Uzasadnienie
Rozkazem Personalnym Nr "[...]"z dnia 17 października 2017 r., Komendant Miejski Policji w "[...]"zwolnił "[...]"ze służby w Policji z dniem 18 października 2017r. i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł w dniu 26 października 2017 r. odwołanie od tej decyzji do Komendanta Wojewódzkiego Policji w "[...]".
Organ pierwszej instancji wezwał pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, braków odwołania przez nadesłanie pełnomocnictwa i uiszczenie opłaty za pełnomocnictwo, pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpoznania.
W zakreślonym terminie pełnomocnik nadesłał kserokopię pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącego w dniu 10 stycznia 2018 r.
Pismem z dnia 5 lutego 2018 r., Komendant Wojewódzki Policji w "[...]"pozostawił odwołanie skarżącego bez rozpoznania.
Skargę na czynność organu z dnia 5 lutego 2018 r., wniósł pełnomocnik skarżącego zarzucając, że błędnie przyjęto, iż nie przedłożył dokumentu uprawniającego do działania w imieniu skarżącego.
W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia.
Zarządzeniem Z-cy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 27 marca 2018 r., pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, przez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi oraz nadesłanie dokumentu potwierdzającego złożenie ponaglenia do właściwego organu.
Powyższe zarządzenie doręczono pełnomocnikowi skarżącego dnia 16 kwietnia 2018 r.
Termin do usunięcia braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie z dniem 23 kwietnia 2018 r.
Zgodnie z art. 34 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), dalej jako "p.p.s.a.", strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony.
Ponadto, w myśl art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2 art. 52).
Natomiast stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli braki ma pismo będące skargą przewodniczący, wzywając do uzupełnienia braków takiego pisma, poucza o rygorze odrzucenia skargi.
W zakreślonym terminie pełnomocnik skarżącego nie uzupełnił przedmiotowych braków formalnych wniesionej skargi, mimo pouczenia, że spowoduje to odrzucenie skargi.
Nieuzupełnienie braku formalnego skargi, w sytuacji gdy brak był istotny, a wezwanie precyzyjne i prawidłowo doręczone, obliguje wojewódzki sąd administracyjny do odrzucenia skargi, nie dając żadnego w tym względzie wyboru (tak NSA w postanowieniu z dnia 23 maja 2017 r., sygn. akt II GZ 367/17, dostępny [w:] Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., należało postanowić, jak w sentencji.