Uzasadnienie
W dniu "[...]" P. B. wystąpił do Dziekana Wydziału Uniwersytetu, za pomocą poczty elektronicznej, o udostępnienie informacji publicznej wskazanej treści.
W dniu "[...]" P. B. nadał telefaksem do wymienionego organu, adresowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, skargę na bezczynność Dziekana Wydziału w załatwieniu powyższego wniosku.
W dniu "[...]" Dziekan Wydziału wydał decyzję, znak "[...]", którą odmówił udostępnienia następujących dokumentów: wskazania imiennie oznaczonego kandydata nieprzyjętego na studia stacjonarne, któremu doręczono decyzję o nieprzyjęciu za pokwitowaniem oraz wskazania imienia i nazwiska co najmniej 2 innych kandydatów, którym doręczono za pokwitowaniem decyzję administracyjna o nieprzyjęciu na studia.
Następnie w dniu "[...]" organ przekazał tut. Sądowi wymienioną skargę, wnosząc o jej odrzucenie wobec stwierdzonych braków formalnych, a w przypadku ich uzupełnienia przez stronę o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Organ zaznaczył, że skarżący nie wyczerpał trybu zażaleniowego z art. 37 § 1 k.p.a.
W wykonaniu wezwania Sądu, skarżący w wyznaczonym terminie uzupełnił braki formalne skargi poprzez jej podpisanie i uiszczenie wymaganego wpisu w kwocie 100 zł. Jednocześnie upoważniony przez skarżącego radca prawny wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na ustanie stanu bezczynności po wniesieniu skargi i zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Przedmiotowa skarga spełniła wszystkie wymogi formalne i tym samym jest dopuszczalna. W szczególności wskazać należy, że w rozpatrywanym przypadku skarga do sądu administracyjnego nie musiała być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz.1198 ze zm.) jest ustawą szczególną wobec Kodeksu postępowania administracyjnego. To jej uregulowania decydują o trybie postępowania w tego rodzaju sprawach, a przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego znajdują zastosowanie wyłącznie wówczas, gdy tak stanowią przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Według art. 16 ust. 1 i 2 tej ustawy przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się wyłącznie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz do decyzji o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej.
W konsekwencji w niniejszym przypadku nie znajdował zastosowania art. 37 k.p.a. (vide wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. I OSK 601/05 oraz wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., sygn. I OSK 851/10, a także wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2012 r. o sygn. IV SAB/Po 87/12).
W myśl art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe. Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia w sytuacji, gdy po wniesieniu skargi w toku postępowania sądowoadministracyjnego przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Będzie to miało miejsce między innymi wówczas, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej, co do których pozostawał w bezczynności (por. uchwałę składu 7 sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r. w sprawie I OPS 6/08, publ.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zgodnie z art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Dyspozycję tego przepisu wypełnił Dziekan Wydziału, gdyż jak sam przyznał w odpowiedzi na skargę, wydał decyzję w przedmiocie żądanej informacji publicznej. Tym samym dalsze postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, ponieważ zaskarżony stan bezczynności został usunięty przez organ po wniesieniu skargi.
Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia na podstawie cytowanego art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
W przedmiocie kosztów postępowania Sąd orzekł w oparciu o art. 201 § 1 i art. 205 § 2 powołanej ustawy oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U nr 163, poz.1349 ze zm.).