Uzasadnienie
W dniu 3 lutego 2014 r. do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynęła adresowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarga Z. S. na bezczynność Starosty [...] polegającą na niezałatwieniu wniosku z dnia 30 grudnia 2013 r. (datowanego na 24 grudnia 2013 r.) o wydanie – w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej – kserokopii Protokołu Stwierdzenia Stanu Władania z dnia [...] 1976 r. oraz wypisu z rejestru gruntów z dnia [...] 1985 r., odnoszących się do działki nr ewid. [...], położonej w P. W odpowiedzi na skargę Starosta [...] wskazał, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej nie pozostawał w bezczynności w niniejszej sprawie. Z. S., jak podkreślił Starosta, wystąpił po raz pierwszy z wnioskiem o udostępnienie mu dokumentów dotyczących działki nr ewid. [...] w P. już w dniu 22 kwietnia 2013 r. Po rozpoznaniu tego wniosku Starosta [...] decyzją z dnia 18 grudnia 2013 r., nr [...], odmówił skarżącemu udostępnienia kopii Aktu Własności Ziemi nr [...] z dnia [...] 1978 r. wydanego przez Naczelnika Gminy P. m.in. dla działki nr ewid. [...] w P. Wniosek Z. S. z dnia 30 grudnia 2013 r. (datowany na 24 grudnia 2013 r.) został więc skonsumowany wskazaną wyżej decyzją organu.
Niezależnie od tego Starosta [...] wskazał, że przedmiotowy wniosek został przekazany L. Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L. wraz z odwołaniem Z. S. od decyzji Starosty z dnia 18 grudnia 2013 r., nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4, to jest wówczas gdy organy administracyjne mają obowiązek wydania decyzji, postanowień (na które służy zażalenie, kończących postępowanie administracyjne lub rozstrzygających sprawę co do jej istoty) bądź innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Stosownie do art. 149 P.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
W rozpoznawanej sprawie jest bezspornym, że Sąd Rejonowy w [...] postanowieniem z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt [...], ustanowił Z. S. kuratorem spadku po zmarłym K. S. Pismem z dnia 22 kwietnia 2013 r. Z. S. zwrócił się do Starosty [...] o wyjaśnienie rozbieżności w dokumentach urzędowych dotyczących nieruchomości oznaczonej jako działka nr ewid. [...], położonej w P., w okolicy ulicy L. W piśmie tym skarżący zawarł również wniosek o udostępnienie mu – w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej – kserokopii aktu własności ziemi z dnia [...] 1978 r., nr [...], wydanego przez Naczelnika Gminy P. dla wskazanej wyżej nieruchomości.
Starosta [...], po rozpoznaniu wniosku zawartego w tym piśmie w zakresie dotyczącym wydania wnioskodawcy kserokopii aktu własności ziemi z dnia [...] 1978 r., nr [...], decyzją z dnia 18 grudnia 2013 r., nr [...], odmówił uwzględnienia wniosku. Sądowi jest wiadome z urzędu, że L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L. decyzją z dnia 31 marca 2014 r., nr [...], uchylił powyższą decyzję w całości i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
W dniu 2 października 2013 r. Z. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Starosty [...] polegającą na nieudostępnieniu mu informacji publicznej żądanej w opisanym piśmie z dnia 22 kwietnia 2013 r. Postępowanie w tej sprawie, wobec cofnięcia przez skarżącego wniesionej skargi, zostało umorzone prawomocnym postanowieniem Sądu z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt II SAB/Lu 614/13.
Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga Z. S. z dnia 3 lutego 2014 r. na bezczynność Starosty [...] w zakresie wniosku skarżącego złożonego do organu w dniu 30 grudnia 2013 r. (datowanego na 24 grudnia 2013 r.), w którym zwrócił się on o udostępnienie informacji publicznej w postaci kserokopii dokumentów dotyczących działki nr ewid. [...], położonej w P., to jest Protokołu Stwierdzenia Stanu Władania z dnia [...] 1976 r. oraz wypisu z rejestru gruntów z dnia [...] 1985 r.
Nie przesądzając o sposobie rozstrzygnięcia wskazanego wyżej wniosku skarżącego z dnia 30 grudnia 2013 r. (datowanego na 24 grudnia 2013 r.), należy podkreślić, że Starosta [...], do którego skierowany został ten wniosek, zobowiązany był do jego rozpatrzenia w sposób określony w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwanej dalej także "ustawą".
Obowiązkiem organu było więc albo – zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy – bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (z zastrzeżeniem art. 13 ust. 2 oraz art. 15 ust. 2 ustawy) podjęcie czynności materialno-technicznej polegającej na udostępnieniu stronie skarżącej żądanych informacji w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, albo wydanie w tym terminie, na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy, decyzji o odmowie ich udostępnienia, gdyby Starosta uznał, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, na przykład wynikające ograniczeń w dostępie do informacji publicznej, określonych w art. 5 ustawy (I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2012, s. 210-211 wraz z powołanym tam orzecznictwem).
Zauważyć trzeba, że warunkiem załatwienia wniosku skarżącego z dnia 30 grudnia 2013 r. w jeden ze sposobów opisanych powyżej jest posiadanie przez Starostę [...] dokumentów, których udostępnienia żądał skarżący. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 3 ustawy obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. W przypadku zatem, gdyby Starosta nie dysponował objętymi wnioskiem strony dokumentami, wówczas winien był w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku powiadomić o tym fakcie wnioskodawcę na piśmie, przy czym informacja taka nie wymaga formy decyzji administracyjnej, o jakiej stanowi art. 16 ust. 1 ustawy (wyroki NSA z dnia 27 września 2002 r., sygn. akt II SAB 289/02 i z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 1644/09 – niepubl., dostępne w CBOSA).
W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu, że do dnia wyrokowania przez Sąd, Starostwa [...] nie rozpoznał wniosku skarżącego z dnia 30 grudnia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej, udzielając skarżącemu żądanej informacji, odmawiając mu jej wydania bądź informując go, że nie jest w posiadaniu wskazanych dokumentów, z ewentualnym wskazaniem sposobu uzyskania przez stronę tychże dokumentów. W ocenie Sądu, załatwieniem omawianego wniosku skarżącego Z. S. nie może być przekazanie przez Starostę tego wniosku L. Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L. wraz z odwołaniem skarżącego od decyzji Starosty [...] z dnia 18 grudnia 2013 r., nr [...], odmawiającej udostępnienia mu kopii Aktu Własności Ziemi nr [...] z dnia [...] 1978 r. wydanego przez Naczelnika Gminy P. m.in. dla nieruchomości nr ewid. [...] w P.. Decyzja ta nie dotyczyła odmowy wydania kopii dokumentów wskazanych we wniosku z dnia 30 grudnia 2013 r., a ponadto nie została wydana w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, lecz na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. nr 193, poz. 1287 ze zm.).
Oznacza to, iż wbrew twierdzeniom zawartym w odpowiedzi na skargę Starosta [...] pozostaje w bezczynności w rozpoznawanej sprawie, dotyczącej udzielenia informacji publicznej.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 149 § 1 zdanie 1 P.p.s.a., zobowiązał organ administracji do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 30 grudnia 2013 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku.
Jednocześnie Sąd, w oparciu o art. 149 § 1 zdanie 2 P.p.s.a., stwierdził, że bezczynność organu administracji w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę okoliczność Sąd wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w tym fakt, iż zachowanie organu nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych na niego z mocy przepisów ustawy oraz to, że przekroczenie wskazanych wyżej terminów nie było znaczne.
Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.