Uzasadnienie
T. W. (dalej także jako: skarżąca) w dniu 23 lutego 2023 r. (data stempla pocztowego – k. 3 akt sądowych) wniosła skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie (dalej także jako: Kolegium) w przedmiocie zasiłku okresowego.
Wyrokiem z dnia 9 marca 2022 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 160/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium z dnia 31 stycznia 2022 r.
W dniu 2 września 2022 r. do Kolegium wpłynęło ponaglenie skarżącej (k. 21 akt administracyjnych).
Kolegium ponownie rozpoznając sprawę wydało decyzję w dniu 7 września 2022 r. (k. 20-16 akt administracyjnych). Decyzję doręczono skarżącej w dniu 15 września 2022 r. (k. 8 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej jako: p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 35 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, dalej jako: k.p.a.) załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.
Ustawodawca przewidział możliwość zaskarżenia bezczynności lub przewlekle prowadzonego postępowania (art. 3 § 2 pkt 8-9 p.p.s.a.). Zgodnie z Kodeksem postępowania administracyjnego bezczynność organu ma miejsce w sytuacji, gdy organ nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 k.p.a. W orzecznictwie wskazuje się, że z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por.m.in. wyrok NSA z 9 października 2018 r., I OSK 1987/18).
Natomiast przewlekłe prowadzenie postępowania ma miejsce w sytuacji, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (por. art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Judykatura wskazuje, że przewlekłość w prowadzeniu postępowania wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle zasady szybkości postępowania, mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r. (sygn. II OPS 5/19) stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynności po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu tej skargi przez sąd. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że skargę na bezczynność, wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego, należy uznać za niedopuszczalną, bowiem odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Z uzasadnienia uchwały wynika również, że kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność stan rzeczy, musi być w dacie wniesienia tej skargi aktualny nie zaś historyczny, z tego względu, że zasadniczym celem skargi na bezczynność jest usunięcie stanu bezczynności.
Następnie należy zważyć, że w uchwale z dnia 7 marca 2022 r. (sygn. II OPS 1/21) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że jeżeli przewlekle prowadzone postępowanie uległo zakończeniu przed wniesieniem skargi, to zachodzi jego niedopuszczalność z innych przyczyn (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.), skoro przestaje istnieć przedmiot kontroli sądu administracyjnego. Prowadzenie kontroli sądowoadministracyjnej staje się niedopuszczalne, ponieważ nie ma czego kontrolować.
Z akt sprawy wynika, że skargę wniesiono w dniu 23 lutego 2023 r., natomiast Kolegium wydało decyzję wcześniej tj. w dniu 7 września 2022 r., zaś jej doręczenie skarżącej nastąpiło w dniu 15 września 2022 r.
Skoro więc skarga na bezczynności i przewlekłe prowadzenie postępowania została wniesiona już po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji, w dodatku ostatecznej, to taka skarga, jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu.
Ubocznie należy zauważyć, że okoliczność złożenia ponaglenia w toku postępowania administracyjnego jest w okolicznościach sprawy irrelewantna, ponieważ podlega badaniu dopiero po ustaleniu istnienia przedmiotu skargi (por. postanowienie NSA z dnia 22 listopada 2022 r., sygn. akt III OSK 2881/21, a także postanowienie WSA w Lublinie z dnia 28 grudnia 2022 r., sygn. akt II SAB/Lu 116/22).
Reasumując powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie doszedł do przekonania, że skarga dotyczy stanu, który był nieaktualny (historyczny) już w dacie jej wniesienia. W konsekwencji powyższego należało stwierdzić brak przedmiotu skargi w chwili jej wniesienia, co skutkowało odrzuceniem skargi.
W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.