Uzasadnienie
Działający w imieniu M. A. - adwokat D. Ż., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Zarządu Koła Łowieckiego nr [...] "[...]" w [...], polegającą na nieudzieleniu informacji publicznej w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 5 listopada 2018 r.
W sprawie uiszczono wpis od skargi w wysokości 100 zł, co potwierdza wyciąg bankowy znajdujący się w aktach sprawy (por., k-27 akt sądowych).
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 11 stycznia 2019 r., wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego wezwania, braków formalnych skargi przez:
- - podpisanie skargi lub nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi,
- - złożenie do sprawy oryginału pełnomocnictwa procesowego lub jego wierzytelnego odpisu, obejmującego upoważnienie do działania w imieniu strony skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu lub przed sądami administracyjnymi, z uwagi na to, że przedłożone w Sądzie dokumenty stanowią niepotwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie.
Wezwanie zawierało pouczenie, że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie, spowoduje odrzucenie skargi art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Powyższe wezwanie zostało doręczone adresatowi - do rąk pełnomocnika do doręczeń P. K. w dniu 17 stycznia 2019 r., co obrazuje adnotacja na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki (por., k-32 akt sądowych).
W dniu 23 stycznia 2019 r. wpłynęło do tut. Sądu pismo pełnomocnika skarżącego o cofnięciu skargi, nadane za pośrednictwem poczty w dniu 17 stycznia 2019 r. (por. koperta, k-31 akt sądowych). Pełnomocnik zwrócił się o umorzenie postępowania, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych, względnie zwrot całości uiszczonego wpisu od skargi. Uzasadniając wniosek o umorzenie postępowania pełnomocnik skarżącego podał, że w dniu 7 stycznia 2018 r. M. A. otrzymał odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wobec czego niniejsza skarga straciła na aktualności.
Odnosząc się do wniosku o zasądzenie kosztów od organu pełnomocnik powołał się na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 grudnia 2014 r., w którym to orzeczeniu ww. Sąd uznał za zasadne zasądzenie od organu kosztów wywołanych skargą na bezczynność w zakresie informacji publicznej, w przypadku rozpoznania wniosku skarżącego i udzieleniu informacji publicznej przez organ po wpłynięciu skargi do sądu i pomimo cofnięcia uprzednio wniesionej skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) - zwanej dalej: "P.p.s.a.," Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Natomiast w myśl art. 58 § 3 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Stosownie natomiast do art. 34 P.p.s.a., strony mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników, przy czym krąg podmiotów uprawnionych do działania w charakterze pełnomocnika w postępowaniu sądowoadministracyjnym został określony w art. 35 P.p.s.a. Przepis art. 37 § 1 P.p.s.a. stanowi z kolei, że pełnomocnik jest obowiązany przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa wykazując jednocześnie, że osoby które udzieliły mu pełnomocnictwa były uprawnione do działania w imieniu mocodawcy (art. 28 § 1 i 29 P.p.s.a.).
W przypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, to zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a. przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni.
Sytuacja taka zaistniała w sprawie, albowiem pełnomocnik skarżącego został wezwany do wykonania dwóch obowiązków natury formalnej, tj. podpisania skargi lub nadesłania podpisanego egzemplarza skargi, a także do złożenia do sprawy oryginału pełnomocnictwa procesowego lub jego wierzytelnego odpisu, obejmującego upoważnienie do działania w imieniu strony skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu lub przed sądami administracyjnymi.
Wezwanie powyższe zostało skutecznie doręczone w dniu 17 stycznia 2019 r., czyli termin 7 dni do dokonania żądanych czynności upłynął w dniu 24 stycznia 2019 r. Pomimo upływu zakreślonego terminu, w sprawie nie uzupełniono braków formalnych skargi. Z podanych względów skargę tę należało odrzucić, co Sąd działając na zasadzie przywołanych wyżej art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i § 3, orzekł jak w punkcie 1 sentencji.
Podkreślenia przy tym wymaga, odnosząc się do treści pisma skarżącego cofającego skargę, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga została skutecznie wniesiona, a więc nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera braki formalne – tak jak w przedmiotowej sprawie – podlega ona odrzuceniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1829/07, LEX nr 335007). Jak stanowi bowiem art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania wyłącznie wówczas, gdy skarżący skutecznie cofnął skargę. W orzecznictwie powszechnie aprobowany jest pogląd, że badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne.
W konsekwencji powyższego należy przyjąć, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 1987 r., sygn. akt SA/Gd 537/87, OSP 1990 z. 4, poz. 207).
O zwrocie kwoty 100 zł uiszczonej tytułem wpisu sądowego od skargi, jak w punkcie 2 sentencji, orzeczono w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Odnosząc się do wniosku pełnomocnika skarżącego o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, popartego zacytowanym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 grudnia 2014 r., tut. Sąd stwierdził, że wniosek ten jest niezasadny. Zgodnie z regułą wynikającą z art. 199 P.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Oznacza to, że co do zasady stronie, która poniosła koszty postępowania, np. w postaci kosztów zastępstwa procesowego, nie przysługuje ich zwrot. Zwrot kosztów postępowania został przewidziany tylko w określonych przypadkach, tj. w razie uwzględnienia skargi (art. 200 P.p.s.a.), bądź umorzenia postępowania sądowego (art. 201 P.p.s.a.).
Wobec tego, w sprawie brak jest podstaw prawnych do orzekania o kosztach, albowiem nie doszło w niej do skutecznego wniesienia skargi wobec nieuzupełnienia braków formalnych, co skutkowało jej odrzuceniem. Z treści podanego przez pełnomocnika skarżącego orzeczenia WSA w Poznaniu z dnia 2 grudnia 2014 r., odnalezionego przez tut. Sąd w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (na stronie internetowej: http://www.nsa.gov.orzeczenia.pl), nie wynika tożsamość stanu faktycznego z niniejszą sprawą, tj. w szczególności, że skarga w tamtejszej sprawie została odrzucona, a wręcz przeciwnie - tamtejsze postępowanie sądowe przed WSA w Poznaniu zostało umorzone. Szczegółowe odniesienie się do tego zagadnienia przez tut. Sąd nie jest jednakże możliwie, ani celowe, skoro pełnomocnik skarżącego przywołując postanowienie z dnia 2 grudnia 2014 r., nie podał jednoznacznego jego oznaczenia, przez wskazanie sygnatury akt.
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji.