Uzasadnienie
M. P. (zwany dalej także: "skarżącym") pismem z 7 sierpnia 2022 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Starosty Powiatu Kędzierzyńsko-Kozielskiego (zwanego dalej: "organem"). Skarga ta została odnotowana w repertorium sądowym pod sygn. akt II SAB/Op 58/22.
W skardze zarzucił organowi, że ten przez prawie rok nie rozpoznawał jego skargi z 31 września 2021 r. i nie uruchomił odrębnych procedur administracyjnych. Zażądał orzeczenia, że organ dopuścił się znacznej bezczynności w postępowaniu oraz stwierdzenia, że bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, domagał się także przyznania sumy pieniężnej w wysokości 5.000 zł. Uzasadniając skargę M. P. podniósł, że 21 września 2021 r. skierował skargę, która wpłynęła do organu 26 września 2021 r. Organ pismem z 18 października 2021 r., nr [...] (doręczonym skarżącemu - 22 października 2021 r.) potwierdził odbiór przedmiotowego pisma z 21września 2021 r., lecz nie potraktował jego jako skargi. W ocenie skarżącego, do dnia złożenia skargi w niniejszej sprawie, nie zostały podjęte procedury administracyjne.
W skardze do tut. Sądu z 7 sierpnia 2022 r., skarżący zwrócił się ponadto o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wniosek ten, został zarejestrowany pod sygn. akt II SPP/Op 57/22.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Opisał przebieg postępowania związanego z postępowaniem z wniosku M. P. o wyrejestrowanie pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. skargę Starosta Kędzierzyńsko-Kozielski wskazał, że M. P. wystosował do Starostwa Powiatowego w Kędzierzynie-Koźlu pismo w sprawie danych z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (dalej w skrócie: CEPIK). Podkreślił, że w piśmie z 18 października 2021 r. poinformował on skarżącego, że zgłoszenie zbycia dotyczy pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], które figuruje w archiwalnych rejestrach, a które zostało odnotowane 19 lutego 1998 r. przez Biuro Komunikacji Urzędu Rejonowego w K. Centralna Ewidencja Pojazdów i Kierowców-CEPIK została natomiast wdrożona dopiero w roku 2004. W konsekwencji czego, jak zaznaczył organ, powołane zgłoszenie nie figuruje w obecnym systemie teleinformatycznym, a przepisy nie nakładają na organ obowiązku uzupełniania archiwalnych wpisów. Starosta wyjaśnił również, że poinformował skarżącego, że administratorem danych CEPIK jest Minister Cyfryzacji, do którego winien kierować wnioski o udostępnienie żądanych danych.
Prawomocnym postanowieniem z 10 listopada 2022 r., sygn. akt II SPP/Op 57/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odmówił na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.) - zwanej dalej: "P.p.s.a.", przyznania skarżącemu prawa pomocy z uwagi na oczywistą bezzasadność jego skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z treścią art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
- 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i wówczas stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się zatem kontrola działalności administracji publicznej w zakresie wyznaczonym enumeracjami z art. 3 P.p.s.a., a także kontrola innych kwestii rozpoznawanych w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów P.p.s.a., jak wymienione w art. 4 P.p.s.a. spory o właściwość lub kompetencję, a także przekazanych z mocy ustaw odrębnych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach.
W związku z powyższym skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa.
Skarżący w przedmiotowej skardze zarzuca nieprawidłowe prowadzenie postępowania polegające na braku wdrażania procedur administracyjnych w sprawie wyrejestrowania pojazdu, a w szczególności kwestionuje działania Kierownika Wydziału Komunikacji i Transportu Starostwa oraz jego pracowników w tym zakresie. Warto w tym miejscu odnotować natomiast, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu postanowieniem z 19 lipca 2022 r., sygn. akt II SAB/Op 3/22, odrzucił skargę w przedmiocie bezczynności Starosty Kędzierzyńsko-Kozielskiego dotyczącą wyrejestrowania pojazdu z bazy Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (dalej zwanej: "CEPIK"). W okolicznościach tamtejszej sprawy Sąd uznał, że skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Przeszkodę do jej merytorycznego rozpoznania stanowiła bowiem - w ocenie Sądu - okoliczność wniesienia skargi w dacie, w której organ zakończył już postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącego.
Jak wskazał organ, poza sporem jest, że na prośbę M. P. odnotowano 29 listopada 2021 r. jako archiwalne zgłoszenie zbycia pojazdu. Jednocześnie, co podkreślił Sąd, pojazd [...] nie został wyrejestrowany w trybie art. 79 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a także że nie było podstaw do zgłoszenia jego zbycia w trybie art. 78 ust. 2 tej ustawy. Niemniej jednak dokonując 29 listopada 2021 r. archiwalnego zgłoszenie zbycia pojazdu, organ załatwił tym samym wniosek skarżącego.
Analizując treść skargi wniesionej w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że przedmiot zaskarżenia nie jest objęty kognicją sądu administracyjnego, lecz skargą powszechną określoną przepisami działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 2000). Przedmiotem tej skargi, zgodnie z art. 227 K.p.a., mogą być: zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw, jednakże nie uprawnia ona do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego. W ramach postępowania skargowego uregulowanego w dziale VIII K.p.a. realizowane jest zagwarantowane każdemu w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawo składania petycji, skarg i wniosków. Postępowanie w sprawach skarg wnoszonych na podstawie art. 227 K.p.a. cechuje się tym, że nie ma w nim stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, lecz jedynie zawiadamia się go o czynnościach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze.
Celem tego postępowania jest ocena skutków działania, czy też bezczynności organów, a nie wydawanie wiążących w sprawie rozstrzygnięć. W konsekwencji powszechnie przyjmuje się, że w przypadku wniesienia skargi do organu administracji na podstawie art. 227 i następnych K.p.a., stronie nie służy skarga do sądu administracyjnego ani na bezczynność organu, ani na wynik tego postępowania. Działania lub bezczynność organów administracji publicznej będące przedmiotem tego rodzaju skarg nie podlegają kontroli sądów administracyjnych, gdyż nie mieszczą się w katalogu, który zawiera art. 3 § 2 P.p.s.a.
Ponieważ ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII K.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 sierpnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1578/10, LEX 737711), przedmiotowa skarga podlega odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.