Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 29 lipca 2014 r. "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa w [...] (zwana także Spółką) zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu o stwierdzenie nieważności - na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), zwanej dalej K.p.a. - decyzji Burmistrza Strzelec Opolskich z dnia 14 maja 2012 r., nr [...], umarzającej postępowanie dotyczące wydania na rzecz ww. Spółki decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie czterech elektrowni wiatrowych.
Pismem z dnia 5 lutego 2015 r. Spółka wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa polegającego na przewlekłym prowadzeniu postępowania, przez zachowanie terminów załatwienia sprawy, przewidzianych w art. 35 K.p.a. W uzasadnieniu stwierdziła, że wprawdzie Kolegium zażądało akt sprawy od organu pierwszej instancji, jednak zawiadomienie o wszczęciu postępowania wydano dopiero 28 listopada 2014 r., a później nie podejmowano już dalszych czynności.
Następnie, pismem z dnia 9 lutego 2015 r. "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa w [...], reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, domagając się zobowiązania organu do niezwłocznego załatwienia wniosku strony o stwierdzenie nieważności wskazanej wyżej decyzji Burmistrza Strzelec Opolskich, oraz żądając zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu Spółka wyjaśniła, że wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, które to naruszenie polega na niezałatwieniu sprawy od ponad pół roku, choć nie wystąpiła żadna okoliczność uzasadniająca niedotrzymanie terminów z art. 35 K.p.a.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o oddalenie skargi, podając, że akta sprawy wpłynęły od organu pierwszej instancji w dniu 13 sierpnia 2014 r., a brak formalny dotyczący niewłaściwego umocowania do reprezentowania Spółki został uzupełniony w dniu 27 sierpnia 2014 r. Pismem z dnia 10 września 2014 r. poinformowano pełnomocnika strony o rozpatrzeniu sprawy w terminie do 28 listopada 2014 r. i w tym dniu zawiadomiono pozostałe strony o wszczęciu wnioskowanego postępowania. Dalej, Kolegium podejmowało czynności związane z ustaleniem spadkobierców po zmarłej stronie oraz wyznaczono termin zakończenia sprawy na 27 lutego 2015 r. i w dalszej kolejności na 31 marca 2015 r. W tych okolicznościach, zdaniem organu, w dacie złożenia skargi nie został przekroczony termin rozpatrzenia sprawy.
W dniu 11 maja 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu nadesłało do Sądu decyzję z dnia 30 kwietnia 2015 r., nr [...], wraz z dowodem jej doręczenia Spółce w dniu 8 maja 2015 r., którą to decyzją odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Strzelec Opolskich z dnia 14 maja 2012 r., nr [...].
Pismem z dnia 12 maja 2015 r. pełnomocnik skarżącej Spółki cofnął przedmiotową skargę z uwagi na wydanie przez Kolegium decyzji załatwiającej wniosek z dnia 29 lipca 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Postępowanie należało umorzyć.
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, warunkiem jej dopuszczalności jest uprzednie złożenie przez stronę zażalenia do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu (w stosunku do Kolegium nie ma organu wyższego stopnia) - wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w trybie art. 37 § 1 K.p.a. Zażalenie i wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o których mowa w ostatnio wymienionym przepisie, są równoznaczne ze środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 P.p.s.a.
W sprawie nie jest sporne, że skarżąca Spółka złożyła wymagane wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a to oznacza, że wyczerpała tok postępowania uprawniający do złożenia skargi, stosownie do treści art. 52 § 1 P.p.s.a.
Odnośnie oświadczenia strony skarżącej o cofnięciu skargi należy wyjaśnić, że postępowanie administracyjne może być zainicjowane i może się toczyć na podstawie skutecznie wniesionej skargi. W kwestii tej wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 3 stycznia 2008 r. (sygn. akt I OSK 1829/07, System Informacji Prawnej LEX nr 335007), trafnie wywodząc, że sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymieniona w art. 58 § 1 P.p.s.a. Zgodzić się trzeba również ze stanowiskiem NSA, że merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli natomiast skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca.
Zatem, badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego przyjąć należy, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu.
W niniejszej sprawie takie braki nie występują, zatem należało uznać, że skarga została wniesiona skutecznie, zaś oświadczenie o jej cofnięciu było dopuszczalne.
Stosownie do treści art. 60 P.p.s.a., skarżący może zrezygnować z sądowej kontroli przez cofnięcie skargi. Oświadczenie skarżącego o cofnięciu skargi, co do zasady, jest wiążące dla sądu i w myśl art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. skutkuje umorzeniem postępowania sądowoadministracyjnego. Za niedopuszczalne sąd uznaje cofnięcie skargi jedynie wtedy, gdy zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W okolicznościach sprawy dokonane przez skarżącą Spółkę cofnięcie skargi nie budzi wątpliwości. Oświadczenie w tym zakresie wynika wyraźnie z pisma z dnia 12 maja 2015 r., w którym strona skarżąca uznała postępowanie za bezprzedmiotowe wobec wydania i doręczenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzji z dnia 30 kwietnia 2015 r., nr [...], załatwiającej wniosek z dnia 29 lipca 2014 r. Jednocześnie, w ocenie Sądu, dokonane cofnięcie nie zmierza do obejścia prawa, ani też nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Wobec skutecznego cofnięcia skargi przyjąć należało, że w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka umorzenia postępowania, o której mowa w art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w punkcie pierwszym postanowienia. Orzeczenie o kosztach, zawarte w punkcie drugim postanowienia, oparto o przepis art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., wedle którego Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.