Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił A. Z. przyznania prawa pomocy w części obejmującej zwolnienie od kosztów sądowych wobec nieujawnienia źródła utrzymania siebie i źródła finansowania ponoszonych wydatków, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt "[...]", podzielił to stanowisko, oddalając zażalenie skarżącego.
Następnie, postanowieniem z dnia 21 czerwca 2013 r. Sąd odrzucił wniesioną skargę.
Postanowieniem z dnia 6 listopada 2013 r. Sąd odmówił przyznania prawa pomocy, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt
"[...]", oddalił zażalenie na to postanowienie.
Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2014 r. Sąd odrzucił skargę kasacyjną.
Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2015 r., Sąd odrzucił zażalenie skarżącego na postanowienie z dnia 17 stycznia 2014 r., w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej.
Skarżący wniósł zażalenie na to postanowienie.
Postanowieniem z dnia 25 lutego 2015 r., Sąd kolejny raz odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy, a NSA postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2015 r., sygn. akt "[...]", oddalił zażalenie skarżącego.
Zarządzeniem z dnia 4 maja 2015 r., skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie WSA z dnia 23 stycznia 2015 r. w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia.
W zakreślonym terminie skarżący nie uiścił wpisu, lecz złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Przede wszystkim należy podnieść, że kwestia przyznania skarżącemu prawa pomocy została prawomocnie rozstrzygnięta. Skarżący w rozpoznawanej sprawie już trzykrotnie występował z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. W wyniku rozpoznania wniosków postanowieniami tut. Sądu z dnia 14 stycznia 2013 r., 6 listopada 2013 r. 25 lutego 2015 r., odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy. Zażalenia od tych orzeczeń zostały oddalone postanowieniami Naczelnego Sądu Administracyjnego- odpowiednio z dnia 26 marca 2013 r., 19 grudnia 2013 r. i 21 kwietnia 2015 r.
Zasadniczym powodem tych rozstrzygnięć był fakt, że skarżący, mimo wezwań, nie przedłożył żądanych dokumentów źródłowych, a tym samym oświadczenia składane przez skarżącego były niewystarczające do przyznania mu prawa pomocy.
Zaznaczyć należy, że stosownie do art. 246 § 1 w zw. z art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy jest możliwe tylko i wyłącznie w przypadku wyczerpującego przedstawienia informacji dotyczącej sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Obowiązkiem strony jest zatem wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Sąd nie jest bowiem zobowiązany do prowadzenia jakichkolwiek dochodzenia, w sytuacji gdy przedstawione przez stronę dane nie umożliwiają pełnej oceny jej stanu majątkowego, albo gdy nie są one do końca jasne (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2011 r., sygn. akt I FZ 458/10).
Strona, po prawomocnym oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, może złożyć kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, jednak rozpoznanie tego kolejnego wniosku nie może polegać na weryfikowaniu ocen i rozstrzygnięcia objętego wcześniejszym prawomocnym postanowieniem. Prawomocne postanowienie w tym zakresie wiąże nie tylko strony, ale także sąd. Ponowne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie jest dopuszczalne, ale tylko z uwagi na takie okoliczności, które powstały później i w sposób zasadniczy zmieniają sytuację materialną strony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 września 2011 r., sygn. akt II OZ 830/11).
Sąd w pełni podziela pogląd, zgodnie z którym złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, w sytuacji gdy kwestia ta została już merytorycznie, prawomocnie rozstrzygnięta wskutek uprzedniego wniosku w tym przedmiocie (w niniejszej sprawie – dwukrotnie), nie uchyla skutków prawomocności pierwotnego rozstrzygnięcia w kwestii prawa pomocy. Jest to tym bardziej istotne w sprawie, w której trzeci wniosek skarżącego o prawo pomocy nie wskazuje na jakiekolwiek nowe okoliczności, które byłyby nieznane przy rozpoznawaniu poprzednich wniosków skarżącego.
Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd postanowił, jak w sentencji.