Uzasadnienie
E.D., wezwana do uiszczenia wpisu od skargi, wniosła o zwolnienie jej od kosztów sądowych, stwierdzając, nie jest w stanie ich ponieść bez uszczerbku w swoim utrzymaniu.
Jak wynika z powoływanych przez skarżącą (57 l.) dokumentów, jest ona osobą niepełnosprawną, całkowicie niezdolną do pracy (kopia orzeczenia lekarskiego - karty 50-51 akt sądowych) i utrzymuje się z renty inwalidzkiej w wysokości 980 zł (potwierdzenie przelewu - k. 52). Według oświadczenia, 580 zł wydatkowane jest na czynsz, a 100 zł na spłatę kredytu. Jedynym majątkiem skarżącej, prowadzącej jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest mieszkanie o powierzchni 55 m2.
W oparciu o poświadczone informacje należy przyjąć, iż skarżąca znajduje się w sytuacji, w której wygospodarowanie środków na choćby częściowe pokrycie kosztów sądowych jest praktycznie niemożliwe. W świetle art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) ów stan rzeczy uzasadnia uwzględnienie zgłoszonego postulatu. Według tego unormowania, zwolnienie osoby fizycznej od kosztów sądowych w całości lub w części następuje bowiem, gdy wykaże ona, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Stąd orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 258 § 2 pkt 7 wskazanej ustawy, powierzający referendarzowi sądowemu wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień dotyczących prawa pomocy.