Uzasadnienie
Z. K. wniósł w dniu [...] r. (data wpływu) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Starosty [...] w T. L. w przedmiocie wniosku z dnia [...] r. o udostępnienie informacji publicznej i zarzucając organowi naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2001 Nr 112 poz. 1198), dalej jako "u.d.i.p." żądając:
- 1) zobowiązania Starosty Powiatu T. L. do udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności,
- 2) stwierdzenia, że bezczynność Starosty nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa;
- 3) wymierzenia organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.,
- 4) zasądzenia od Starosty Powiatu T. L. na rzecz skarżącego kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że w dniu [...] r. wystąpił z wnioskiem do Starosty Powiatu T. L. o udostępnienie informacji dotyczących decyzji Starosty nr [...] z dnia [...] r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego na działce nr ewid.[...], ark[...] położonej w T. L., ul. [...]. We wniosku zwrócił się także o umożliwienie wglądu w akta sprawy, w tym w projekt budowlany, na podstawie którego wydano pozwolenie na budowę. We wniosku skarżący uzasadnił powody, dla których chce uzyskać informacje, wyjaśniając, że jest pełnomocnikiem strony (jego mamy - obecnie przed WSA w Lublinie, a wcześniej przed SKO w Z.) w postępowaniu nr [...], toczącym się przed Burmistrzem Miasta T. L. z wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego ze zmianą przeznaczenia na budynek wielorodzinny na działce nr [...] ark. [...] położonej w T. L. przy ul. [...], a więc w odległości ok. 80 m od budynku wielorodzinnego przy ul. [...].
Wyjaśnił, że obie nieruchomości znajdują się w tej samej strefie planistycznej w rozumieniu Studium Uwarunkowań i Przestrzennego Zagospodarowania. Wskazał, że pomimo tych samych podstaw prawnych (obowiązujących aktów prawa, na podstawie których wydaje się decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu), jak i identycznego stanu faktycznego w przypadku obu nieruchomości (obie zabudowane są budynkami jednorodzinnymi i brak zabudowy wielorodzinnej w bliższym i dalszym otoczeniu w momencie wnioskowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy) - w jednej sprawie organ wydał taką decyzję, zaś w drugiej odmówił jej wydania.
W konsekwencji na podstawie warunków zabudowy Starosta wydał w [...] r. decyzję o pozwoleniu na budowę nr [...], której obecnie skarżący się domaga w trybie u.d.i.p. Skarżący przypuszcza, że parametry wybudowanego na podstawie tej decyzji budynku wielorodzinnego, jak i parametry zagospodarowania działki odbiegają od parametrów określonych w decyzji o warunkach zabudowy, dlatego chciał zapoznać się z dokumentacją, która - jego zdaniem – zgodnie z art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 1994 Nr 89 poz. 414), powinna być przechowywana w archiwum Starostwa.
Ponieważ do dnia [...] r., tj. w terminie zakreślonym w art. 13 u.d.i.p. nie otrzymał odpowiedzi, zatelefonował do Dyrektora Wydziału Architektury i Budownictwa w Starostwie, który zapewnił go, że [...] r. może się stawić w Starostwie, aby przejrzeć żądane dokumenty oraz że otrzyma ponadto pisemną odpowiedź na wniosek.
W wyznaczonym dniu tj. [...] r. skarżący stawił się w siedzibie organu, gdzie został skierowany do pracownika, który miał okazać mu dokumenty, które jednak – jak oświadczył - nie zostały mu okazane. Skarżący czuje się tym pokrzywdzony ze względu na znaczną odległość, jaką musiał przebyć i koszty, jakie w związku z tym poniósł. Zarzucił, że wskazany pracownik zakwestionował celowość i zasadność przeglądania dokumentów przez skarżącego, uznając że nie jest on stroną w sprawie. Gdy poprosił o formalną (pisemną) decyzję odmowną pracownik zapewnił, że ma wolę okazania dokumentów, ale faktycznie tego nie zrobił.
Następnie stwierdził, że dokumenty zawierają dane chronione przepisami RODO. Skarżący odpowiedział, że przedmiotowe decyzje były wydawane podmiotom gospodarczym, tj. osobie prawnej (warunki zabudowy) i spółce cywilnej osób wykonujących działalność gospodarczą (pozwolenie na budowę), a poza tym nazwy (firmy) tych podmiotów są skarżącemu znane z tablicy informacyjnej na placu budowy oraz ze strony internetowej adresata decyzji o pozwoleniu na budowę. Jako kolejną przeszkodę w okazaniu dokumentów pracownik wskazał to, że projekt budowlany zawiera rzuty poziome budynku, a więc rozkład mieszkań i pomieszczeń na poszczególnych kondygnacjach, a ich ujawnienie może naruszać prywatność właścicieli lokali.
Skarżący odpowiedział, że ta część projektu go nie interesuje i nie jest mu potrzebna. Wyjaśnił też, że z całego projektu budowlanego interesują go jedynie przekroje pionowe budynku i plan zagospodarowania działki. Skarżący zarzucił ponadto, że pracownik nie stworzył mu także warunków do przejrzenia dokumentów, choć obok było puste biurko, nie pozwolił mu usiąść, sporządzić odpisy etc. Widząc złą wolę pracownika skarżący opuścił urząd nie uzyskawszy nic z tego, po co przyjechał. Świadkiem tej rozmowy był Dyrektor Wydziału K. P..
W dniu [...] r. skarżący otrzymał pismo ze Starostwa z odpowiedziami na pytania, opatrzone datą [...] r., a więc datą jego wizyty w urzędzie, sugerujące, że w tym dniu udostępniono mu dokumenty oraz projekt budowlany, a następnie z czynności tej sporządzono protokół. Obecnie skarżący oświadcza, że jest to nieprawda, gdyż nie okazano mu dokumentów w sposób, który pozwoliłby na zapoznanie się z nimi (tj. wzięcie do ręki i przeczytanie), w ogóle nie okazano mu projektu budowlanego, nic mu nie wiadomo na temat protokołu z tej czynności, gdyż nigdy takiego protokołu nie podpisał. Gdyby organ miał wolę okazania mu przedmiotowych dokumentów, to mógłby przesłać mu zanonimizowane kopie wraz z pismem z dnia [...] r.
Reasumując, pomimo upływu określonego w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. terminu zobowiązującego organ do udostępnienia informacji publicznej w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, Starosta nie udzielił skarżącemu wnioskowanej informacji. Skarżący nie mógł też zapoznać się z decyzją o pozwoleniu na budowę i częścią projektu budowlanego w terminie późniejszym pomimo, że organ wskazał termin wglądu w akta ([...] r.),a skarżący przebył w tym celu w sumie 600 km. Pismo organu z dnia [...] r. jest jedynie "wymówką", zawiera bowiem sygnatury decyzji, ale skarżący nadal nie może poznać merytorycznej treści tych decyzji i projektu budowlanego.
Ponadto pismo organu - w przekonaniu skarżącego - stwierdza nieprawdę o udostępnieniu akt. Organ jedynie pozoruje działania w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego, zaś faktycznie nie udostępnia skarżącemu informacji i nie wydaje decyzji odmownej. Stanowi to rażące naruszenie przepisów u.d.i.p. i oznacza bezczynność.
W odpowiedzi na skargę Starosta [...] wniósł o jej oddalenie, składając wniosek o dopuszczenie wskazanych poniżej dowodów.
Organ odnosząc się do zarzutu bezczynności, przedstawił następujący stan faktyczny.
Pismem z dnia [...] r. Z. K. złożył wniosek o udostępnienie do wglądu informacji publicznej na podstawie art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 10 ust. 1 u.d.i.p. dotyczącej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr ewid.[...], położonej w T. L. przy ul. [...]. Wnioskodawca określił w 5 punktach, jakich informacji oczekuje oraz zastrzegł, że termin wglądu do akt ustali drogą telefoniczną. Pytania dotyczyły głównie treści wydanej przez Burmistrza Miasta T. L. decyzji o warunkach zabudowy, na której rozstrzygnięcia Starosta nie miał wpływu, powinny być więc one skierowane do organu, który tę decyzję wydał.
We wniosku, ani podczas rozmowy telefonicznej skarżący nie sprecyzował do jakich dokumentów, oprócz projektu budowlanego i wniosku inwestora, chce mieć wgląd. Informacje dotyczące decyzji o warunkach zabudowy zostały mu jednak udzielone. W związku z tym, że skarżący oświadczył, że termin wglądu do akt uzgodni telefoniczne, organ uznał, że również wszystkie dane, jakich się domaga, zostaną mu przekazane podczas udostępnienia dokumentacji na miejscu w Starostwie Powiatowym.
W dniu [...] r. podczas rozmowy telefonicznej został ustalony termin wglądu do akt sprawy na [...]. Podczas spotkania, które miało miejsce w tym dniu w godzinach przedpołudniowych, dokumenty, do których skarżący chciał mieć wgląd, znajdowały się przed mim, na "czystym" biurku. Został on jednocześnie poinformowany, że nie mogą mu zostać pokazane rzuty poziome poszczególnych kondygnacji zawierające rozkład pomieszczeń, gdyż rysunki te zawierają dane wrażliwe, których udostępnienie może prowadzić do naruszenia prawa do prywatności właściciela. (wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 sierpnia 2018 r., sygn. akt 11 SA/Kr 930/18).
Natomiast pozostałe elementy projektu budowlanego tj. przekroje pionowe, opisy oraz rzuty przestrzeni publicznych mogły zostać mu udostępnione. Organ podkreślił, że skarżący nie był stroną w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Wprawdzie w skardze stwierdza, że dane na temat inwestora oraz rzuty kondygnacji budynku są mu dobrze znane, jednak domagał się ich udostępnienia. Kilkakrotnie pytano skarżącego, w jakim celu chce dostępu do tych danych, skoro są mu znane, jednak nie udzielił odpowiedzi. Zdaniem organu to, że jakieś dane są udostępnione publicznie przez inwestora, nie oznacza, że mogą one być swobodnie udostępniane przez inne podmioty, a zwłaszcza organ administracji samorządowej, który jest zobowiązany do ochrony danych osobowych.
W odpowiedzi na zarzut, że nie stworzono skarżącemu warunków do zapoznania się z dokumentacją i nie pozwolono mu usiąść, pomimo wolnych krzeseł i biurek, organ wyjaśnił, że skarżący kilkakrotnie był proszony przez pracownika, żeby usiadł na wolnym miejscu (w pokoju były dwa wolne biurka, które bez przeszkód mogły być wykorzystane do przejrzenia dokumentów). Po kolejnej prośbie o zajęcie miejsca, co w rezultacie skarżący uczynił, pracownik wydziału, siedząc naprzeciwko zaczął przygotowywać dokumenty w celu umożliwienia zrobienia z nich kopii (odpinanie zwrotnych potwierdzeń odbioru decyzji częściowo zasłaniających jej treść). Wówczas skarżący wstał zbulwersowany twierdząc, że coś przed nim się ukrywa i nie chciał już więcej wglądu w dokumenty. Po tym stwierdzeniu zażądał wydania mu decyzji o odmowie udzielenia informacji w drodze decyzji, po czym opuścił pokój. W tym samym dniu (tj. [...] r.), zgodnie z zapewnieniami, do skarżącego zostało wysłane pismo z odpowiedzią na wszystkie punkty, jakie znajdowały się we wniosku z dnia [...] r. o udzielenie informacji publicznej.
Organ nie mógł natomiast wydać decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej z uwagi na to, że odmowy ze strony organu nie było. Organ wyraził wolę udostępnienia żądanych we wniosku informacji do wglądu. Świadczy o tym ustalenie terminu wglądu do akt sprawy, jak również przygotowanie wszystkich dokumentów żądanych przez skarżącego. Niezrozumiałe jest postępowanie skarżącego, który składając wniosek o udostępnienie informacji publicznej poprzez wgląd w akta sprawy, po umożliwieniu mu przez organ dokonania wglądu w akta sprawy, odmawia skorzystania z tego prawa, twierdząc, że coś się przed nim ukrywa, a następnie składa skargę na bezczynność organu. Proces mający na celu udostępnienie informacji publicznej odbywał się zgodnie z obowiązującymi przepisami i ze szczerą chęcią załatwienia sprawy w sposób, jaki wskazał skarżący. Żaden z pracowników Starostwa nie odnosił się do skarżącego z pogardą albo w sposób mogący go urazić, mimo że nastawienie skarżącego do pracownika wydziału Architektury i Budownictwa było negatywne i roszczeniowe.
Przy rozpatrywaniu spraw, a zwłaszcza spraw konfliktowych, organ powinien kierować się dobrem i ochroną interesów obydwu stron, co miało miejsce również w niniejszym przypadku. Zdaniem organu bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej nie miała więc miejsca, a skarga jako bezzasadna powinna zostać oddalona w całości.
Nietrafne jest twierdzenie skarżącego, że organ pozoruje działania w przedmiocie rozpoznania jego wniosku. Starosta nie ograniczył mu dostępu do dokumentacji objętej wnioskiem, dokumentacja była i jest dla skarżącego dostępna i skarżący może się z nią zapoznać.
W przypadku uznania przez sąd, że organ dopuścił się bezczynności organ wskazał, że nie nastąpiło to z rażącym naruszeniem prawa, które ma miejsce wówczas, gdy okoliczności wskazują na złą wolę organu lub powodują dolegliwe dla strony skutki. Taka sytuacja natomiast nie wystąpiła w przedmiotowej sprawie, gdyż organ nie pozostawił wniosku skarżącego bez reakcji, ale w ustawowym terminie dał skarżącemu możliwość wglądu do żądanych dokumentów oraz na piśmie udzielił odpowiedzi dotyczącej żądanych informacji. Wniosek skarżącego wpłynął do organu w dniu [...] r., następnie w dniu [...]. został ustalony ze skarżącym termin wglądu w akta sprawy na dzień [...]. i w tym dniu skarżący miał możliwość zapoznania się z aktami sprawy oraz w tym samym dniu Skarżącemu została wysłana pisemna odpowiedź na złożony wniosek. Nawet gdyby przyjąć, że udostępnienie informacji nastąpiło po upływie ustawowego terminu, to należy wskazać, że było to jedynie 3 dniowe opóźnienie które nie było wyrazem celowego działania organu bądź jego złej woli.
Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Ponadto, rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być w oczywisty sposób pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia.
Odnosząc się do wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości organ wskazał, że jest on bezzasadny, gdyż nie zachodzą żadne przesłanki art. 149 § 2 p.p.s.a. Grzywna, o jakiej mowa w tym przepisie ma charakter przede wszystkim prewencyjny, jej celem jest oddziaływanie mobilizujące i prewencyjne na organ, ale również represyjne, bowiem grzywna ma także stanowić karę za szczególnie naganny przypadek zwłoki. Jest ona dodatkowym środkiem dyscyplinująco - represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie nagannych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, gdy oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona zamierzonego lub nieuzasadnionego racjonalnie lub prawnie unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa. Taka sytuacja nie ma - zdaniem organu – miejsca w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że sprawa został rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz.2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w takim trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Odnosząc się merytorycznie do skargi, stwierdzić należy, że nie jest ona zasadna i podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności organów administracji sprawowana przez sądy w zakresie zgodności z prawem obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.
Organ administracji pozostaje w bezczynności w przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie określonym bądź w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 35 kpa) bądź w przepisach szczególnych, m.in. w u.d.i.p. bądź w przypadku niepodjęcia innych działań wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 1999r., I SAB 60/99, OPS 2000, Nr 6, poz.87).
Stosownie zaś do art.. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:
- 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).
Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b).
Z przepisów u.d.i.p. wynika, że podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznej ma obowiązek podjąć określone w tej ustawie czynności w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. tj. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, przede wszystkim - jeśli wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną - ma obowiązek udostępnić tę informację w formie czynności materialno – technicznej w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.).
W niniejszej sprawie skarżący we wniosku z dnia [...] r. wnosił o:
- 1) udostępnienie do wglądu na miejscu w Starostwie Powiatowym, dokumentów, w tym wniosku inwestora i projektu budowlanego, na podstawie którego Starosta wydał podmiotowi działającemu pod firmą [...] s.c. decyzję nr [...] z dnia [...] r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego na działce nr ewid.[...], ark. [...], położonej w T. L. (obecny adres: ul. [...]),
- 2) wskazanie sygnatury i daty decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, na postawie której została wydana wyżej wymieniona decyzja nr [...] (w związku z art. 59 ust. 1 i 2a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 Nr 80 poz. 717)),
- 3) informację, czy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, na postawie której została wydana wyżej wymieniona decyzja nr [...] jednoznacznie i jasno wskazuje, że przedmiotowa działka może być zabudowana budynkiem wielorodzinnym,
- 4) informację, czy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, na postawie której została wydana wyżej wymieniona decyzja nr [...] zezwala inwestorowi na budowę 2 czy 3 kondygnacji naziemnych budynku,
- 5) informację, czy przed wydaniem wyżej wymienionej decyzji nr [...] z dnia [...] r. organ administracji architektoniczno- budowlanej wykonał dyspozycję art. 35 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 1994 Nr 89 poz. 414).
Jednocześnie skarżący wskazał, że termin wglądu do akt uzgodni z organem telefonicznie.
Stosownie do powyższego, w dniu [...]., skarżący odbył rozmowę telefoniczną, uzgadniając termin przeglądania dokumentów w siedzibie organu na dzień [...] r. W ustalonym dniu upoważniony przez organ pracownik spotkał się ze skarżącym w celu przedstawienia mu żądanych dokumentów, z uwzględnieniem konieczności zachowania ochrony danych osobowych (wrażliwych). Okoliczność ta wynika z protokołu z dnia [...] r. Skarżący odmówił jednak zapoznania się z dokumentami, żądając udzielenia odpowiedzi na wniosek na piśmie. Stosownie do tego żądania, organ w piśmie z tego samego dnia, tj. [...]., udzielił skarżącemu odpowiedzi na wszystkie pytania sformułowane we wniosku.
Okoliczności sprawy świadczą więc o tym, że organ nie pozostawał w bezczynności, gdyż podejmował czynności w sprawie w celu udostępnienia skarżącemu żądanych informacji.
W ocenie Sądu, skarżący w istocie nie kwestionuje bezczynności organu, lecz jego działalność - skarżący odnosi się bowiem do zachowania i sposobu udzielania mu odpowiedzi przez pracownika organu, które w jego ocenie było nacechowane złą wolą. Nie są to jednak działania podlegające ocenie w postępowaniu w przedmiocie bezczynności organu. Jak wyjaśniono, bezczynność zachodzi tyko wówczas, gdy organ (jako zorganizowany urząd, wyposażony ustawowo w ściśle określone kompetencje) nie podejmuje działań w celu realizacji obowiązków nałożonych na niego w przepisach bądź podejmuje je pozornie, co – w świetle przestawionych okoliczności i wbrew zarzutom skargi – nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Organ zapewnił skarżącemu możliwość przeglądania akt (i jak wyjaśnił w skardze nadal pozostaje w gotowości do udostępnienia akt w swojej siedzibie), jednak skarżący z prawa tego z własnej woli nie skorzystał.
Kwestia zachowania się pracowników organu czy ich postawa i nastawienie wobec strony nie ma natomiast wpływu na ocenę bezczynności tego organu. Zarzuty w tym zakresie mogą być ewentualnie przedmiotem skargi, o której mowa w art. 227 k.p.a., zgodnie z którym przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Należy przy tym podkreślić, że takiej skargi nie wnosi się do sądu administracyjnego, lecz do organów właściwych do ich rozpatrzenia (art. 228 k.p.a.). "Skarga ta wnoszona jest w związku z już podjętym działaniem organu, ewentualnie w związku z brakiem takiego działania i ma na celu zwrócenie uwagi właściwym organom na wszelkie nieprawidłowości powstałe w wyniku takiego działania lub zaniechania.
Postępowanie w sprawie tego typu skarg ma cechy samodzielnego jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego uproszczonego i kończy się czynnością materialno-techniczną, określoną w art. 238 § 1 k.p.a., informującą stronę o sposobie załatwienia skargi". (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 lutego 2019r., IV SA/Po 45/19).
Z powyższych względów Sąd oddalił skargę na bezczynność Starosty [...] na podstawie art. 151 p.p.s.a.