Uzasadnienie
F. K. w piśmie z dnia 8 kwietnia 2006 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w O., polegającą na niezałatwieniu skargi F. K. na zachowanie Prezesa Sądu Rejonowego w O. Zważyć należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu posiadał wiedzę, iż skarżący F. K. jest osobą całkowicie ubezwłasnowolnioną prawomocnym od dnia 12 sierpnia 1999 r., postanowieniem Sądu Rejonowego w C., w związku z czym nie ma on zdolności do czynności prawnych i w związku z tym w jego imieniu występuje opiekun prawny powołany przez sąd, którym jest M. K. Informacje te zostały zawarte w piśmie z dnia 31 maja 2006 r. Prezesa Sądu Rejonowego w O., w sprawie toczącej się przed tut. Sądem, o sygn. akt II SAB/Op 12/06 oraz odpowiedzi na skargę z dnia 27 czerwca 2006 r. udzieloną przez Kierownika Miejsko - Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. (sygn. akt II SAB/Op 19/06). Z nadesłanych dokumentów wynika także, że M. K. jest opiekunem prawnym F. K. na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w O. III Wydział Rodzinny i Nieletnich z dnia [...], sygn. akt [...].
Wobec powyższych okoliczności, tut. Sąd postanowieniem z dnia 4 września 2006 r., tymczasowo dopuścił czynność wniesienia skargi przez całkowicie ubezwłasnowolnionego F. K. oraz zobowiązał M. K., opiekuna F. K., do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez zatwierdzenie czynności wniesienia skargi, a to w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, pod rygorem zniesienia postępowania.
Odpis powyższego postanowienia doręczono osobiście opiekunowi prawnemu skarżącego – M. K. w dniu 7 września 2006 r., o czym świadczy stosowna adnotacja na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Do dnia wydania niniejszego postanowienia, M. K. nie zastosowała się do wezwania Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje
Na wstępie należy wskazać, że Sąd winien zbadać z urzędu w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzą przesłanki do jej odrzucenia, wymienione enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1570 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a.". Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6), która występuje m.in. w razie niewyczerpania środków zaskarżenia.
Odnosząc się do jednej z wyżej wskazanych przesłanek dopuszczalności skargi, jaką jest zdolność sądowa lub procesowa skarżącego zauważyć należy, iż w myśl art. 26 § 1 i art. 27 p.p.s.a. zdolność do czynności w postępowaniu w sprawach sądowoadministracyjnych (zdolność procesową) mają osoby fizyczne posiadające pełną zdolność do czynności prawnych. Osoba fizyczna niemająca natomiast zdolności do czynności w postępowaniu, może je podejmować tylko przez swojego przedstawiciela ustawowego. W myśl art. 31 § 2 i § 3, Sąd może dopuścić tymczasowo do czynności stronę niemającą zdolności sądowej lub procesowej albo osobę niemającą należytego ustawowego umocowania, z zastrzeżeniem, że przed upływem wyznaczonego terminu braki będą uzupełnione, a czynności zatwierdzone przez powołaną do tego osobę. Jeżeli braki powyższe nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie, sąd zniesie postępowanie w zakresie, w jakim jest ono dotknięte brakami, i w miarę potrzeby wyda odpowiednie postanowienie.
Z sytuacją taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Wobec faktu, że F. K. nie posiada zdolności sądowej, Sąd postanowieniem z dnia 4 września 2006 r. tymczasowo dopuścił czynność wniesienia skargi przez całkowicie ubezwłasnowolnionego F. K. oraz zobowiązał M. K., opiekuna F. K., do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez zatwierdzenie czynności wniesienia skargi, a to w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, pod rygorem zniesienia postępowania. Skoro w terminie zakreślonym przez Sąd, opiekun prawny skarżącego nie zatwierdził czynności wniesienia skargi, postępowanie wszczęte na skutek jej wniesienia należało znieść.
Wobec powyższego - skoro skarżący F. K. jako osoba, która wniosła skargę do sądu, nie posiada zdolności procesowej, a zdolność ta nie została uzupełniona w myśl przepisów art. 31 p.p.s.a., przewidujących możliwość uzupełnienia braków zdolności poprzez wejście do postępowania przedstawiciela ustawowego (M. K.), to – skargę F. K. należało uznać za niedopuszczalną i odrzucić ją na zasadzie art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a., co też Sąd orzekł w sentencji postanowienia.