnego, kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek. Po pierwsze, przedmiotem żądania informacji musi być informacja publiczna w rozumieniu art. 1 oraz art. 3 ust.
2. Po drugie, adresatem żądania udostępnienia informacji publicznej, na zasadach tej ustawy, zgodnie z art. 4 ust. 1, mają być "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne", ponadto (ust.
2) związki zawodowe i inne organizacje oraz partie polityczne, a po trzecie, zgodnie z art. 4 ust. 3 tejże ustawy, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji.
Istotne jest przy tym, że w orzecznictwie przyjęte zostało, iż prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Oznacza to, że wniosek zainteresowanego rodzi po stronie dysponenta informacji obowiązek jej udostępnienia jedynie w sytuacji, gdy owa informacja publiczna znajduje się w jego posiadaniu. Natomiast, gdy organ nie posiada żądanej informacji, nie można zobowiązać go do jej udzielenia.
W sytuacji, gdy organ nie dysponuje żądanymi informacjami, nie wydaje decyzji, ponieważ nie ma do tego podstaw prawnych, lecz zobowiązany jest do wyjaśnienia (poinformowania) wnioskodawcy, iż z uwagi na ich brak nie ma fizycznej możliwości ich udostępnienia (por. wyroki: WSA w Warszawie z dnia 11 marca 2010r., sygn. akt II SAB/Wa 11/10, WSA w Szczecinie z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. akt II SAB/Sz 11/08 – publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl; WSA w Białymstoku z dnia 15 marca 2007 r., sygn. akt II SAB/Bk 69/06, LEX 467326).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że skoro organ w odpowiedzi na wniosek strony skarżącej z dnia 17 listopada 2014r., wystosował do niej pismo z dnia [...]., Nr [...], w którym jednoznacznie oświadczył, iż nie posiada żądanych dokumentów, ponieważ są one przechowywane w Zarządzie Dróg i Mostów w L., to nie można postawić temuż organowi zarzutu bezczynności.
Jak to już wyżej Sąd podkreślił, w myśl przepisów omawianej ustawy, realizacja prawa do informacji publicznej w przewidzianych ustawą formach (art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1-3) jest uzależnione od jednoczesnego, kumulatywnego spełnienia opisanych wyżej trzech przesłanek. W okolicznościach niniejszej sprawy nie jest spełniona trzecia z w/w przesłanek, zgodnie, z którą obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji (art. 4 ust. 3 ustawy).
Wskazać przy tym należy, że utrwalony jest pogląd, iż wnioskiem o udzielenie informacji może być objęte żądanie o określony stan istniejący na dzień udzielenia odpowiedzi. Wniosek taki nie może natomiast zmierzać do inicjowania działań. Informacja ma zaś charakter informacji publicznej, jeśli jest to informacja istniejąca i będąca w posiadaniu organu.
W okolicznościach rozpatrywanej sprawy, Sąd podziela stanowisko organu, iż skoro żądana informacja przez skarżącego, nie była w posiadaniu organu, tak w dniu złożenia wniosku, jak i na dzień rozpatrywania przez Sąd niniejszej skargi K. K., to tym samym brak było podstaw do przyjęcia stwierdzenia, iż Komendant Miejski Policji w L. pozostaje w bezczynności.
W ocenie Sądu brak jest także podstaw do podważania wiarygodności stanowiska organu, jak i nie jest możliwe weryfikowanie w ramach postępowania sądowego, którego przedmiotem jest bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej, twierdzenia organu o braku żądanej informacji. Uprawnień takich, jak i narzędzi ich realizacji nie przewidują przepisy omawianej ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak i przepisy ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.