Uzasadnienie
P.W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność Wojewody podnosząc, że organ ten nie rozpoznał jego sprawy w przedmiocie rekompensaty za mienie pozostawione poza granicami Państwa.
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) skargę do sądu administracyjnego jest dopuszczalna po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem administracji.
W sprawie skargi na bezczynność organu - zgodnie z art.37 § 1 kpa- takim środkiem zaskarżenia jest zażalenie, które powinno być wniesione do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
Skarżący został wezwany do nadesłania kopii zażalenia na bezczynność Wojewody o ile było kierowane do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
W wykonaniu wezwania skarżący przedłożył jedynie dwa pisma: wniosek z dnia 15 października 2006r. skierowany do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie o wymierzenie organowi grzywny oraz skargę do tegoż Sądu z dnia 23 stycznia 2006r. na bezczynność Wojewody; skarżący nie przedstawił jednak kopii zażalenia do organu nadrzędnego, poprzedzającego wniesienie skargi na bezczynność Wojewody do Sądu.
Z powyższych względów, Sąd stwierdzając, że skarżący nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 37 § 1 kpa w zw. z art. 52 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1pkt. 6 powołanej ustawy.