Uzasadnienie
A. Z. wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w rozpoznaniu wniosku z dnia 27 sierpnia 2010 r. o wydanie decyzji stwierdzającej nieważność prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego Dyrektora Aresztu Śledczego z dnia "[...]" oraz wznowienie postępowania zakończonego tym orzeczeniem i jego uchylenie.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż zażalenie, jakie w tym względzie skierował do Dyrektora Generalnego SW w piśmie z dnia 18 października 2010 r., nie zostało uznane. Do dnia złożenia skargi do sądu Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej nie wydał żądanej decyzji ani innego aktu administracyjnego o odmowie jej wydania. Organ pozostaje zatem w bezczynności w dokonywaniu czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczącej uprawnienia wynikającego z art. 104 w zw. z art. 61 § 1 i 3 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej wniósł o jej oddalenie. Wskazał, iż zgodnie z właściwością przesłał przedmiotowy wniosek, do rozpoznania Dyrektorowi Aresztu Śledczego. W dniu 27 września 2010 r. wydał on postanowienie o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Na skutek zażalenia A. Z., postanowienie o odmowie wznowienia tego postępowania wydał w dniu "[...]" Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a., wymienia enumeratywnie sprawy poddane kontroli sądowi administracyjnemu. Do takich spraw należą także skargi na bezczynność organów administracji publicznej, lecz jedynie w przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 1 - 4a powołanego artykułu, tj. w przypadku gdy organ orzeka w drodze decyzji administracyjnej, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach.
Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w określonych wyżej sprawach, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 149 § 1 p.p.s.a.)
Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na to, iż zakres stosowania środków określonych w ustawie p.p.s.a. jest dopuszczalny tylko w sprawach skarg objętych właściwością sądów administracyjnych. Sądy administracyjne mogą rozważać zastosowanie lub odmowę zastosowania wobec działalności administracji publicznej określonych ustawą środków wyłącznie w zakresie objętym właściwością sądów. Zastosowanie danego rodzaju środka następuje po rozpoznaniu sprawy zgodności z prawem zaskarżonego działania wykonującego administrację publiczną, a brak właściwości sądu administracyjnego wyłącza zastosowanie lub odmowę zastosowania środków przewidzianych omawianą ustawą. Wynika to expressis verbis z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (por. B. Adamiak w glosie do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2004 r. sygn. OSK 547/04 - OSP 2006r., nr 5 poz. 62).
Analiza przepisów ustawy o Służbie Więziennej z 9 kwietnia 2010 r. (Dz. U. Nr 79, poz. 253) przekonuje o niedopuszczalności postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie. Ustawa ta jednoznacznie zastrzega w art. 263, że wszystkie orzeczenia i postanowienia wydane w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym wobec funkcjonariuszy Służby Więziennej, które kończą to postępowanie, podlegają kontroli sądu powszechnego - właściwego miejscowo sądu pracy. Tym samym, w obecnym stanie prawnym sąd administracyjny nie ma podstaw do rozpatrywania skarg na orzeczenia zapadłe w postępowaniu dyscyplinarnym funkcjonariuszy SW. Brak jest bowiem unormowania, które upoważniałoby go do tego, tak jak to czynił art. 132 a ust. 1 poprzednio obowiązującej ustawy o Służbie Więziennej z dnia 26 kwietnia 1996 r. (Dz. U. z 2002 Nr 207, poz. 1761 ze zm.).
Ponadto, do postępowania dyscyplinarnego nie mają w ogóle zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Prowadzone jest ono bowiem według zasad ustanowionych w ustawie o Służbie Więziennej, a w zakresie nią nieuregulowanym odpowiednio stosuje się przepisy Kodeksu postępowania karnego. Stanowi o tym art. 259 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej. W związku z tym przełożony funkcjonariusza nie działa w postępowaniu dyscyplinarnym jako organ administracji publicznej. Tym samym przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie nie może podlegać kontroli sądowoadministracyjnej.
Słuszność takiego stanowiska potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 21 marca 2011 r. (sygn. akt II SA/Ol 83/11) o odrzuceniu skargi A. Z. na postanowienie odmawiające wznowienia postępowania dyscyplinarnego zakończonego prawomocnym orzeczeniem o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby z 18 marca 2009 r. (postanowienie z dnia 15 czerwca, sygn. akt I OSK 936/11, publ. w Internecie - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Skoro zatem postępowanie dyscyplinarne (w tym również wznowienie postępowania czy stwierdzenie nieważności) dotyczące orzeczenia dyscyplinarnego wydanego wobec funkcjonariusza służby więziennej nie należy do właściwości sądu administracyjnego to również do właściwości tej nie należy skarga dotycząca ewentualnej bezczynności w sprawie tego rodzaju.
Dlatego należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.