Uzasadnienie
Wezwany do uiszczenia wpisu od skargi M.W. złożył wniosek o zwolnienie go od kosztów sądowych, w uzasadnieniu którego stwierdził, iż obecnie nie jest w stanie ich ponieść bez uszczerbku dla siebie i swojej rodziny.
Według oświadczenia, we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje ze skarżącym żona i dwoje małoletnich dzieci. W pierwszej pozycji rubryki 7.1. formularza, w której deklaruje się majątek w postaci domu, podając jego powierzchnię i wartość, widnieje wpis: "50 m2", a w drugiej pozycji tej rubryki, w której deklaruje się majątek w postaci mieszkania, podając jego powierzchnię i wartość - "32,8 m2". Skarżący nie ma dochodów. Jego żona pobiera z tytułu urlopu rodzicielskiego zasiłek w kwocie 2420,58 zł. Stałe miesięczne wydatki ponoszone są na: raty kredytu hipotecznego (660 zł) i pożyczek (1000 zł), mieszkanie (300 zł), rehabilitację (100 zł) oraz wyżywienie (500 zł).
7 sierpnia 2018 r. skarżącemu doręczone zostało wezwanie do złożenia w terminie 7 dni:
- 1) oświadczenia
- - upewniającego, że jest on właścicielem dwóch nieruchomości - domu o pow. 50 m2 i mieszkania o pow. 32,8 m2. Wskazano, iż o ile tak jest, należy podać bliższe informacje na temat domu, jego wykorzystania i kosztów utrzymania, a jeśli tak nie jest, należy wyjaśnić przyczynę niewłaściwego wypełnienia rubryk,
- - wskazującego, czy na pierwsze i drugie dziecko pobierane są świadczenia wychowawcze,
- - informującego, czy skarżący jest zarejestrowany w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku; jeśli tak, to od kiedy, jeśli nie, to dlaczego,
- - podającego - w odniesieniu do każdej pożyczki - w jakim celu, kiedy, w jakiej wysokości i na jaki okres została zaciągnięta oraz jaki jest aktualny stan zadłużenia;
- 2) wyciągów z rachunków bankowych posiadanych przez skarżącego i żonę, za okres od 1 maja 2018 r. do dnia odbioru wezwania (zastrzeżono, iż przypadek nieposiadania konta w tym okresie należy potwierdzić oświadczeniem wskazującym osobę, której to dotyczy);
- 3) kopii dowodów ostatniego uiszczenia wydatków związanych z mieszkaniem oraz rat kredytowych i pożyczkowych.
Mimo, iż skarżący został pouczony, że niezastosowanie się do wezwania może stanowić podstawę odmowy przyznania prawa pomocy, nie udzielił na nie żadnej odpowiedzi.
W tym stanie rzeczy stwierdza się, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.
- - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, w skrócie: p.p.s.a.), zwolnienie osoby fizycznej od kosztów sądowych w całości lub w części, stanowiąc przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Ciężar dowodu istnienia powyższej okoliczności spoczywa więc na wnioskodawcy. Jeżeli - tak jak w rozpatrywanym przypadku - oświadczenie zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, jest on obowiązany złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jego stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego (art. 255 p.p.s.a.).
Uznając, iż nieuzyskanie odpowiedzi na przytoczone wezwanie nie pozwala na sformułowanie wolnej od wątpliwości oceny sytuacji materialnej skarżącego, referendarz sądowy orzekł jak w sentencji w oparciu o art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., powierzający mu wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień dotyczących prawa pomocy.