Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt II SAB/Lu 356/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uwzględnił skargę J. H. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę, zobowiązując ten organ do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 7 sierpnia 2003 r. w sprawie wznowienia postępowania.
We wniosku z dnia 12 grudnia 2013 r. J. H. zwrócił się do Sądu o zwolnienie go z obowiązku uiszczenia "opłaty od skargi kasacyjnej" od powyższego wyroku, a nadto o ustanowienie na jego rzecz adwokata w celu sporządzenia przedmiotowej skargi kasacyjnej. Skarżący zaznaczył, że żaden z warunków określonych w złożonym przez niego wcześniej wniosku PPF (k. 18 i 19 akt sądowych) nie uległy zmianie i zachowują swoją aktualność.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
W pierwszej kolejności, odnosząc się do wniosku skarżącego o zwolnienie go od obowiązku uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej, należy wyjaśnić, że w niniejszej sprawie Sąd postanowieniem z dnia 11 września 2011 r. przyznał J.H. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych. Zwolnienie dokonane na mocy tego postanowienia oznacza całkowite zwolnienie od obowiązku wnoszenia opłat sądowych oraz ponoszenia wydatków, a zatem obejmuje również zwolnienie od wpisu od skargi kasacyjnej. Z tego względu wniosek skarżącego w tej części jest bezprzedmiotowy, co skutkuje umorzeniem postępowania w tym zakresie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a."
Wniosek skarżącego o ustanowienie adwokata zasługuje natomiast na uwzględnienie.
Wymaga wyjaśnienia, że skarżący, domagając się uprzednio zwolnienia od kosztów sądowych, wniosek w tym przedmiocie złożył w dniu 5 sierpnia 2013 r. na urzędowym formularzu symbol PPF. We wniosku tym wskazał, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i córką, z którymi zamieszkuje w mieszkaniu o powierzchni 67 m2.. Łączny miesięczny dochód rodziny skarżącego stanowi kwota 1.996,04 złotych brutto, na którą składa się renta skarżącego w wysokości 1.091,39 zł brutto oraz renta jego żony w wysokości 904,65 zł. Córka skarżącego studiuje i nie uzyskuje własnych dochodów, zaś koszty jej studiów ponoszą rodzice.
Skarżący podniósł, że zarówno on jak i jego żona cierpią na szereg chorób wymagających stałego przyjmowania kosztownych lekarstw oraz wykonywania cyklicznych badań. Wykonywane co kilka miesięcy badania żony skarżącego kosztują od 1.500,00 złotych do 2.000,00 złotych. Dodatkowo rodzina skarżącego ponosi stałe comiesięczne wydatki, na które składają się: koszty dowozu żony skarżącego na badania – 200 złotych, koszty bieżących remontów – 100 złotych oraz koszty utrzymania mieszkania – 350 złotych. W końcowej części wniosku skarżący oświadczył, że z powodu powyższych wydatków nie posiada środków finansowych na zakup odzieży.
Mając na uwadze, że skarżący, domagając się we wniosku z dnia 12 grudnia 2013 r. ustanowienia adwokata, wskazał na pełną aktualność danych przedstawionych w powołanym wyżej formularzu PPF złożonym w dniu 5 sierpnia 2013 r., Sąd odstąpił od wezwania go do ponownego wypełnienia i nadesłania do tut. Sądu takiego formularza, lecz ocenił zasadność jego wniosku o ustanowienie adwokata na podstawie danych przedstawionych w formularzu złożonym uprzednio. Ponadto, mając na uwadze, iż skarżący korzysta już z prawa pomocy w części obejmującej zwolnienie w całości od kosztów sądowych, przez co ustanowienie na jego rzecz adwokata będzie równoznaczne z objęciem go prawem pomocy w zakresie całkowitym, Sąd ocenił zasadność przedmiotowego wniosku w kontekście spełnienia przesłanek z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Zgodnie z tym przepisem przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W orzecznictwie podkreśla się, że prawo pomocy w zakresie całkowym przyznawane powinno być jedynie osobom rzeczywiście ubogim, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11 – Lex nr 786724), bądź osobom posiadającym dochody, które nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 152/10 – Lex nr 784353).
W ocenie Sądu w sprawie niniejszej zachodzi ostatnia w wymienionych wyżej sytuacji. Skoro bowiem skarżący ze względu na wydatki związane z leczeniem i utrzymaniem domu nie posiada środków finansowych, które pozwoliłyby mu na zakup odzieży, które to wydatki uznać należy za niezbędne koszty utrzymania, przyjąć należy, iż jest on osobą, która nie jest w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowymi.
W związku z powyższym zasadnym jest uwzględnienie wniosku skarżącego o ustanowienie adwokata, a w konsekwencji objęcie go w niniejszej sprawie prawem pomocy w zakresie całkowitym. Przyznanie skarżącemu adwokata z urzędu jest zasadne również z tego względu, że na obecnym etapie postępowania brak profesjonalnej pomocy prawnej mógłby pozbawić go możliwości podejmowania czynności procesowych.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak sentencji postanowienia.