Uzasadnienie
Na skutek zarządzenia z dnia 25 maja 2018 r. Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, wezwano skarżącego S. P. do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, w sprawie ze skargi S. P. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę Strzeleckiego, w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Powyższe wezwanie, zawierające pouczenie, że niezastosowanie się do jego treści w wyznaczonym terminie spowoduje odrzucenie skargi, zostało doręczone skutecznie pełnomocnikowi skarżącego w dniu 5 czerwca 2018 r., co obrazuje pocztowe potwierdzenie odbioru przesyłki (por.: k-23 akt sądowych).
Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2018 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę S. P. z uwagi na nieuiszczenie wpisu od skargi w wyznaczonym przez Sąd terminie, który upłynął w dniu 12 czerwca 2018 r.
Opisane postanowienie stało się prawomocne, z uwagi na nie wniesienie przez żadną ze stron środka zaskarżenia.
Wnioskiem nadanym za pośrednictwem poczty w dniu 13 czerwca 2018 r., S. P. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych w całości oraz w części, w zakresie opłaty kasacyjnej.
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a." zważono, co następuje:
Postępowanie o przyznanie prawa pomocy wszczęte na skutek wniosku skarżącego, należało umorzyć.
Zgodnie z art. 245 § 1 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 P.p.s.a.), a w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 P.p.s.a.).
Przechodząc do oceny wniosku pod względem spełniania przez skarżącego przesłanek materialnych wynikających z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., warunkujących udzielenie pomocy sądowej w zakresie częściowym (a zatem wnioskowanym przez skarżącego), referendarz zważył, że orzekanie w sprawie jest zbędne.
Zgodnie z treścią art. 249a P.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
W niniejszej sprawie stwierdzono w dniu 20 lipca 2018 r., prawomocność postanowienia Sądu z dnia 29 czerwca 2018 r. odrzucającego skargę S. P., wobec nie złożenia przez żadną ze stron postępowania (w tym samego skarżącego) zażalenia kwestionującego wydane postanowienie. Skoro postanowienie o odrzuceniu skargi jest orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, to rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy w tej sprawie - zakończonej prawomocnie, stało się zbędne. Na skarżącym nie spoczywają już bowiem żadne obowiązki finansowe (uiszczanie kosztów postępowania sądowego), zwolnienia z których mógłby on żądać.
Podkreślenia wymaga, co zostało już podniesione w przywołanym wyżej postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 29 czerwca 2018 r., że skoro złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy zostało dokonane już po terminie wskazanym w wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi, to nie może ono uchylić skutków wynikających z niedochowania terminu wyznaczonego dla dokonania tej czynności. Taka sytuacja zaistniała właśnie w sprawie, albowiem skarżący złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych po upływie terminu wyznaczonego przez Sąd, do dokonania uiszczenia wpisu od skargi.
Z podanych względów, postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącego o przyznanie prawa pomocy podlegało umorzeniu.
Mając na względzie powyższe, referendarz działając na zasadzie art. 249a P.p.s.a. w związku z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.