Uzasadnienie
W dniu "[...]" Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w "[...]" wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie urządzenia reklamowego ustawionego na działce nr "[...]" w "[...]", na rogu ulic "[...]" i "[...]", bez wymaganego pozwolenia na budowę.
W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego PINB w "[...]" ustalił, że na ww. działce inwestor A. W. ustawił urządzenie reklamowe składające się z żelbetowej stopy prefabrykowanej o wymiarze podstawy "[...]" oraz ekranu o szerokości "[...]" przymocowanego do umieszczonej w stopie stalowej konstrukcji. Inwestor uzasadnił wykonanie spornego urządzenia dokonanym zgłoszeniem z dnia "[...]" planowanej inwestycji do Starostwa Powiatowego oraz pismem Starosty "[...]" z dnia "[...]" o braku sprzeciwu do zamiaru montażu powyższego urządzenia reklamowego. Organ ustalił jednak, że usytuowanie spornego urządzenia różni się w zasadniczy sposób od lokalizacji wskazanej w zgłoszeniu.
Stwierdzając możliwość zalegalizowania samowoli budowlanej PINB w "[...]" postanowieniem z dnia "[...]" działając na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nałożył na inwestora A. W. obowiązek przedłożenia określonych dokumentów, w terminie 45 dni od daty otrzymania postanowienia. We wskazanym terminie strona nie wykonała obowiązku wynikającego ze wspomnianego postanowienia. W związku z tym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w "[...]" decyzją z dnia "[...]" nakazał rozbiórkę przedmiotowego urządzenia reklamowego. Dnia "[...]" organ pierwszej instancji przesłał akta sprawy z odwołaniem organowi drugiej instancji.
Po rozpatrzeniu odwołania A. W. od decyzji PINB z dnia "[...]", Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia "[...]" utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Inwestor złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. WSA w Olsztynie wyrokiem z dnia 24 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 29/11, wskazując na niewłaściwy tryb postępowania wynikający z art. 48 ustawy Prawo budowlane, uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji oraz postanowienie PINB w "[...]" z dnia "[...]".
Dnia "[...]" WSA w Olsztynie zwrócił akta sprawy PINB w "[...]". W trakcie ponownego postępowania, postanowieniem z dnia "[...]" PINB w "[...]", działając na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, nałożył na A. W. obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia, inwentaryzacji wraz z oceną techniczną urządzenia reklamowego ustawionego na działce nr "[...]" w "[...]".
Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł J. Ż. Zatem akta sprawy dnia "[...]" zostały przekazane z zażaleniem organowi drugiej instancji. Po rozpatrzeniu zażalenia, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia "[...]" uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" A. W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. WSA w Olsztynie wyrokiem z dnia 15 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 828/11, oddalił skargę A. W. Dnia "[...]" WINB zwrócił akta sprawy organowi pierwszej instancji. Następnie PINB postanowieniem z dnia "[...]", na podstawie art. 81 c Prawa budowlanego, nałożył na A. W. obowiązek przedłożenia, w terminie 60 dni od daty otrzymania postanowienia, inwentaryzacji wraz z oceną techniczną urządzenia reklamowego ustawionego na działce nr "[...]" w "[...]’.
Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł J. Ż. W związku z czym PINB w "[...]" dnia "[...]" przekazał akta sprawy z zażaleniem organowi drugiej instancji. Po rozpatrzeniu zażalenia, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia "[...]" utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.
W dniu "[...]" WINB zwrócił akta sprawy organowi pierwszej instancji. W dniu "[...]" do PINB w "[...]" wpłynęła inwentaryzacja i ocena techniczna urządzenia reklamowego. Opierając się na zawartych w powyższej inwentaryzacji i ocenie technicznej ustaleniach, wobec stwierdzenia barku przesłanek do zastosowania przepisów art. 51 ust. 1 lub 2 ustawy Prawo budowlane, PINB w "[...]" decyzją z dnia "[...]" stwierdził brak podstaw do nałożenia obowiązków i w dniu "[...]" przesłał akta sprawy z odwołaniem organowi drugiej instancji.
Po rozpatrzeniu odwołania J. Ż. od powyższej decyzji, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia "[...]" uchylił zaskarżoną decyzję PINB z dnia "[...]" w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
W dniu "[...]" WINB zwrócił PINB w "[...]" akta sprawy. Stosując się do zawartych w decyzji z dnia "[...]" wytycznych, PINB postanowieniem z dnia "[...]" nałożył na A. W. obowiązek przedłożenia, w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia, uzupełnienia orzeczenia technicznego.
W dniu "[...]" do PINB w "[...]’ wpłynęło uzupełnienie orzeczenia technicznego. Nie znajdując w sprawie przesłanek do zastosowania przepisów art. 51 ust. 1 lub 2 ustawy Prawo budowlane, PINB w "[...]" decyzją z dnia "[...]", działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, ponownie stwierdził brak podstaw do nałożenia obowiązków i w dniu "[...]" przekazał akta sprawy z odwołaniem J. Ż. od tej decyzji organowi drugiej instancji.
Po rozpatrzeniu odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia "[...]" utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego J. Ż. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. WSA w Olsztynie wyrokiem z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 1141/12, wskazując na brak wykonania wcześniejszych zleceń Sądu i pominięcie ustanowionego przez J. Ż. pełnomocnika, uchylił zaskarżoną decyzję WINB z dnia "[...]" i utrzymaną nią w mocy decyzję PINB w "[...]" z dnia "[...]".
W dniu "[...]" J. Ż. wezwał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w "[...]" do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 1141/12, i wydanie nakazu rozbiórki urządzenia reklamowego.
Po otrzymaniu w dniu "[...]" akt sprawy z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 1141/12, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w "[...]" pismami z dnia "[...]" i z dnia "[...]" zwrócił się do J. Ż. o wypowiedzenie się w sprawie ewentualnego ustanowienia pełnomocnika. Na powyższe pisma (otrzymane w dniu "[...]" i w dniu "[...]") J. Ż. nie odpowiedział.
W dniu "[...]" J. Ż. wniósł do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w "[...]" zażalenie na niezałatwienie w terminie sprawy legalności budowy na działce "[...]" urządzenia reklamowego wskazując m.in., że bezczynność organu ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Następnie, pismami z dnia "[...]" PINB w "[...]" poinformował J. Ż. i A. W., że ze względu na skomplikowany charakter sprawy i konieczność zgromadzenia materiału dowodowego ostateczne załatwienie sprawy przewiduje na dzień "[...]" Jednocześnie wyznaczył na dzień "[...]" termin wizji lokalnej mającej na celu dokonanie pomiarów urządzenia reklamowego.
W dniu "[...]" A. W. złożył do PINB w "[...]" pomiar kontrolny fundamentu urządzenia reklamowego. Z kolei w trakcie czynności poprzedzających zaplanowaną na dzień "[...]" wizję lokalną J. Ż. oświadczył, że ustanowionym przez niego pełnomocnikiem w sprawie jest P. B., co skutkowało odstąpieniem od przewidzianych na ten dzień pomiarów urządzenia reklamowego w celu umożliwienia pełnomocnikowi udziału w czynnościach dowodowych.
W dniu "[...]" PINB w "[...]" zwrócił się do pełnomocnika J. Ż. o podanie odpowiadającego mu terminu przeprowadzenia wizji lokalnej. Po ustaleniu z pełnomocnikiem J. Ż. terminu, w dniu "[...]" przeprowadzono wizję lokalną na działce nr "[...]" w "[...]". W trakcie powyższej wizji, obecne strony postępowania zapoznano ze znajdującymi się w aktach sprawy, sporządzonymi przez uprawnionego geodetę, pomiarami kontrolnymi przedmiotowego urządzenia reklamowego. Ze względu na okoliczność, że ewentualnie dokonane, przy panujących w terenie trudnych (ze względu na zalegający śnieg) warunkach atmosferycznych, pomiary byłyby mniej dokładne niż znajdujące się w aktach sprawy pomiary geodezyjne i mogłyby nie odzwierciedlać rzeczywistego położenia obiektu na gruncie, odstąpiono od czynności pomiarowych.
Pismem z dnia "[...]" PINB w "[...]" zawiadomił A. W. i pełnomocnika J. Ż. że zebrał niezbędny materiał dowodowy do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie urządzenia reklamowego ustawionego na działce nr "[...]" w "[...]", i o możliwości - stosownie do art. 10 § 1 k.p.a. – zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i zgłoszenia żądań.
Postanowieniem z dnia "[...]" Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał zażalenie J. Ż. z dnia "[...]" za nieuzasadnione oraz stwierdził brak podstaw do wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy.
W dniu "[...]" J. Ż. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w "[...]" w załatwieniu sprawy dotyczącej budowy urządzenia reklamowego bez wymaganego pozwolenia na budowę, wnosząc m.in. o zobowiązanie organu do wydania aktu w terminie 21 dni od dnia doręczenia mu odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie organowi grzywny. W uzasadnieniu wskazał, iż organ nie załatwił sprawy pomimo faktu, że w wyroku z dnia 24 lutego 2011 r. WSA w Olsztynie dokonał wskazówek co do jej załatwienia.
Następnie zapadł wyrok w sprawie II SA/Ol 1141/12, w którym stwierdzono, że organ nie wykonał wskazówek Sądu. Kolejno, organ postanowił nadal nie wykonywać wskazówek Sądu dążąc do przewlekania postępowania na korzyść inwestora oraz próbując za wszelką cenę wykluczyć z udziału pełnomocnika strony. Konkludując skarżący podniósł, że organ nie załatwił sprawy pomimo dwóch prawomocnych wyroków w tej sprawie, mimo upływu 3 lat oraz mimo tego, że wniesiono na niego skargę na niewykonanie wyroku. Dlatego też zdaniem skarżącego - w świetle całokształtu sprawy - uznać należało, że bezczynność organu przybrała charakter rażący i zachodziła potrzeba wymierzenia mu środka dyscyplinującego, prewencyjnego i sanacyjnego.
Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 198/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił, z przyczyn formalnych, skargę J. Ż. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 1141/12.
Decyzją z dnia "[...]" PINB w "[...]", działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane, stwierdził brak podstaw do nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót. W uzasadnieniu podniósł, że całość konstrukcji nie zagraża bezpieczeństwu, urządzenie reklamowe nie może oślepiać uczestników ruchu, a także stoi w takim miejscu, że nie utrudnia widoczności i nie przysłania żadnych znaków drogowych. Dodał, że pomimo tego, iż zgłoszenie zamiaru wykonania przedmiotowego urządzenia reklamowego obarczone było wadą to właściwy organ architektoniczno-budowlany nie wniósł sprzeciwu do zamiaru jego realizacji. Zatem inwestor nie może ponosić negatywnych skutków prawnych wynikających z przyjęcia przez organ nieprecyzyjnego zgłoszenia.
W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w "[...]" wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.) (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie natomiast do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4a.
Dopuszczalność skargi na bezczynność organu administracji publicznej występuje zatem wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia, aktu lub dokonaniem czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej.
W przypadku wniesienia skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Dotyczy to zatem sytuacji gdy decyzja lub postanowienie nie zostały podjęte w pierwszej instancji, jak i w przypadku, gdy w obowiązującym terminie nie zostały one wydane przez organ drugiej instancji, jeżeli oczywiście w odniesieniu do danej decyzji lub postanowienia istnieje możliwość uruchomienia toku instancji.
Natomiast zgodnie z art. 149 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
Wykładnia i zastosowanie w niniejszej sprawie art. 3 § 2 pkt. 8 i art. 149 p.p.s.a. wymaga uwzględnienia celu zmian, jakie zostały dokonane ustawami: (1) z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (która weszła w życie z dniem 11 kwietnia 2011 r.) - Dz. U. z 2011 r., Nr 6, poz. 18, (2) z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (która weszła w życie z dniem 17 maja 2011 r.) - Dz. U. Nr 34, poz. 173, oraz (3) z dnia 25 marca 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz ustawy o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (która weszła w życie z dniem 12 lipca 2011 r.) - Dz. U. Nr 76, poz. 409. Ratio legis tych zmian było rozszerzenie środków przeciwdziałania bezczynności organu i przewlekłemu prowadzeniu postępowania administracyjnego oraz naruszaniu przez organ administracji terminów załatwienia spraw, a także umożliwienie efektywnego dochodzenia przez stronę postępowania odszkodowania za poniesioną szkodę od organu administracji z tytułu niewydania orzeczenia lub decyzji z naruszeniem prawa oraz ponoszenia przez funkcjonariuszy publicznych odpowiedzialności majątkowej za zaniechania prowadzące do wyrządzenia szkody na skutek rażącego naruszenia prawa.
Wprowadzenie tych zmian pozostaje w ścisłym związku z Konwencją o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz orzecznictwem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w zakresie przeciwdziałania przewlekłemu prowadzeniu postępowań administracyjnych i rekompensowania szkód wynikających z tego tytułu. Prawidłowa wykładnia art. 3 § 2 pkt. 8 i art.149 p.p.s.a. nie może także zostać przeprowadzona w oderwaniu od następnego celu tych zmian, tj. możliwości wniesienia skargi na zachowania (zaniechania) organów nie objęte bezczynnością w rozumieniu tych przepisów przed ich zmianą.
W tym miejscu należy podkreślić, że skarżący reprezentowany przez radcę prawnego wniósł skargę na bezczynność PINB w "[...]", brak jest zatem przesłanek aby skargę rozpoznać pod kątem przewlekłego prowadzenia postępowania przez PINB w "[...]", co ma istotne znaczenie z uwagi na istniejące kontrowersje związane z odróżnieniem bezczynności od przewlekłości i co za tym idzie rozróżnieniem okoliczności które muszą zajść aby doszło do uwzględnienia tego typu skarg.
Przez pojęcie,,bezczynności należy rozumieć’’ niewydanie decyzji czy postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. przy czym bezczynność postępowania organu administracji publicznej występuje nie tylko wówczas gdy w prawie ustalonym terminie organ nie podjął żądnych czynności w sprawie, ale również wtedy gdy je podjął lecz mimo ustawowego obowiązku nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub innego aktu administracyjnego.
Natomiast przez pojęcie,, przewlekłego postępowania’’ należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych powodujących formalnie, iż organ nie jest bezczynny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2012 roku, sygn. akt II OSK 1031/12).
Pełnomocnik skarżącego uwzględniając fakt, że PINB w "[...]" wydał "[...]" (zatem już po wniesieniu skargi) decyzję stwierdzającą brak podstaw do nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót wniósł o umorzenie postępowania sądowego, nadal żądając stwierdzenia, że doszło do bezczynności organu i miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenia organowi grzywny. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r. (sygn. akt I OPS 6/08) że "przepis art. 161 § 1 pkt 3 z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności".
Jednak w ocenie Sądu taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi. Stosownie do art. 149 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy, zobowiązuje organ do wydania w oznaczonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z przepisu tego wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi przez sąd nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt wydane zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania (wyrok NSA z dnia 16 marca 2000 r. sygn. akt I SAB 201/99, niepubl.). Jest zatem rzeczą oczywistą, że jeżeli do dnia orzekania przez sąd organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to - mimo pozostawania w zwłoce - przestaje on tkwić w bezczynności.
Postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności zatem staje się bezprzedmiotowe również z tego powodu i dlatego podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Nie ma w takiej sytuacji podstaw do oddalenia skargi, ponieważ powodem oddalenia skargi jest jej bezzasadność. Oznacza to, że jeżeli sąd stwierdzi, że wbrew twierdzeniom skarżącego organ nie pozostawał w bezczynności w dniu wniesienia skargi do sądu administracyjnego, to powinien skargę na bezczynność organu oddalić. Ta ostatnia sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, co potwierdza wyżej ustalony na podstawie akt administracyjnych stan faktyczny. Na dzień wniesienia skargi PINB w "[...]" nie pozostawał w bezczynności.
Dokonując takiej oceny należało mieć na względzie to, że skoro skarga dotyczy PINB w "[...]" to przy tej ocenie należało mieć na uwadze okresy prowadzenia postępowania przez ten organ z wyłączeniem okresów toczenia się postępowania przed WINB i sądem administracyjnym. Przed PINB w "[...]" postępowanie administracyjne toczyło się od "[...]" do "[...]", od "[...]" do "[...]", od "[...]" do "[...]", od "[...]" do "[...]" od "[...]" do "[...]" i od "[...]" do "[...]" kiedy to organ wydał decyzje kończącą postępowanie w pierwszej instancji. Skargę na bezczynność wniesiono "[...]". Okresy te charakteryzowały się dynamiką postępowania przed tym organem, przejawiającą się w podejmowaniu w krótkich okresach czasu szeregu czynności procesowych do wykonania których zobowiązany był organ przepisami postępowania i prawa materialnego oraz oczekiwaniem na realizację obowiązków nałożonych na strony. Do "[...]" organ wydał pięć orzeczeń w tym kończące postępowanie w pierwszej instancji, ostatnie "[...]", od których strony wniosły środki odwoławcze.
W tym okresie skarżący nie wniósł skargi na bezczynność organu. Następnie wyrokiem z 22 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił decyzje organów obu instancji. Akta sprawy zwrócono PINB "[...]". Od tej daty organ podjął w krótkich odstępach czasu szereg czynności wskazanych w wyżej ustalonym stanie faktycznym, niektóre spowodowane brakiem odpowiedzi ze strony skarżącego i "[...]" wydał orzeczenie kończące sprawę w pierwszej instancji. Wcześniej z powodu niemożliwości wydania orzeczenia kończącego sprawę w pierwszej instancji w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a. organ zasadnie powołując się na przepis art. 36 § 1 k.p.a. pismem z "[...]" zawiadomił strony o przyczynach zwłoki i wskazał nowy termin załatwienia sprawy "[...]" i przed upływem tego terminu wydał decyzję o braku podstaw do nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót. Jeszcze przed upływem tego terminu skarżący wniósł skargę na bezczynność organu.
Zdaniem Sądu w tych okolicznościach sprawy PINB w "[...]" na dzień wniesienia skargi nie był w bezczynności w rozumieniu przepisów art. 3 § 2 pkt 8 i art. 149 § 1 p.p.s.a. co musiało skutkować oddaleniem skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a jako bezzasadnej.
Należy dodatkowo wskazać, że argumenty podnoszone przez skarżącego na poparcie twierdzenia o bezczynności organu np. trzyletni okres rozpoznawania sprawy, niewykonywanie wytycznych sądu, ustalanie zbyt długich terminów do wykonania obowiązków przez inwestora i zbędność niektórych czynności (np. w kwestii pełnomocnictwa) w świetle wyżej przedstawionej definicji bezczynności nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia skargi na bezczynność organu. Są to okoliczności mogące świadczyć o prowadzeniu sprawy w sposób nieefektywny, wykonywaniu czynności zbędnych lub pozornych a tym samym mogących być usprawiedliwioną podstawą wniesienia skargi na przewlekłość prowadzenia postępowania. Jednak z podanych wyżej względów ta ostatnia nie mogła być przedmiotem niniejszego postępowania.